Sony ericssony z linii Xperia do tej pory kojarzyły mi się z zaawansowanymi komórkami wyposażonymi w system operacyjny. Model Xperia Pureness nie jest smartfonem, jest natomiast najbardziej luksusowym telefonem w portfolio szwedzko-japońskiego koncernu. Postanowiliśmy przyjrzeć mu się bliżej i sprawdzić, czym producent zaskoczył nas tym razem.

Sony Ericsson Xperia Pureness to z pewnością wyjątkowy telefon, i to nie tylko z powodu wysokiej ceny, ale również z powodu wyjątkowego designu. Przezroczysty ekran, w połączeniu z czarnym fortepianowym plastikiem i ostrymi liniami, dał rewelacyjny efekt. Telefon od pierwszej chwili robi piorunujące wrażenie – wygląda niemalże jak futurystyczny concept art, który miał być tylko inspiracją projektantów do tworzenia telefonów o bardziej „stonowanej” stylistyce. Producent jednak poszedł na całość i telefon trafił do sprzedaży w niezmienionej postaci.

Jakość wykonania jest bardzo dobra, wyświetlacz odporny na zarysowania, a użycie bardzo lekkich materiałów zaowocowało niewielką wagą urządzenia, która wynosi 70 gramów. Telefon jest zatem lekki jak piórko i czasami możemy zapomnieć, że mamy go w kieszeni. Trzymając jednak komórkę w dłoni, miałem chwilami nieprzyjemne wrażenie zbytniej taniości. Brakuje tu solidnych, metalowych elementów, które jeszcze bardziej podkreśliłyby klasę urządzenia. Telefon jest zdecydowanie zbyt plastikowy i – w porównaniu do luksusowych modeli innych firm (np. Motorola Aura) – Xperia Pureness wypada co najwyżej średnio.

Szczególną uwagę w tym modelu zwraca również niestandardowe rozmieszczenie niektórych przycisków. Miniaturowy i dość niepozorny (przypominający zwykłą śrubkę) klawisz uruchamiania telefonu producent umieścił na tylnej ściance obudowy. W wypadku większej części komórek tę funkcję pełni zazwyczaj czerwona słuchawka.

Nietypowo rozmieszczono również klawisze sterujące natężeniem dźwięku – po prawej stronie przycisk zwiększający, po lewej zmniejszający głośność w słuchawce.

Transparentny ekran, w jaki wyposażono Xperię Pureness, ma przekątną zaledwie 1,8 cala i rozdzielczość QVGA (240×320 pikseli), wyświetla obraz w odcieniach szarości. Gdy telefon jest wyłączony, ekran wygląda jak zmatowione szkło, dopiero po uruchomieniu staje się „w pełni” przezroczysty. Czytelność wyświetlacza jest całkiem przyzwoita, zarówno na zewnątrz w słoneczny dzień, jak wewnątrz pomieszczeń, gdy jest ciemno. Pewne zastrzeżenia można mieć tylko do stosunkowo słabego kontrastu.

Pod ekranem tradycyjnie znajdziemy przyciski funkcyjne, a także d-pad w formie czterech dotykowych „kropek” umieszczonych wokół centralnego przycisku. Te, mimo że są małych rozmiarów, nie sprawiają problemów w obsłudze. Umieszczona pod nimi klawiatura alfanumeryczna ma postać czterech płaskich, podłużnych modułów. Każdy z nich łączy w sobie trzy przyciski. Pisanie na niej nie sprawia większego problemu, jednak po kilku dniach niektóre z klawiszy zaczęły nieprzyjemnie trzeszczeć. Mam nadzieję, że to tylko przypadłość testowanego egzemplarza, bo w wypadku takiej komórki tego typu niespodzianki są nie do zaakceptowania.

Menu

Interfejs telefonu wygląda niemal identycznie jak w pozostałych telefonach tego producenta – w zależności od wybranej opcji ma on postać siatki 3×3 lub dużych ikon pojedynczo wyświetlanych dla każdej opcji menu. Dzięki funkcji szybkiego dostępu, użytkownik może w prosty sposób dostać się do wybranych i najczęściej używanych aplikacji telefonu. Przydatny okazuje się również menedżer zadań, który pozwala błyskawicznie przełączać się między aktualnie uruchomionymi programami. Pozostałe funkcje, jak: organizer, dyktafon czy obsługa gier i aplikacji Java, to standard w dzisiejszych telefonach i nie ma sensu się o nich rozpisywać. Oczywiście ze względu na monochromatyczny ekran, menu telefonu nie jest w kolorze – zarówno ikony, jak i czcionki są białe.

Surfowanie i telefonowanie

Surfowanie po stronach WWW za pomocą Xperia Pureness – mimo ograniczeń niestandardowego wyświetlacza – również nie stanowi większego problemu. Telefon zaopatrzono bowiem w sprawnie działającą przeglądarkę NetFront v3.4. Wprawdzie nie należy ona do demonów prędkości, ale podczas sporadycznego korzystania z Internetu sprawdzi się doskonale. Strony, mimo że są wyświetlane jedynie w odcieniach szarości, są czytelne. Łączność z Internetem możemy uzyskać, korzystając z transmisji GPRS, EDGE lub HSDPA. Zabrakło niestety modułu Wi-Fi.

Jeśli chodzi o jakość połączeń telefonicznych, to komórce nie można nic zarzucić. Dźwięk jest czysty, bez zakłóceń, a głośność w słuchawce odpowiednia. Zauważyłem jednak, że telefon ma zdecydowanie większą niż inne komórki tendencję do „zakłócania” innych urządzeń elektronicznych (np. monitor komputera).

Luksus rodem z Vertu

Przyjemność posiadania Xperii Pureness doskonale uzupełnia podpięta usługa „Concierge Pureness”, na którą nabywca telefonu otrzymuje 12-miesięczną subskrypcję. Concierge to odpowiednik tego, co od dawna oferuje Nokia w swych telefonach Vertu. Serwis dostępny całą dobę, siedem dni w tygodniu i praktycznie z każdego miasta na świecie. Obsługa Concierge Pureness może zająć się zarówno codziennymi sprawami, jak również spełniać te najbardziej wyszukane życzenia swych klientów. Wystarczy jeden telefon, a konsultanci z Concierge zarezerwują zajętemu abonentowi bilety lotnicze, pokój hotelowy czy stolik w ekskluzywnej restauracji, zdobędą zaproszenie na koncert lub znajdą nianię dla dziecka. Wszystko dostępne na wyciągniecie… telefonu, bez zbędnego zawracania głowy, wertowania Internetu i straty czasu.

Multimedia

Pomimo że Xperia Pureness jest telefonem „prestiżowym”, nie oznacza to wcale, że brakuje w nim funkcji multimedialnych. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to niestety brak aparatu cyfrowego, ale przecież nie każdemu jest on niezbędny. W zamian jednak otrzymujemy bardzo dobrej jakości odtwarzacz muzyki. Nawet przy korzystaniu ze standardowych słuchawek dźwięk jest bardzo czysty i głośny. Do dyspozycji, oprócz equalizera, mamy standardowe funkcje, jak sortowanie czy tworzenie list odtwarzania. Na nasze zasoby muzyczne i nie tylko przeznaczono 2GB wbudowanej pamięci.

Całkiem przyzwoicie sprawuje się także moduł radia FM. W pamięci urządzenia możemy zapisać do 20 ulubionych stacji, a korzystając z funkcji rozpoznawania muzyki TrackID, możemy poznać wykonawcę i tytuł utworu usłyszanego w eterze.

W telefonie nie zabrakło także (co – muszę przyznać – nieco mnie zaskoczyło) odtwarzacza wideo. Jest on dostępny z pozycji menedżera plików i umożliwia oglądanie filmów w typowych dla komórek formatach – czyli 3GP oraz MP4. Faktem jest, że niewielki monochromatyczny wyświetlacz niespecjalnie się do tego celu nadaje, ale jeśli komuś nie przeszkadzają rozmiary i typ ekranu, nic nie stoi na przeszkodzie, by takie filmy wgrać do pamięci urządzenia. Wymiana danych między telefonem a komputerem może się odbywać za pomocą dołączonego kabla USB lub przez moduł Bluetooth. Wówczas komputer widzi telefon jako dodatkowy dysk (pamięć masowa).

Niespodzianek ciąg dalszy

W testowanym modelu nie ma możliwości demontażu pokrywy baterii i dlatego o samodzielnej wymianie akumulatora możemy od razu zapomnieć. Karty SIM nie umieszczamy pod baterią, a w slocie z boku obudowy, podobnie jak karty pamięci, których testowany model niestety nie obsługuje.

Czas pracy ogniwa litowo-polimerowego o nieznanej mi bliżej pojemności zasługuje na pochwałę. Telefon podczas normalnego użytkowania (kilkanaście krótkich rozmów dziennie i tyle samo SMS-ów) wytrzymał sześć dni bez ładowania. Jest to bez wątpienia bardzo dobry wynik. Z drugiej jednak strony można się było tego spodziewać, gdyż komórki nie zaopatrzono w funkcje wymagające zwiększonego zapotrzebowania na energię (GPS czy aparat z fleszem).

W PIGUŁCE

Sony Ericsson Xperia Pureness:

• Transparentny ekran QVGA
• Radio FM
• Odtwarzacz muzyczny
• Przeglądarka internetowa

Wady:

• Wysoka cena
• Skrzypiąca klawiatura
• Za dużo plastikowych elementów

Zalety:

• Niepowtarzalny design
• Dobra jakość wykonania
• Czas pracy akumulatora

autor: Piotr Wąsowicz
test ukazał się w magazynie Mobility