ipla
Cena: bezpłatne
Program ipla to coraz bardziej popularna aplikacja, która pozwala na oglądanie materiałów wideo, jak filmy i seriale (głównie telewizji POLSAT). Potrzebne jest do tego połączenie z Internetem. Praktycznie cała część udostępnionych tutaj materiałów jest bezpłatna. Program dzieli się na kilka zakładek, począwszy od elementów popularnych, czyli tych najczęściej oglądanych, przez nowości, które dopiero co zostały dodane do serwisu, a także polecanych, kończąc na kategoriach posegregowanych tematycznie. Co prawda obecnie aplikacja, w porównaniu z innymi platformami, jest bardzo uboga i nie oferuje niczego poza oglądaniem materiałów online. Reszta opcji, takich jak możliwość zapisywania wybranych elementów w celu późniejszego obejrzenia w trybie offline, jest całkowicie niedostępna. Program może się przydać, by samemu coś szybko obejrzeć czy też puścić jakąś bajkę dzieciom. Pamiętajmy tylko, że program wymaga stałego dostępu do Internetu, więc bez większego pakietu danych lepiej go nie uruchamiać, jeśli akurat nie jesteśmy w zasięgu żadnej sieci WiFi.

SkyDrive
Cena: bezpłatne
Jest to odpowiednik naszego wirtualnego dysku, który znajduje się w zakładce „Office” tylko w postaci oddzielnej aplikacji. Zastanawiam się tylko, po co producent wypuścił oddzielny program do czegoś, co i tak jest już zainstalowane w standardzie. Być może chodziło o to, że wiele osób nie zdawało sobie w ogóle sprawy z faktu posiadania swojego wirtualnego dysku. Co do samej aplikacji, to nie oferuje ona żadnych nowych funkcji ani możliwości, po prostu mamy wszystko udostępnione w jednym miejscu i okraszone trochę ładniejszą grafiką. Jedyna różnica to możliwość zmiany sposoby wyświetlania plików – z widoku listy na miniatury.

PC Remote
Cena: bezpłatne
Całkiem użyteczny program, który umożliwia nam zdalny dostęp do naszego stacjonarnego PC. Żeby w pełni z niego skorzystać, trzeba spełnić kilka warunków. Po pierwsze należy pobrać i zainstalować mały program (http://pcremoteserver.com) na komputer stacjonarny. Po drugie musimy korzystać z tej samej sieci internetowej (telefon i PC). Jeśli spełnimy powyższe dwa warunki, możemy uruchomić program na naszym urządzeniu i wybrać zakładkę „Computers”. Są dwa sposoby połączenia, automatyczne i manualne, gdzie ręcznie wpisujemy adres IP naszego komputera i ewentualne hasło, jeśli takie ustawiliśmy poprzez program na PC. Jeśli zrobiliśmy wszystko zgodnie z instrukcją, powinniśmy uzyskać zdalny dostęp. Aplikacja sprawdza się świetnie. Możemy w prosty sposób zamienić nasze urządzenie w zupełnie funkcjonalnego bezprzewodowego gryzonia lub w wygodną klawiaturę. Do tego możemy kontrolować przeróżne media. Program oferuje naprawdę spore możliwości i na pełen opis nie starczyłoby tu miejsca. Warto zainstalować i przetestować samemu.

Vimeo
Cena: bezpłatne
Vimeo to serwis podobny do YouTube, choć nie jest tak popularny. Oferuje lepszą jakość kompresji, przez co przesłane przez nas pliki będą niewiele się różniły od swojego oryginału. Posiada także pewne ograniczenia prawne, które w pewien sposób go wyróżniają, a mianowicie regulamin serwisu zabrania przesyłania plików komercyjnych, wideo z gier, pornografii lub jakiegokolwiek pliku nie utworzonego przez użytkownika. Warto o tym pamiętać. Jeśli chciałabyś udostępnić swoje nagrania najbliższym, bez żadnej straty na ich jakości, to ten serwis jest właśnie dla Ciebie.

Xbox Live Extras
Cena: bezpłatne
Podstawowa aplikacja do modyfikacji swojego awataru, szczególnie jeśli ktoś nie posiada stacjonarnej konsoli Xbox 360. Program dzieli się na kilka funkcji, gdzie część bezpłatna umożliwia zmianę samego wyglądu, jak rysy twarzy, nosa, a także ubioru. Kolejna część rozszerza te możliwości o elementy dodatkowe, tzw. płatne, z tym że walutą w tym przypadku nie są złotówki, a punkty MS. Owe punkty możemy zakupić albo na stronie Microsoftu, albo na portalach aukcyjnych już za prawdziwą gotówkę. Tutaj dochodzimy do pewnego mankamentu w postaci braku opłacalności takiego kroku, szczególnie dla osoby, która nie posiada konsoli stacjonarnej. Zakupione punkty możemy bowiem wydać tylko na gadżety i inne dodatki dla naszego awataru, które w żaden sposób nie wpłyną na całość naszego konta, oczywiście poza zmianą wyglądu. Inaczej jest w przypadku osoby, która ma konsolę Xbox 360, gdzie za punkty nie tylko możemy zmienić nasz awatar, ale także kupić pełne gry. Ogromna szkoda, że producent nie umożliwił takiej możliwości osobom korzystającym tylko z samego telefonu. Miejmy tylko nadzieję, że w przyszłości się to zmieni.

Enigmo
Cena: 10,49 zł
Jak sklasyfikować Enigmo? Po prostu jako bardzo wciągającą grę logiczną. Założenie jest proste: trzeba tak pokierować kroplami wody, oleju i lawy, aby każda z nich trafiła do odpowiedniego zbiornika, przesuwając w tym celu różnego typu elementy. W im krótszym czasie to zrobimy, tym więcej punktów uzyskamy. A do tego wszystko w bardzo przyjemnej dla oka oprawie graficznej 3D. Poziomów do przejścia jest sporo, bo aż 50, więc szybko nam się nie znudzi, tym bardziej że z poziomu na poziom gra robi się coraz trudniejsza i wymaga od nas jeszcze większego wysiłku umysłowego. Polecam. Cena nie jest zbyt wysoka jak na możliwości samej gry.

BBB: App-ocalypse
Cena: bezpłatne
Najlepsze połączenie takich typów gier, jak TD i FPS. Jeden z najlepszych tytułów w swoim rodzaju, a na pewno pod względem grywalności, choć niektórym grafika może wydawać się za bardzo kanciasta. Co prawda gra nie oferuje żadnych nowości w fabule, bo mamy do czynienia z utartym schematem obrony własnych dóbr przed hordami zombi. Choć nie do końca, bo zamiast obronnych wież mamy do dyspozycji postacie o określonych specjalnościach. Zaręczam, że cała reszta to już majstersztyk. Do tego takie smaczki jak w pełni działający akcelerometr, który zmienia położenie kamery w zależności od tego, jak trzymamy telefon, pełen obrót naszego smartfonu powoduje aktywację trybu FPS, czyli bierzemy broń do ręki i sami robimy porządek. W grze otrzymujemy także dostęp do sklepu, w którym możemy dokonywać zakupu większych ulepszeń dla naszych podwładnych bądź zwykłej broni dla nas samych. W tę grę trzeba po prostu zagrać.

Swamp Defense
Cena: 3,49 zł
Dość udany przedstawiciel gatunku TD. Można powiedzieć, że to klasyk, nic ponad standard. Schemat gry jest utarty do granic możliwości, czyli z punktu A do punktu B prowadzi kręta droga, a naszym zadaniem jest zatrzymanie za wszelką cenę kolejnych i coraz liczniejszych grup przeciwników. Akurat tutaj za przeciwników robią obcy, a po naszej stronie za wieże obronne mamy do dyspozycji poszczególne osoby wyposażone w przeróżne uzbrojenie, które możemy rozmieścić wzdłuż trasy. Grafika jest całkiem przyzwoita i dopracowana. Ogólnie to niby nic specjalnego, ale dla koneserów gatunku prawdziwa gratka, szczególnie jeśli dodamy do tego tak niską cenę.

Michał Zawada
Tekst ukazał się w Mobility 94

Aplikacje do sieciowej łączności Androida z PC można podzielić na dwie grupy: do pierwszej będą należały programy pozwalające na obsługę podstawowych funkcji telefonu jak wysyłanie/odbieranie wiadomości, dostęp do książki telefonicznej czy historii połączeń. Przedstawicielami grupy drugiej będą zaś programy pozwalające na bezprzewodowy dostęp oraz transfer plików multimedialnych między smartfonem a komputerem.

Co, jak i dlaczego
W Android Markecie można znaleźć wiele mniej lub bardziej rozbudowanych programów tego typu. Do najciekawszych przedstawicieli grupy pierwszej należą: LazyDroid, Remote Desktop oraz Remote Web. Do grupy drugiej można zaliczyć część aplikacji wymienionych powyżej, jednak najbardziej zaawansowaną i najciekawszą propozycją jest WebSharing – rozbudowany bezprzewodowy menedżer plików.

Podstawowa zasada działania we wszystkich wymienionych przypadkach jest następująca: po zainstalowaniu aplikacji z Marketu łączymy telefon oraz komputer do tej samej sieci Wi-Fi (choć bywają odstępstwa od tej zasady). Po uruchomieniu programu zostanie podany adres IP, który należy przepisać w polu adresowym przeglądarki internetowej. Wówczas pojawi się specjalna aplikacja webowa, dzięki której będziemy mogli przejąć kontrolę nad telefonem.

Oto wybrane aplikacje, które pozwalają na takie działania.

Remote Desktop

Remote Desktop to jedna z najbardziej minimalistycznych, a zarazem intuicyjnych i funkcjonalnych z aplikacji do łączności z PC. Zarówno internetowy interface Remote Desktop, jak i „włącznik” instalowany w telefonie są dość proste i przemyślane. Z poziomu wirtualnego pulpitu mamy dostęp do: wiadomości (możliwość przeglądania SMS-ów w formie konwersacji oraz tworzenie nowych), spisu połączeń (z rozgraniczeniem na wykonane, odebrane, nieodebrane itp.), galerii (z możliwością przeglądania wykonanych fotek według dat), przeglądarki plików (możliwe kopiowanie plików z telefonu do komputera, zmienianie nazwy oraz usuwanie), dodawania nowych notatek (niestety, są one widoczne tylko na wirtualnym pulpicie aplikacji, z poziomu przeglądarki internetowej). Z ciekawostek należy również dodać, że program posiada opcję odpowiedzialną za wyświetlanie listy zainstalowanych aplikacji wraz z odnośnikami do Android Marketu i AppBrain oraz dostęp do wirtualnego terminalu i zakładek internetowych zapisanych w standardowej androidowej przeglądarce.

Z kolei ustawienia aplikacji, które są dostępne z poziomu smartfonu, umożliwiają zmianę opcji odpowiedzialnej za automatyczne włączanie programu, gdy komputer i telefon będą podłączone do tej samej sieci Wi-Fi. W podobny sposób można zestawiać połączenia przez mechanizm tetheringu. Możliwe jest również wyświetlanie tapety z telefonu na wirtualnym pulpicie.
Cena: aplikacja bezpłatna

LazyDroid – Web Desktop

Pulpit LazyDroid jest dużo mniej ascetyczny niż w Remote Desktop. Tu przyjmuje on nieco windowsową formę – otwarte aplikacje wirtualnego pulpitu umożliwiają swobodne przemieszczanie, minimalizowanie do paska zadań czy zmianę rozmiaru okna, mamy nawet dostęp do wirtualnego startu wyświetlającego się w postaci listy wszystkich opcji LD. Całość interfejsu jest utrzymana w przyjemnej dla oka, niebieskiej kolorystyce. Aplikacja, oprócz zaawansowanego dostępu do wiadomości czy spisu kontaktów, ma całkiem wygodny menedżer plików, zapewnia dostęp do schowka, czujników smartfonu (całkiem ciekawa opcja, która wyświetla informacje o nachyleniu osi X i Y czy pokazuje nasze położenie na mapce Google Maps) oraz aparatu w smartfonie (z możliwością robienia zdjęć i wykorzystania telefonu jako kamerki internetowej). Najbardziej zadowoloną grupą odbiorców będą osoby posiadające zrootowane urządzenia – otóż LazyDroid pozwala na dużo głębszą integrację z telefonem poprzez funkcje „Remote Control” (w oknie internetowej aplikacji zostaje bezpośrednio wyświetlony pulpit urządzenia). Opcje konfiguracyjne LazyDroida pozwalają na zaawansowany dostęp do ustawień łączności (m.in. „Dynamic DNS” czy łączność przez tethering) oraz możliwość włączenia notyfikacji na wirtualnym pulpicie. Ciekawym i przyjemnym dodatkiem jest klient USB (instalowany na komputerze), który pozwala – po włączeniu opcji debugowania – na włączenie aplikacji przy połączeniu kablowym.
Cena: aplikacja bezpłatna

Remote Web

Deweloperzy ze studia SmartDog bezapelacyjnie stworzyli najatrakcyjniejszą, zarówno pod względem funkcjonalności, jak i wyglądu, aplikację pozwalającą na bezprzewodowe zarządzanie telefonem. Program łączy w sobie prostotę oraz intuicyjność „Remote Desktop” wraz z zaawansowanymi funkcjami z LazyDroid.

Podobnie jak w przypadku poprzednich klientów, lista opcji wirtualnego desktopu jest dość długa, mamy dostęp do: wiadomości (edycja i przeglądanie, ustawienia sortowania czy tzw. Fake Message), kontaktów (pełen dostęp do grup, opcji edycji i podglądu, połączeń głosowych czy wysyłania wiadomości), zaawansowanego menedżera plików (który pozwala na odtwarzanie dźwięków w smartfonowym odtwarzaczu czy edycję i wymianę plików), a także do kamery telefonu.

Z bardziej zaawansowanych funkcji RemoteWeb należy wymienić „Remote Control” (opcja ta działa identycznie jak w przypadku aplikacji opisywanej powyżej), „Screen Capture” (pozwala na wykonywanie zrzutów ekranu – tylko zrootowane urządzenia), „FTP Explorer” (zaawansowany klient FTP, dodatkowa funkcjonalność dla zrootowanych urządzeń po zainstalowaniu specjalnej wtyczki) oraz Wi-Fi Keyboard, czyli bardzo ciekawą i przydatną opcję, która pozwala na używanie komputerowej klawiatury jako narzędzia do wprowadzania tekstu w telefonie. Remote Web umożliwia dostęp do smartfonowych powiadomień z poziomu wirtualnego pulpitu oraz zaawansowanego menu konfiguracyjnego (związanego z łącznością, FTP czy autostartem w określonych sytuacjach).

Wirtualne okna aplikacji są w pełni skalowalne, można je przenosić, minimalizować itp. Interface został utrzymany w pastelowych barwach, jest szybki i intuicyjny. Ponadto w niektórych przypadkach występuje emulacja prawego przycisku myszy (czyli wyświetlania opcji danej aplikacji RW, a nie przeglądarki). Program działa zarówno przy połączeniu kablowym (funkcja „Internet z komputera” lub po zainstalowaniu klienta USB), jak i w przypadku tetheringu po Wi-Fi. Dodatkową i przydatną opcją jest „Bridge Mode”. Zapewnia ona bezprzewodową łączność na odległość – przy wykorzystaniu zdalnych serwerów (telefon może być połączony z Internetem przez 3G, a PC za pomocą łącza kablowego).

Cena: aplikacja bezpłatna (wersja ograniczona),12 zł (wersja pełna)

WebSharing

Program ten nie pozwala na dostęp do wiadomości czy książki teleadresowej – jest to głównie bezprzewodowy i zaawansowany menedżer plików pozwalający na dostęp do plików smartfonu przez Wi-Fi.

Program umożliwia wgląd do systemu plików wraz z możliwościami edycji, takimi jak: tworzenie folderów, kopiowanie, wklejanie, wycinanie oraz usuwanie danych, zmiana nazw oraz obustronna wymiana plików pomiędzy komputerem a telefonem (zarówno pojedynczo, jak i grup oraz folderów).

Interfejs wyświetlany w przeglądarce internetowej został podzielony na dwie części. Z lewej strony mamy dostęp do informacji o pliku, preferencji oraz opcji związanych z edycją, prawa strona natomiast to ta najważniejsza – wyświetlająca zawartość telefonu. Prawa strona aplikacji została dodatkowo podzielona na pięć zakładek:
- Files – dostęp do wszystkich plików i folderów.
- Music – bezprzewodowy odtwarzacz muzyczny, utwory przechowywane w telefonie są strumieniowo odtwarzane na komputerze. Sekcja ta pozwala na dostęp do albumów oraz widoku artystów i playlist czy wszystkich piosenek posegregowanych alfabetycznie. Ustawienia pozwalają na mieszanie oraz powtarzanie utworów. Jakość odbioru jest wręcz idealna – nic nie szumi ani nie trzeszczy nawet w przypadku wolniejszych łącz Wi-Fi.
- Photos – dostęp do obrazów zgromadzonych w telefonie. Sekcja umożliwia dostęp do poszczególnych folderów oraz albumu ze smartfonowego aparatu. Podgląd danego obrazka ukazuje się w osobnym okienku, które można skalować – podobnie jak same zdjęcia (za pomocą specjalnych klawiszy +/-). Obrazy ładują się dość szybko i sprawnie, jakość nie ulega pogorszeniu. Podobnie jak w innych sekcjach, mamy dostęp do pobrania wyświetlanego pliku na komputer.
- Videos – zakładka ta była dla mnie największą (zaraz po Music) pozytywną niespodzianką. Dzięki niej możemy przeglądać oraz bezprzewodowo odtwarzać zgromadzone w pamięci telefonu pliki filmowe w oknie przeglądarkowej aplikacji. Program pozwala na dostęp do poszczególnych folderów oraz wyświetla „rolkę” z nakręconymi filmami. Streaming materiału działa na podobnej zasadzie, jak ma to miejsce w przypadku YouTube – na początku film jest buforowany, a następnie odtwarzany (zapewnia to ciągłość oraz brak lagów czy przycięć).
- Status – wyświetla informacje dotyczące sygnału Wi-Fi, ilości wolnego miejsca na karcie pamięci smartfonu oraz procentowe wskaźniki dotyczące używanej mocy procesora czy naładowania baterii telefonu. W opcjach można wybrać sposób odtwarzania – w standardzie Flash Player lub HTML5, możliwe jest również ustawienie automatycznego pobierania plików do komputera, pojedynczej lub wieloplikowej transmisji.

Cena: aplikacja bezpłatna (wersja ograniczona), 9,80 zł (wersja pełna)

Co wybrać?

Sposobów na użycie opisanych programów jest wiele. Najciekawszym wydaje się możliwość pisania wiadomości SMS z poziomu PC czy bezprzewodowe zarządzanie plikami. Opisane programy są również swego rodzaju substytutami rozwiązań typu LapDock prezentowanych przez Motorolę czy zapomnianego już Foleo firmy Palm, dostępnymi dla wszystkich użytkowników androidowych urządzeń, bez potrzeby wydawania setek złotych na dodatkowe akcesoria (przywiązane tylko i wyłącznie do danego modelu telefonu). Aplikacje te nie są co prawda idealne, ale w połączeniu ze zdalnymi usługami Google czy rozwiązaniami typu Evernote i Dropbox (synchronizowanych w chmurze), mamy dostęp do całkiem pokaźnej bazy danych naszego urządzenia – plików multimedialnych, notatek, kontaktów, wiadomości czy kalendarza. W takim połączeniu można niemal całkowicie zapomnieć o użytkowaniu natywnych aplikacji instalowanych na komputerze.

Opisywane aplikacje najlepiej współpracowały z przeglądarkami Google Chrome lub Mozilla Firefox. W przypadku Opery, Interent Explorera czy Safari mogą występować błędy.

Patryk Samerdak
Tekst ukazał się w Mobility 94

Zacznijmy od podstaw. App Inventor jest przygotowaną przez Google usługą internetową, która umożliwia tworzenie aplikacji dla Androida. Dzięki niej można zaprojektować poszczególne elementy programu i sposoby reakcji na polecenia użytkownika. Efekty naszej pracy możemy oglądać bezpośrednio na ekranie telefonu, natychmiast po wprowadzeniu zmian w App Inventorze.

Teoretyczna nauka i opisywanie poszczególnych opcji mija się z celem, ponieważ prawdziwe efekty przynoszą tylko praktyczne zastosowania. Z pewnością nieraz widzieliście w Markecie SoundBoardy. Są to proste aplikacje, w których przyciski odpowiadają określonym dźwiękom, a kliknięcie spowoduje ich odtworzenie. Zaraz wspólnie przygotujemy taki program.

Założenia
Nasz SoundBoard będzie miał graficzne tło, na którym znajdzie się tytuł i sześć kolorowych przycisków z przypisanymi dźwiękami. Przyciski będą ułożone w trzech rzędach i zostaną opisane tekstem.

Przygotowania
Przed przystąpieniem do projektowania aplikacji należy przygotować komputer i telefon. App Inventor działa, co prawda, w przeglądarce, ale nie w każdej i nie na każdym systemie. Poza tym należy zainstalować kilka dodatków.

Wymagania
System:
• Windows: Windows XP, Windows Vista, Windows 7
• Linux: Ubuntu 8+, Debian 5+
• Macintosh (z procesorem Intel): Mac OS X 10.5, 10.6
Przeglądarka:
• Mozilla Firefox 3.6 lub wyższa
• Apple Safari 5.0 lub wyższa
• Google Chrome 4.0 lub wyższa
• Microsoft Internet Explorer 7 lub wyższa

Niestety użytkownicy Opery na czas pracy z App Inventorem muszą przesiąść się na inną przeglądarkę. Ponadto w komputerze musi być zainstalowana platforma Java 6 (znana także jako Java 1.6). Można ją pobrać ze strony www.java.com.

Na stronie http://appinventor.googlelabs.com/learn/setup/ można znaleźć instrukcje dotyczące instalacji oprogramowania na systemach Windows, Linux i Mac. My na potrzeby tego kursu skoncentrujemy się na systemie Windows 7. Kolejnym krokiem jest więc pobranie pliku instalacyjnego App Inventor z odnośnika: http://bit.ly/myejtt.

Podczas instalacji lepiej nie zmieniać lokalizacji pliku, ale należy ją zapamiętać, bo może się przyda w kolejnych etapach.

Trzeba też zaopatrzyć się w sterowniki do naszego urządzenia. Są one zwykle dostępne na stronach producentów. Tutaj znajduje się wykaz odnośników do ich stron: http://developer.android.com/sdk/oem-usb.html.

Jeżeli mamy już wszystko zainstalowane, należy sprawdzić, czy całość działa poprawnie. Aby to zrobić, trzeba włączyć w ustawieniach telefonu Debugowanie USB (Menu > Ustawienia > Aplikacje > Programowanie (lub Opracowywanie) > Debugowanie USB: zaznaczyć).

Po podłączeniu telefonu do komputera w pasku powiadomień powinna się pojawić informacja „Debugowanie USB włączone”. Następnie uruchamiamy wiersz poleceń (Start > Wszystkie programy > Akcesoria > wiersz poleceń) i wpisujemy „adb devices”.

Jeżeli po chwili pojawi lista podłączonych urządzeń, a na niej pojawią się dziwne cyferki i litery, to znak, że pomyślnie zakończyliśmy najtrudniejszy element przygotowań.

W ustawieniach telefonu powinniśmy włączyć jeszcze jedną opcję – „Nieznane źródła”. Dzięki temu będziemy mogli instalować w telefonie aplikacje spoza Marketu, a taką przecież będzie nasz SoundBoard.
Uff… przygotowania już za nami. Komputer posiada zainstalowane oprogramowanie, a telefon jest dobrze skonfigurowany i podłączony do niego. Jeżeli urządzenie jest poprawnie rozpoznawane, możemy sobie pogratulować i przystąpić do faktycznego projektowania aplikacji.

App Inventor
Otwieramy stronę http://appinventor.googlelabs.com i logujemy się do swojego konta Google. Klikamy na przycisk „New” i wpisujemy nazwę nowego projektu.

Po zatwierdzeniu zostaniemy przeniesieni do głównego ekranu usługi, który został podzielony na cztery części.

Z lewej strony znajduje się paleta, a w niej zestaw różnych przycisków, obrazków, etykiet itp. Obok znajdziemy podgląd wyglądu naszej aplikacji. Dalej umieszczono listę komponentów i mediów, a z prawej strony – listę właściwości poszczególnych elementów z palety.

Jak dodawać nowe obiekty? Wystarczy przeciągnąć wybrany element z palety na podgląd aplikacji.

Projektowanie
1. Ekran główny
Zmieńmy najpierw tło aplikacji. We właściwościach po prawej stronie (grupa Properties) klikamy na pole tekstowe BackgroundImage, a następnie „Add”. Wyszukujemy teraz grafikę na dysku twardym i zatwierdzamy. Po chwili plik zostanie załadowany, a w podglądzie zmieni się tło programu. Warto tutaj też zmienić ikonę aplikacji – robimy to w analogiczny sposób. Orientację ekranu pozostawiamy bez zmian, a w pole „Title” wpisujemy tytuł naszego programu: „SoundBoard”.
2. Etykieta
Przeciągamy z palety na podgląd obiekt Label (Palette > Basic > Label). Następnie zmieniamy jego preferencje w panelu po prawej stronie według poniższych wytycznych:
- FontBold: ON (pogrubienie czcionki)
- FontSize: 28 (rozmiar czcionki)
- Text: SoundBoard (wyświetlany tekst)
- TextAlignment: center (wyśrodkowanie tekstu)
- TextColor: White (kolor czcionki: biały)
- Width: Fill parent (szerokość: wypełnij cały dostępny obszar).
3. Układ
Z palety wybieramy opcję „Screen Arrangement” i przeciągamy na podgląd układ „Table Arrangement”. Ponieważ chcemy mieć sześć przycisków w trzech rzędach, zmieniamy preferencje na:
 Columns: 2 (kolumny)
 Rows: 3 (wiersze)
 Width: Fill parent (szerokość: wypełnij cały dostępny obszar).
4. Przyciski
Przeciągamy na tabelę sześć obiektów Button (Palette > Basic > Button), układając je w odpowiednich miejscach tak, by uzyskać dwie kolumny przycisków. Teraz można się popisać inwencją. Przyciski mogą mieć różne kolory tekstu i tła. W tym przykładzie ich wymiary zostały ustawione na 150 x 50 pikseli i zmieniono jedynie napis na przyciskach (Proerties > Text).
5. Muzyka
Ostatnim brakującym elementem układanki są pliki muzyczne. Pod komponentami znajduje się miejsce mediów. To tutaj można je dodawać i usuwać. Należy teraz wybrać sześć plików muzycznych z komputera i przesłać do Inventora [Add > Przeglądaj (teraz wybrać odpowiedni plik) > OK]. Następnie rozwijamy grupę „Media” w palecie po lewej stronie i przenosimy obiekt „Sound” na pulpit. A dokładniej sześć takich elementów. Zostaną one oznaczone jako niewidoczne i wyświetlone w dolnej części ekranu. Klikamy na każdy „Sound” i przypisujemy do nich źródła dźwiękowe w preferencjach po prawej stronie (Properties > Source).

Na tym kończy się etap projektowania SoundBoarda na stronie App Inventor. Jesteśmy już w połowie drogi. Teraz przejdziemy do „układania puzzli”.

Gdybyśmy teraz uruchomili nasz program, to nie reagowałby na żadne polecenia. Musimy więc go ożywić. Klikamy na przycisk „Open the Blocks Editor” znajdujący się w prawym górnym rogu. Po chwili zostanie pobrana aplikacja JAVA (to właśnie dlatego trzeba mieć zainstalowaną Javę 6).

Można stworzyć nowy emulator, na którym będzie uruchamiana aplikacja, ale można także obserwować wszystkie zmiany na swoim telefonie. Wystarczy wybrać opcję „Connect to Device” i wybrać ciąg liter i cyfr, które już wcześniej widzieliśmy (przy okazji sprawdzania podłączenia komendą „adb devices” w wierszu poleceń). Po chwili na ekranie naszego urządzenia zostanie wyświetlona aplikacja, którą projektowaliśmy w App Inventorze.
Blocks Editor jest dowodem na to, że tworzenie aplikacji jest proste jak układanie puzzli. Może być też równie trudne, jeżeli budujemy zaawansowaną aplikację.

Po lewej stronie znajdują się zestawy różnych akcji i zależności, które będą wywoływane w określonym czasie.

Wchodzimy w zakładkę „My Blocks” i klikamy na Button1. Następnie przeciągamy z rozwijanego menu pierwszą opcję („when Button1.Click do”) na prawą stronę, która stanowi pole robocze. Ten kawałek układanki dotyczy akcji, jaka ma zostać wykonana, gdy klikniemy na przycisk „Button1”. W środku ma puste pole, które zaraz uzupełnimy. Po lewej stronie klikamy na „Sound1” i przeciągamy fioletowy kawałek układanki „call Sound1.Play” na puste miejsce w zielonym „when Button1.Click do”. Opcje „call” są odpowiedzialne za wywoływanie określonych funkcji. Możemy od razu sprawdzić, czy to działa. Bierzemy telefon do ręki i klikamy w pierwszy przycisk. Jeżeli wszystkie operacje wykonaliśmy poprawnie, to zostanie odtworzony dźwięk. Teraz to samo robimy z pozostałymi przyciskami. Tak powinna wyglądać cała układanka.

Jeżeli chcielibyśmy teraz podzielić się z kimś naszą aplikacją, to wystarczy kliknąć na przycisk „Package for Phone” znajdujący się na stronie App Inventora, na której projektowaliśmy wygląd programu. Plik instalacyjny możemy pobrać bezpośrednio na telefon lub na komputer.

To wszystko. Jak widać największe trudności w całym procesie może sprawiać konfiguracja komputera i „dogadanie się” telefonu z nim, bo samo tworzenie takich prostych aplikacji jest bardzo łatwe. Wystarczy wszystko poukładać w odpowiednich miejscach – zarówno elementy graficzne, jak i te odpowiedzialne za reakcje na polecenia. Nie można się jednak łudzić, że wszystkie aplikacje są takie proste. W rozbudowanych aplikacjach obszar roboczy może wyglądać jak puzzle składające się z 1000 elementów, z których wszystkie muszą znajdować się na swoich miejscach. Warto jednak zacząć swoją przygodę z programowaniem w App Inventorze, ponieważ oferuje przyjazny interfejs, w którym stworzenie prostych aplikacji zajmuje kilka minut.
Na koniec życzymy Wam powodzenia i czekamy na Wasze programy w Android Markecie!

Jacek Wolan
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Dzięki jailbreakowi możemy wprowadzić do naszych urządzeń wiele ciekawych usprawnień. Starsze urządzenia mogą zyskać funkcję, których producent im odmówił na rzecz nowszych modeli. Nowym modelom, którym tych opcji nie brakuje, możliwe jest dodanie kolejnych, bardziej innowacyjnych. Rozważne korzystanie z praw roota w naszych telefonach przynosi tylko korzyści. Zanim jednak pokażemy Wam, jak to zrobić na nowym oprogramowaniu iOS 4.3.1, kilka wskazówek.
1. Prezentowany przez nas sposób na jailbreak to metoda typu untethered – nie jest potrzebne każdorazowe podłączanie telefonu do komputera, w celu jego uruchomienia, jak to miało miejsce do niedawna.
2. Obecnie oprogramowania iOS 4.3.1 nie powinni instalować wszyscy korzystający z aplikacji ultrasn0w, której zadaniem jest odblokowanie zabezpieczenia simlock. Dotyczy to również osób, które aktualizują oprogramowanie bez podnoszenia wersji basebandu. W tej chwili program ultrasn0w nie współpracuje z firmware’em iOS 4.3.1.
3. Wszystkie potrzebne pliki są do pobrania w sieci. Strony, na których znajdują się działy Download z potrzebnymi plikami do pobrania, znajdziesz w ramce.

Istnieją dwie metody na wykonanie jailbreaku na systemie Windows. Pierwsza z nich polega na aktualizacji oprogramowania zmodyfikowanym softem, wcześniej przygotowanym przez użytkownika na jego własnym komputerze. Główną zaletą tej metody jest możliwość dużej personalizacji systemu instalowanego do urządzenia. Druga z metod polega na wykonaniu samego złamania oprogramowania już działającego w urządzeniu systemu.

Metoda pierwsza – Sn0wBreeze v2.5.1
W pierwszej kolejności pobieramy plik z oprogramowaniem iOS dla naszego urządzenia. Firmware w wersji iOS 4.3.1 można pobrać z serwisów w ramce. Następnie pobieramy i uruchamiamy aplikację Sn0wbreeze v2.5.1 lub nowszą. Jest to idealne narzędzie, dzięki któremu nie podwyższymy wersji naszego basebandu, a zatem już w najbliższym czasie będziemy mogli zdjąć blokadę simlock przez ultrasn0w, o ile nasz baseband jest w wersji 01.59.00.

Na pierwszym ekranie wciskamy OK. Następnie klikamy Close Credits.

Na ekranie wyświetli się wersja oprogramowania, z którą współpracuje dana wersja programu Sn0wbreeze. W tym wypadku jest to system w wersji 4.3.1. Wciskamy niebieski kwadracik ze strzałką. Pojawi się prośba o upuszczenie pliku z oprogramowaniem we wskazane miejsce bądź wciśnięcie przycisku „Browse” i wskazanie lokalizacji, gdzie wcześniej przez nas pobrany plik z oprogramowaniem został zapisany.

Wskazujemy plik. W moim wypadku jest to oprogramowanie dla telefonu iPhone 4.

Rozpocznie się identyfikacja wskazanego pliku. Jeżeli oprogramowanie zostało pobrane prawidłowo, na ekranie pojawi się plansza potwierdzająca. Wciskamy ponownie niebieski kwadracik ze strzałką. Program poprosi nas o wskazanie trybu pracy. Wybieramy „Expert Mode” i klikamy niebieską strzałkę.

Następnie dwukrotnie klikamy w przycisk General. Zaznaczamy opcje jak na poniższym obrazku. Jeżeli nie posiadamy karty SIM pozwalającej na wykonanie autoryzowanej aktywacji telefonu przez program iTunes, możemy dodatkowo zaznaczyć opcję „Activate The iPhone [Hacktivate]”. Telefon będzie aktywowany od razu po instalacji oprogramowania. Nie zaleca się jednak korzystania z tej opcji, jeżeli posiadamy autoryzowaną kartę. Wykonanie aktywacji przez program iTunes gwarantuje nam prawidłowe działanie wielu usług, np. FaceTime.

Klikamy niebieski przycisk. W kolejnej planszy nic nie ruszamy. Ponownie używamy niebieskiego przycisku. Zostaniemy przeniesieni do głównego ekranu. Klikamy dwukrotnie przycisk „Build IPSW”. Program rozpocznie pracę z oprogramowaniem iOS. O prawidłowym stworzeniu oprogramowania zostaniemy poinformowani komunikatem.

Plik z oprogramowaniem do wgrania został zapisany na pulpicie. Pobieramy i uruchamiamy aplikację iReb R4. Wybieramy nasz model urządzenia i postępujemy według wyświetlanych wskazówek.

W tej chwili aplikacja iTunes musi być bezwzględnie wyłączona! Na końcu zostanie wyświetlony poniższy komunikat. Teraz uruchamiamy program iTunes.

Trzymając klawisz Shift na klawiaturze komputera, wciskamy przycisk „Odtwórz”.

Wybieramy plik z pulpitu o nazwie „sn0wbreeze_iPhone 4-4.3.1.ipsw”. Model urządzenia w nazwie może się różnić w zależności od posiadanego przez nas sprzętu.

Następnie iTunes poinformuje nas o tym, że wszystkie dane zostaną z niego wymazane i zostanie zainstalowane oprogramowanie. Zgadzamy się, klikając ponownie w „Odtwórz”. Rozpocznie się rozpakowywanie i instalowanie stworzonego przez nas oprogramowania.

Metoda druga – RedSn0w v0.9.6b11
Pobieramy aplikację RedSn0w 0.9.6b11 lub nowszą. Klikamy „Browse” i wskazujemy plik z oprogramowanie iOS 4.3.1 dla urządzenia, w którym chcemy wykonać jailbreak.

Następnie klikamy „Next”. Rozpocznie się przygotowywanie aplikacji do pracy. Wyświetlą się opcje, które trzeba wybrać przed rozpoczęciem jailbreaku. W zasadzie wystarczy, że zostawimy tak, jak jest.

Można ewentualnie zaznaczyć „Allow BOOT animation”. Funkcja ta aktywuje nam animowane logo przy uruchamianiu telefonu. Klikamy dwukrotnie „Next”. Zostaniemy poproszeni o przełączenie telefonu w tryb DFU. Postępujemy zgodnie z wyświetlanymi wskazówkami.

Program rozpocznie proces jailbreak. Po chwili nasz telefon się zrestartuje.

Michał Gruszka
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Sn0wBreeze
Zalety:
• Większe możliwości personalizacji systemu,
• Aktywacja gestów dotykowych,
• Bezpieczna aktualizacja bez podnoszenia basebandu,
• Prosta instalacja pakietu SSH.

Wady:
• Bardziej skomplikowany proces łamania,
• Bardziej długotrwały proces łamania,
• Potrzeba instalowania wszystkiego na nowo.

RedSn0w
Zalety:
• Szybki jailbreak,
• Brak potrzeby instalowania wszystkiego na nowo,
• Prosta obsługa.

Wada:
• Brak opcji aktywacji funkcji gestów.

Pliki do pobrania znajdziesz tu:
http://AppleMobile.pl
http://MyiPhone.com.pl
http://iPod.info.pl
http://geohot.us
http://xsellize.com

UWAGA! Poradnik ten przeznaczany jest dla osób posiadających konsole PSP 1k/2k/3k/Go z firmware 6.20.

Do niedawna użytkownicy konsolki Sony PlayStation, chcąc uruchomić jakąkolwiek nieoficjalną aplikacje lub grę Homebrew, byli zmuszeni do stosowania modyfikacji Half Byte Loader (HBL). Było to dość kłopotliwe – uruchamianie HBL wymagało równoległego uruchomienia wersji demo gry Pataton 2 jako pośrednika, co ponadto wiązało się z poruszaniem po niezbyt przyjemnym dla oka menu. Co prawda później wygląd HBL został poprawiony, ale i tak uruchomienie tego wszystkiego trwało zbyt długo. Homebrew Enabler, czyli TN (HEN)-C, jest to dodatek, który ma na celu umożliwienie uruchomienia aplikacji Homebrew bezpośrednio z menu konsoli. TN (HEN)-C został specjalnie przygotowany dla PSP z firmware 6.20 przez jednego z czołowych programistów zajmujących się ulepszaniem PlayStation Portable.

Jak zainstalować TN (HEN)-C
1) Ze strony http://tnij.org/mobility1 pobierz paczkę „tn_hen_c.rar”
2) Podłącz konsole PSP do komputera przy użyciu standardowego kabla miniUSB
3) Zawartość archiwum – folder TN_HEN, wraz z zawartością – wypakuj do X:\PSP\GAME\, gdzie X oznacza kartę pamięci waszego PSP podłączonego do komputera
4) Odłącz PSP
5) Za pomocą konsoli wejdź do zakładki Game-> Memory Stick, a następnie uruchom „TN Homebrew Enabler”. Konsola automatycznie się zresetuje.

6) Po restarcie Homebrew Enabler będzie aktywny. Od teraz możesz uruchamiać Homebrew bezpośrednio z XMB, czyli menu konsoli. W zakładce Settings-> System Settings-> System Information, w pozycji „System Software”, powinna widnieć informacja „Version 6.20 TN-C” (w innym wypadku należy powtórzyć krok 5)

*) UWAGA! Po każdorazowym dłuższym wyłączeniu PSP czy wyjęciu baterii należy aktywować TN Homebrew Enabler ponownie – należy powtórzyć krok 5.

Dodatkiem, który uzyskujemy wraz z zainstalowaniem TN (HEN)-C, jest specjalne menu konfiguracyjne – TN VSH MENU. Ukryte menu otwiera się po kliknięciu klawisza SELECT. Wśród najprzydatniejszych opcji należy wymienić możliwość odblokowania PSN na przerobionej konsoli z softem 6.20 TN-C. Aby tego dokonać, należy wejść do TN VSH MENU, a następnie pozycje FAKE REGION ustawić na Debug Type I, po czym kliknąć na RESTART VSH. Innymi ciekawymi dodatkami są: możliwość ominięcia Gameboota, czyli animacji pojawiającej się przy włączaniu gry (za to jest odpowiedzialna opcja SKIP GAMEBOOT), czy ukrywanie adresu MAC konsoli.

Odpalamy ISO
Jedną z opcji, której bardzo brakowało użytkownikom Half Byte Loadera, był brak możliwość uruchomienia kopii zapasowych ISO. Powstało, co prawda, kilka aplikacji, które miały rozwiązać ten problem, ale nie cieszyły się zbytnią popularnością. Z powodu tego ograniczenia najbardziej niezadowoleni byli użytkownicy PSP GO – jest to wersja konsolki, która nie posiada slotu UMD, a Sony nie umożliwiło wymiany fizycznych nośników na wersje cyfrowe. Cała kolekcja gier zgromadzonych na dyskach UMD stawała się bezużyteczna.

W przypadku przerobionej konsoli powyższą metodą pojawia się kilka możliwości uruchomienia kopii zapasowych ISO – ja opiszę najszybszą i najbezpieczniejszą:

1) Ze strony http://tnij.org/mobility1 pobierz paczkę „PrometheusIsoLoader.zip”
2) Podłącz konsole PSP do komputera przy użyciu standardowego kabla miniUSB
3) Zawartość archiwum – Folder Prometheus_Iso_loader, wraz z zawartością – wypakuj do X:\PSP\GAME\, gdzie X oznacza kartę pamięci waszego PSP podłączonego do komputera
4) W katalogu root karty pamięci utwórz folder „ISO” (X:\ISO\) – do tego folderu należy wgrywać wszystkie kopie zapasowe
5) Odłącz PSP
6) Wykonaj reset VSH Menu (SELECT-> Restart VSH)
7) Za pomocą konsoli wejdź do zakładki Game-> Memory Stick, a następnie uruchom „Prometheus ISO Loader”

8) Z menu aplikacji uruchom odpowiednią kopię zapasową.

UWAGA! Redakcja „Mobility” nie popiera piractwa! Powyżej opisane metody zostały podane w celach informacyjnych.

Wyżej opisane metody są w pełni bezpieczne dla twojej konsoli, ale pamiętaj: wszelkie operacje wykonujesz na własną odpowiedzialność.

TN Homebrew Enabler nie zagraża utratą gwarancji – wystarczy wyjąć baterię i usunąć aplikacje, aby przywrócić oryginalny firmware wersji 6.20. Po tej czynności przeróbka znika.

Redakcja „Mobility” nie ponosi odpowiedzialności za błędy i ich konsekwencje wynikające z przeprowadzenia powyższych operacji.

Patryk Samerdak
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Popularyzacja mobilnego dostępu do sieci spowodowała, że nasz komputer coraz częściej jest zabierany na uczelnie, do pracy czy w podróż. Niestety, komputery przenośne mają to do siebie, że nie wytrzymują zbyt długo na jednym ładowaniu, są ciężkie i nieporęczne. Dlatego też coraz chętniej zaopatrujemy się w niewielkich rozmiarów netbooki, które choć nie grzeszą wydajnością, są idealnymi maszynami do pisania w mobilnej pracy. Jednak w podróży nie zawsze mamy ochotę pisać, a chętniej oddajemy się rozrywkom w formie filmów, e-booków czy przeglądania informacji w sieci. Nie trzeba nikogo przekonywać, że do tego lepiej nadaje się cieniutki i lekki tablet. Znając problem użytkowników z wyborem między netbookiem a bardziej komfortowym w przeglądaniu multimediów tabletem, firma ZAGG skonstruowała innowacyjny futerał z wbudowaną klawiaturą QWERTY.

ZAGGmate to jedyne w swoim rodzaju etui, które zostało wykonane z wytrzymałego, lekkiego, anodyzowanego aluminium lotniczego chroniącego delikatną szybę tabletu Apple iPad. ZAGGmate, nawiązując do technologii stosowanych przez firmę Apple, został wykonany w formie unibody, czyli z jednego kawałka blachy, odpowiednio dociętego i sfrezowanego, pozbawionego łączeń i niepotrzebnych śrub. Dzięki temu idealnie się komponuje z nowoczesnym wyglądem tabletu. Futerał jest dobrze dopasowany do rozmiarów iPada, przez co uchwyt – w momencie spasowania obu elementów – jest bardzo stabilny, ale mimo wszystko, wyjęcie tabletu z uścisku nie stanowi problemu.

Wewnątrz etui znajduje się praktyczna klawiatura QWERTY. Jej przyciski posiadają skok, który można porównać do klawiatury, w którą są wyposażane nowoczesne laptopy. Specjalna ukryta stopka pozwala na umiejscowienie tabletu w szynie, dzięki której można używać klawiatury, trzymając stabilnie całość na kolanach czy leżąc w łóżku. Urządzenie można używać w trybie panoramicznym, ale również ustawione pionowo. Połączenie między klawiaturą a tabletem odbywa się bezprzewodowo, dzięki wbudowanemu w oba urządzenia modułowi Bluetooth. Wystarczy sparować ZAGGmate z iPadem, by po chwili móc korzystać z fizycznej klawiatury. Wbudowana w klawiaturę bateria litowo-polimerowa, o pojemności 510mAh, pozwala na kilkanaście dni ciągłej pracy lub nawet do dwóch miesięcy działania w trybie czuwania. Baterię ładujemy przez USB w komputerze, dzięki dołączonemu w zestawie przewodowi microUSB.

Oprócz wprowadzania tekstu można również sterować większą częścią funkcji dostępnych w urządzeniu – obsługiwać odtwarzacz muzyczny, zmieniać poziom głośności, uruchamiać wyszukiwarkę, włączać multitasking, uruchamiać multimedialną ramkę zdjęć czy wygaszać ekran. Klawisze niestety są dość blisko siebie. Klawiatura bez większego problemu radzi sobie również z polskimi znakami diakrytycznymi, a także pozwala na skorzystanie z klawiatury numerycznej, przy równoczesnym użyciu przycisku funkcyjnego Fn. Niestety, przyciski nawigacyjne (góra, dół, prawo i lewo) pozwalają jedynie na przemieszczenia kursora w aplikacjach do redagowania tekstu. Nie mamy możliwości przełączania się pomiędzy kolejnymi pulpitami czy, co gorsza, sterowania w grach jak na klawiaturze komputera. A szkoda, funkcjonalność ZAGGmate byłaby jeszcze większa.

Urządzenie ma wymiary 248 x 194 x 13,7 mm, jego masa wynosi 370 g. Tablet, wraz z etui, waży więc niespełna 1 kg. Czy to dużo? Niejeden netbook waży sporo więcej. A tutaj mamy dwa w jednym – tablet, który w każdej chwili możemy przetransformować w praktyczny netbook. W zestawie znajdziemy instrukcję obsługi, przewód USB do ładowania oraz opcjonalnie specjalne nóżki, dzięki którym nasze etui nie porysuje się. Warto je zamówić. Ja niestety tego nie zrobiłem i na jego powierzchni pojawiły się nieestetyczne ryski. Za urządzenie zapłacimy ok. 350 zł. Nie jest to jednak dużo na tle innych futerałów dla tego urządzenia, a biorąc pod uwagę jego praktyczność, powinien być pozycją obowiązkową dla każdego właściciela tabletu od Apple.

WERDYKT
ZAGGmate to świetne akcesorium dla każdego właściciela tabletu iPad. Jego praktyczność jest tak wielka, że nie wyobrażam sobie odmówienia zakupu tego futerału. Jego cena na tle zwykłych etui wcale nie jest wysoka, a za te kilkadziesiąt złotych więcej otrzymujemy pełną klawiaturę i świetną ochronę. Niestety, sporą wadą jest dla mnie brak obsługi kursorów w menu i grach.

Michał Gruszka

Zalety:
Praktyczne etui
Wspaniała ochrona dla delikatnego ekranu tabletu
Niewygórowana cena
Możliwość sterowania funkcjami iPada
Wydajny akumulator
Bezprzewodowe połączenie
Obsługa iPada 2 oraz innych urządzeń z iOS

Wady:
Brak możliwości sterowania kursorami w menu i grach
Klawisze umieszczone zbyt blisko siebie
Podatny na zarysowania materiał

Podstawową zaletą Format Factory jest ogromna liczba obsługiwanych standardów kodowania, zarówno dźwięku, jak i obrazu. Program został spolonizowany, a do rozpoczęcia pracy wystarczy niewiele: system Windows, szybki procesor i większa ilość pamięci RAM (szczególnie przy obróbce obrazu). Obsługa programu sprowadza się do poznania znaczenia kilku przycisków oraz wiedzy o możliwościach sprzętowych urządzenia, na które przenosimy dane.

Dla wygody użytkowników przyjęto zasadę „wszystko do…”, która uwalnia nas od zastanawiania się, w jakim formacie mamy dane źródłowe, a jedyne, co musimy wiedzieć, to: do jakiej kategorii zaliczymy nasze dane wejściowe (Video, Audio, Picture, ROM Device) oraz do jakiego kodeka chcemy użyć do kodowania. Dużym ułatwieniem jest opcja „Wszystko do: Urządzenie mobilne”, która znacznie ułatwia przenoszenie filmów na nasze urządzenia. Ponadto w bocznej zakładce mamy alfabetycznie poukładanych producentów urządzeń i obsługiwane modele. Znajdziemy tu m.in: iPhone, iPad, iPod, Creative, HTC, Microsoft Zune, Xbox 360, BlackBerry, Sony PSP i PS3 oraz wiele innych. Wystarczy zatem wybrać producenta, rozwinąć listę obsługiwanych urządzeń i wskazać to, które posiadamy.

Program ma zdefiniowane gotowe ustawienia jakości kompresji plików. Istnieje zatem możliwość wyboru jednej z trzech jakości konwersji. Wybór najniższej jakości przyniesie stosunkowo duże zniekształcenia obrazu i dźwięku, jednakże wielkość pliku zakodowanego będzie najmniejsza. Po wybraniu najwyższej jakości uzyskamy bardzo wysoką jakość obrazu i dźwięku, jednak wielkość pliku będzie zdecydowanie większa, a w przypadku części starszych urządzeń płynność odtwarzania może być niesatysfakcjonująca. Ostatecznie – metodą prób i błędów – odkryjemy najbardziej nam odpowiadające parametry konwersji, choć dla każdego kodeka mogą się one różnić. W ostateczności każdy parametr wybranego kodeka możemy
ustawić ręcznie, jednak jest do tego wymagana duża wiedza i doświadczenie.

Jedną z ciekawszych funkcji Format Factory jest możliwość doklejania napisów do filmu, jeśli są one dostępne na płycie DVD lub jako plik tekstowy dla DivX. Możemy ustawić wielkość napisów oraz tło pod literami.

Część z użytkowników zainteresuje funkcja obracania obrazu o np. 90°. Szczególnie jest to przydatne w urządzeniach, które nie mają możliwości wykorzystania całej przestrzeni ekranu.

Genialną funkcją programu jest możliwość przycinania, zarówno nagrań wideo, jak i audio. Jak na bezpłatne narzędzie jest to wielkie udogodnienie. Osobiście często z tej funkcji korzystam do wycinania bloków reklamowych z filmów, które nagrywam z TV. Jak by tego było mało, pliki multimedialne możemy łączyć z sobą lub miksować obraz ze ścieżką dźwiękową (każdy kanał indywidualnie).

WERDYKT
Program Format Factory na pewno sprawdzi się jako wszechstronny konwerter formatów zapisu audiowizualnych. Obsługuje ogromną liczbę formatów zapisu danych multimedialnych i jest prosty w obsłudze. Dzięki kolejkowaniu zadań oszczędzamy czas, a funkcja wyłączenia komputera po przeprowadzonej konwersji oszczędza energię elektryczną. Narzędzie jest wciąż rozwijane, także w czasie pisania tego tekstu otrzymałem powiadomienie o możliwości aktualizacji programu, a wszystko to zupełnie bezpłatnie.

Marek Sumiła
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Wady:
- Błędy w polskim tłumaczeniu,
- Brak dodatkowych filtrów AV.

Zalety:
- Prostota obsługi,
- Ogromna liczba formatów,
- Funkcje dodatkowe ,
- Predefiniowane urządzenia mobilne,
- Program jest bezpłatny.

Stanowisko szefa Apple jest jak najbardziej uzasadnione. Flash potrzebuje sporej mocy obliczeniowej, co wiąże się ze zwiększonym zapotrzebowaniem na zasilanie. A tego urządzenia mobilne nie lubią, ponieważ częsta potrzeba kontaktu z ładowarką sprawia, że stają się gadżetami na uwięzi gniazdka w ścianie. Niestety wciąż wiele serwisów internetowych nie jest przystosowanych do technologii HTML5, która daje podobne możliwości, co Flash, jednak jest bardziej przyjazna dla wszelkiego rodzaju tabletów, komórek i wszelkich innych „zabawek” zasilanych bateriami. A to wywołuje frustrację wśród użytkowników, którzy chcą obejrzeć skrót wiadomości, a ich urządzenie im na to nie pozwala, ponieważ nie wspiera Adobe Flash. Można to jednak w prosty sposób naprawić.

Nieoficjalnie
Znany ze świata jailbreakowej areny hacker, o pseudonimie COMEX, przeportował obsługę technologii Adobe z konkurencyjnego systemu operacyjnego Android, tak by móc go zaimplementować z systemie iOS. Początkowo wtyczka uaktywniająca Flasha w iOS była dostępna jedynie na urządzenie iPad, z racji jego dużej wydajności. Obecnie Frash, bo tak się nazywa ta wtyczka, działa na wszystkich urządzeniach z iOS.

By móc z niej korzystać, nasze urządzenie musi być w trybie jailbreak. Dodatkowo z repozytorium Cydii musimy zainstalować OpenSSH. Następnie pobieramy z sieci plik Frash-0.02.deb. Można go ściągnąć ze strony http://digitaldj.net/iphone/Frash-0.02.deb. Używając Cyberduck (Mac OS) lub WinSCP (Windows), łączymy się – poprzez protokół SFTP – z adresem IP naszego urządzenia. Przypominamy, że user to „root”, a hasło domyślne to „alpinie”. W folderze /var/root/Media/ tworzymy folder Cydia, a w nim AutoInstall. Do niego kopiujemy pobrany plik z wtyczką pobraną z sieci. Wystarczy już tylko zrestartować urządzenie.

Oficjalnie
Oficjalnie firma Apple z pełną premedytacją nie ulega naciskom użytkowników i nie dodaje obsługi Flasha do oprogramowania. Jednak programiści, którzy chcą – mimo wszystko – dać użytkownikom możliwość oglądania filmów i animacji stworzonych w tej technologii, stworzyli takie programy, jak Skyfire.

Skyfire to przeglądarka internetowa, która ładując stronę z animacją Flash, najpierw robi to na zewnętrznym serwerze, a następnie przetworzoną animację dostarcza do przeglądarki telefonu. Dzięki temu cały proces przetworzenia danych we Flash, który wymaga urządzenia o dużej wydajności, dokonywany jest przez serwer.

Niska cena aplikacji, na poziomie 3 $, a do tego stabilność i płynność działania spowodowały tak ogromny sukces przeglądarki, że jej producent musiał wprowadzić najpierw ograniczenia sprzedaży jedynie dla klientów z amerykańskim kontem iTunes Store, a następnie całkowicie ograniczyć sprzedaż licencji, ponieważ serwery przetwarzające nie były w stanie wytrzymać ruchu. Najgorsze w tej całej sytuacji jest to, że nawet jeżeli ktoś chce kupić w tym momencie legalnie ten program, to nie może tego zrobić z racji opisanych restrykcji, a jeżeli ktoś zainstaluje wersję piracką, może z programu korzystać bez ograniczeń… Producent – mimo wszystko – modernizuje swoją infrastrukturę, co przekłada się na oferowanie nowych licencji w sklepie w niewielkich partiach.

Jednak możliwości Skyfire nie kończą się na samej obsłudze Flasha. Program ten w zupełności jest w stanie zastąpić firmową przeglądarkę Safari. Przeglądarka, podobnie jak jej producencki odpowiednik, umożliwia przeglądanie wielu storn jednocześnie, dzięki zastosowaniu zakładek. Dodatkowo zaimplementowano w niej pełne wsparcie dla serwisów społecznościowych, dzięki czemu możemy w bardzo prosty sposób udostępnić adresy stron i przeglądane treści na takich stronach, jak Facebook czy Twitter. Historia naszych sieciowych wojaży jest zapisywana w przejrzystym archiwum, w którym adresy wszystkich stron są pogrupowane nie tylko alfabetycznie, ale także z podziałem na datę ich odwiedzania. Jeżeli nie chcemy ujawniać, po jakich stronach z filmami Flash chodzimy, wystarczy uruchomić funkcję prywatnego przeglądania. Jej włączenie powoduje, że żadne informacje, jak: ciasteczka, linki czy inne ślady, nie zostaną zapisane w naszej historii stron odwiedzanych. Użytkowników prepaida z niewielkimi pakietami danych zainteresuje funkcja przełączania wyświetlanych stron pomiędzy wersją mobilną (pobiera mniej danych), a pełną – desktopową.

Pomimo wdrożonych restrykcji i utrudnionej możliwości zakupu aplikacji firma, która stworzyła Skyfire, jest bliska zarobienia swojego pierwszego miliona dolarów. I to w niespełna miesiąc od jej udostępnienia w AppStore! To pokazuje, jak wielkim zainteresowaniem program się cieszy i jak wielką potrzebę korzystania z technologii Flash mają użytkownicy gadżetów firmy Apple.

Michał Gruszka

Konwersja do EPUB to nie tylko ułatwienie dla błądzących w gąszczu rozszerzeń. Stosując ten format, możemy uporządkować i usystematyzować swoją bibliotekę e-książek. Dotyczy to zwłaszcza – niewygodnych w czytaniu na urządzeniach mobilnych – plików DOC, RTF czy PDF. Zaletami formatu EPUB są niewielkie rozmiary, możliwość dodania metadanych książki, a nawet jej okładki.

Przygotowania
Pobierz z adresu http://calibre-ebook.com program calibre, wybierając jedną z dostępnych platform: Windows, Linux i OS X. Po zainstalowaniu i uruchomieniu program otworzy się w głównym oknie, w którym zobaczysz jedną e-książkę – przewodnik po calibre. Na górze jest umieszczony panel z dużymi ikonami różnych funkcji. Na początek interesuje nas pierwsze z lewej – książka z plusem. Klikając w nią, możemy dodać własne książki do biblioteki. W naszym przykładzie jest to Pan Tadeusz w formacie PDF.

Edycja
Po zaimportowaniu e-booka lub dokumentu w jednym z obsługiwanych formatów w bibliotece Calibre pojawi się nowa pozycja. W zależności od materiału źródłowego może w niej brakować istotnych danych – autora, tytułu, okładki itp. Po zaimportowaniu przykładowego Pana Tadeusza widać tylko tytuł.

Niezbędne informacje o książce możemy uzupełnić automatycznie, naciskając Ctrl+D lub wybierając z menu dostępnego pod drugą ikoną – ze znakiem „i” – polecenie „Pobierz metadane i okładki”. Po chwili zobaczymy, że e-book wzbogacił się o okładkę i dodatkowe dane.

Nie zawsze jednak rezultat tych działań jest zgodny z naszymi oczekiwaniami. W omawianym przypadku program calibre znalazł okładkę do Pana Tadeusza w języku angielskim, w którym uzupełnił również opis, a jako autor widnieje „Adam Mickiewicz & Andrew Moore & George Rapall Noyes”. By naprawić tego typu błędy, wystarczy wybrać opcję „Edytuj metadane/Edytuj metadane pojedynczo”.

Otworzy się okno z szeregiem pól. Należy wykasować zbędne treści lub dodać nowe. W naszym przypadku błędy powstały przez niezbyt dokładną identyfikację numeru ISBN, który jest przypisany do wydania angielskiego.

Z praktycznego punktu widzenia metadane nie są bardzo ważne, istotny jest tytuł, autor, ewentualnie etykiety (np. lektury). Jeżeli jednak bardzo nam zależy na komplecie informacji, możemy kliknąć polecenie „Pobierz metadane z serwera” i wybrać inny zestaw danych uzupełniających. Własną okładkę, jeżeli nie odpowiada nam ta pobrana przez calibre, znajdziemy w Google, w wyszukiwaniu obrazków.

Konwersja
Po wyedytowaniu metadanych możemy przejść do ostatniego etapu – konwersji. W tym celu należy wybrać z menu – dostępnego pod trzecią ikoną – polecenie „Konwertuj pojedynczo”. Pojawi się nowe okno, z wieloma ustawieniami. Możemy tu dokonać ponownej edycji metadanych, a także zdefiniować szczegółowe opcje konwersji. W większej części przypadków wystarczą wartości domyślne. Warto tylko upewnić się, że jako format wyjściowy, widnieje EPUB. Dobrym posunięciem będzie też zaznaczenie w zakładce „Spis treści” opcji „Wymuś użycie wygenerowanego automatycznie spisu treści”. Bez tego niektóre czytniki mają problemy z właściwym przewijaniem zawartości e-książki.

Po kliknięciu „OK” następuje konwersja pliku. Informacja o tym pojawi się w prawym dolnym rogu programu – po kliknięciu w to miejsce otworzy się okno z podglądem.

Przekonwertowany e-book znajdziemy w katalogu „Biblioteka Calibre”. Żeby się do niego dostać, wystarczy z menu pod prawym klawiszem myszy wybrać polecenie „pokaż folder zawierający” lub kliknąć odnośnik pod okładką w głównym oknie programu. Można też skorzystać z opcji wysyłania e-książki bezpośrednio do urządzenia lub przenieść bibliotekę calibre do chmury Dropbox.

Problemy
Przygotowany w ten sposób plik EPUB nie zawsze jest odczytywany w czytniku w prawidłowy sposób, czasem brakuje w nim polskich znaków. Jest kilka przyczyn i rozwiązań tego problemu. Podstawowy to wybór formatu wyjściowego – najlepiej stosować TXT lub RTF, ponieważ PDF jest bardziej kłopotliwy. Gdy nie mamy wyboru formatu pliku wyjściowego, można dokonać wcześniejszej konwersji z PDF do TXT, również za pomocą calibre lub w Adobe Reader. Zaawansowani użytkownicy stosują jeszcze inną metodę – dodają do wynikowego pliku EPUB własne czcionki.

Mieszko Zagańczyk

Wszystkiemu winne są nasze telefony komórkowe, bez których obecnie chyba nikt nie jest w stanie normalnie funkcjonować. Rozbudowana sieć masztów GSM, zaawansowane smartfony, nawigacja GPS, Internet – to wszystko sprawia, że mobilna inwigilacja jest dostępna już nie tylko dla służb specjalnych, ale także dla każdego szarego Kowalskiego.

Pokażemy Wam kilka sposobów na kontrolowanie bezpieczeństwa naszych dzieci czy innych osób pod naszą opieką. Nie, to nie jest tekst, który ma pomóc w prześladowaniu niewiernych żon i mężów. Pamiętajcie, że inwigilowanie osób, które sobie tego nie życzą, bez odpowiedniego nakazu sądu jest niezgodne z prawem, a także zabronione przez wszystkie regulaminy usługodawców i producentów urządzeń na to pozwalających!

Gdzie jest… X?
Usługa „Gdzie jest dziecko” zadebiutowała na naszym rynku kilka lat temu, najpierw u operatora PTK Centertel. Obecnie każdy duży, polski operator korzysta z tego rozwiązania. Co więcej, nie ma już potrzeby, aby telefon namierzany i osoba namierzająca była w tej samej sieci. By móc skorzystać z usługi, wystarczy wejść na stronę www.gdziejestdziecko.pl i kliknąć w przycisk Zarejestruj się.

Na ekranie wyświetli się regulamin usługi. Należy go przeczytać i zaakceptować. Usługę aktywujemy przez wysłanie bezpłatnego SMS-a z telefonu, na który mają przychodzić informacje dotyczące namierzanej osoby. Na ekranie wyświetli się kod aktywacji, który trzeba wpisać w treści SMS-a i wysłać go na numer 8082.

Pola „operator” i „numer telefonu” zostaną wypełnione automatycznie, a na Twój telefon przyjdzie wiadomość SMS, z potwierdzeniem. Wciśnij przycisk „Dalej”. W kolejnym kroku podajemy nasze dane osobowe oraz hasło do logowania. Po wypełnieniu formularza klikamy w „Zarejestruj”. Od tej chwili możemy korzystać z usługi.

Dodajemy telefon do namierzenia
Z menu wybieramy opcję „Moje dzieci”, a następnie „Dodaj dziecko”. Na ekranie pojawi się możliwość wpisania imienia dziecka oraz jego numeru telefonu.

Na telefon osoby namierzanej zostanie dostarczona wiadomość SMS, z informacją, że ktoś zgłosił ten numer do usługi „Gdzie jest dziecko” oraz z prośbą o potwierdzenie, że się zgadza na lokalizowanie jego karty SIM. Zgodę wyraża się przez wysłanie wiadomości SMS o treści RODZIC XXXXXXXXX, gdzie X to numer telefonu osoby namierzającej, pod numer 71718.

Jednak to nie koniec. W celu zabezpieczenia użytkownika przed zazdrosnym mężem zostanie wysłana do osoby namierzanej kolejna prośba o zgodę na inwigilację. By mimo to potwierdzić, należy wysłać SMS z numeru osoby namierzanej (np. naszego dziecka) o treści ZGODA pod numer 8099. W sieci Orange jest to treść ZGODA GJD. Na oba telefony przyjdą potwierdzenia w celu potwierdzenia działania usługi. Na stronie gdziejestdziecko.pl z menu „Moje dzieci” wybieramy osobę do namierzenia. Następnie wciskamy przycisk „Lokalizuj”.

Na widocznej poniżej mapie Google pojawi się obszar przebywania naszego dziecka. Oczywiście dokładność lokalizacji jest zależna od gęstości nadajników na obszarze, gdzie znajduje się namierzana osoba.

Nie potrzebujemy jednak komputera, by w każdej chwili sprawdzić, gdzie znajduje się nasz obiekt. Wystarczy, że wyślemy wiadomość SMS na numer 8082, w którego treści wpiszemy numer telefonu naszego dziecka. W odpowiedzi na wiadomość przyjdzie nam lokalizacja, w której się znajduje.

O każdej próbie lokalizacji osoba namierzana nie będzie już więcej informowana wiadomością tekstową. Lokalizowanie jest zatem anonimowe, a dziecko nie będzie niepokojone np. w szkole informacyjnymi wiadomościami SMS.

Przekazywanie wiadomości SMS
Co nam po lokalizacji, kiedy nie wiemy, co nasze dziecko robi i z kim się umawia. Jeżeli poważnie obawiamy się o to, z kim się wymienia wiadomościami tekstowymi i o czym pisze, możemy otrzymywać wszystkie wiadomości w formie kopii na nasz telefon. Wszystko anonimowo i bez wzbudzania podejrzeń. Oczywiście o ile to my płacimy faktury za telefon, a kontrolowana osoba nie ma telefonu na kartę (co wiązałoby się z większymi kosztami). Możliwość otrzymywania kopii SMS-ów jest jednak uzależniona od posiadanego przez dziecko telefonu lub operatora, z którego usług korzystamy.

Telefon z Symbianem
W przypadku Symbiana interesującą propozycją jest aplikacja SMS Forwarder, która jest do pobrania i kupienia na stronie http://www.wireless-labs.com/. Program pozwala na anonimowe przekierowywanie SMS-ów na jeden lub kilka numerów telefonu. Aplikacja potrafi działać w tle, a także uruchamiać się wraz z uruchomieniem telefonu w trybie automatycznym. Odbiorca kopii SMS-ów dostanie wiadomość wraz z numerem nadawcy oraz pełną treścią.

Telefon z Androidem
W sklepie Android Market była do kupienia aplikacja Secret SMS Replicator. Niestety, użytkownikom program się nie spodobał (z racji funkcji szpiegowskich) i Google usunęło aplikację ze sklepu. Można go jednak znaleźć w sieci lub pobrać ten sam program w sklepie giganta z Mountain View, jednak pod inną nazwą. W tej chwili aplikacja jest dostępna jako SMS KidTracker.

Program potrafi działać w tle i jest praktycznie niewykrywalny przez użytkownika. Jeżeli właściciel komórki będzie jednak chciał uruchomić program i wyłączyć go, będzie musiał podać wcześniej przez nas ustalone hasło.

Kopia SMS-ów na e-mail w PLAY
Powyższe metody mają jedną poważną wadę. Każdy SMS, który wyśle lub otrzyma inwigilowana osoba, jest powielany i wysyłany na jej/nasz koszt do nas. Inaczej się sprawy mają, jeżeli ten ktoś posiada telefon w sieci PLAY. W tej chwili uruchomiono usługę pozwalającą na wykonywanie kopii wszystkich wiadomości SMS, które są wysyłane i otrzymywane przez nasz telefon PLAY, w formie wiadomości e-mail. Nie ma więc dodatkowych kosztów.

Usługę można aktywować, wysyłając SMS na numer 8010 o treści: START adres_poczty@elektronicznej.pl (wpisując zamiast „adres_poczty@elektronicznej.pl” ten adres e-mail, na który mają trafiać kopie wiadomości SMS). W ciągu doby od wysłania wiadomości abonent otrzyma wiadomość z prośbą o potwierdzenie chęci skorzystania z usługi. Potwierdzenie aktywacji usługi musi zostać wysłane nie później niż ciągu 12 godzin od otrzymania wiadomości SMS.

Pełna inwigilacja
Jeżeli znajomość lokalizacji i korespondencji naszego celu nam nie wystarcza, powinny nas zainteresować specjalne, komercyjne rozwiązania szpiegowskie. Na rynku są dostępne programy lub całe gotowe telefony z oprogramowaniem, które nie różnią się niczym szczególnym od słuchawki prosto od producenta, z tym że pozwalają podsłuchiwać i kontrolować wszystko, co się dzieje w otoczeniu telefonu.

Telefon taki działa jak każdy normalny telefon komórkowy. Można przez niego rozmawiać, wysyłać SMS-y, korzystać z Internetu czy robić zdjęcia. Nie zdradza on w żaden sposób swoich ukrytych możliwości. W jego pamięci jest zapisywany nasz numer telefonu – szpiega, na który będziemy otrzymywać wszelkie pozyskane przez urządzenie informacje, a także będziemy mogli sterować funkcjami aplikacji inwigilującej.

Zainstalowane oprogramowanie w Spy Phone pozwala na podsłuchiwanie wszystkiego, co się dzieje w otoczeniu komórki. Wystarczy zadzwonić z wcześniej ustalonego numeru za pomocą innego telefonu, by telefon „na podsłuchu” niezauważalnie odebrał od nas połączenie i pozwolił na usłyszenie wszystkiego, co rejestruje czuły zewnętrzny mikrofon. Połączenie nie jest w żaden sposób sygnalizowane ani rejestrowane w spisie połączeń. W przypadku, gdyby ktoś w tej chwili próbował się dodzwonić na telefon naszego celu, nasze połączenie jest automatycznie rozłączane. To samo się stanie, gdy zostanie wciśnięty na telefonie którykolwiek z klawiszy.

W momencie każdego wybieranego lub odbieranego połączenia otrzymasz wiadomość SMS, po czym w każdej chwili będziesz mógł niepostrzeżenie dołączyć się do rozmowy, słysząc obu rozmówców. Także wszystkie wiadomości SMS są anonimowo dostarczane do telefonu szpiega. W telefonie szpiegowanego nie pozostaje żaden ślad. Oczywiście po za bilingiem. W każdej chwili istnieje także możliwość namierzenia pozycji naszego dziecka. Wszystkie funkcje, po aktywacji programu, mogą być włączane lub dezaktywowane, dzięki prostym komendom wysyłanym przy użyciu wiadomości tekstowych.

Niestety tego typu profesjonalne rozwiązania szpiegowskie nie należą do najtańszych. W zależności od wersji oprogramowania i wybranego telefonu koszt zestawu może wynieść nawet 2 500 PLN. Są oczywiście tańsze programy, jednak o ograniczonej funkcjonalności. Więcej na ich temat można doczytać na stronach dystrybutorów, jak http://www.sklep-spyphone.pl/, czy http://www.podsluchy.com.pl/.

Michał Gruszka
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Co na to prawo?
Pewien 35-latek zainstalował w komórce dziewczyny, o którą był bardzo zazdrosny, aplikację szpiegowską, dzięki której mógł kontrolować jej całą korespondencję SMS-ową. Wpadł, gdy pokrzywdzona otrzymała fakturę za usługi telekomunikacyjne, z której jasno wynikało, że wszystkie wiadomości, które wysyłała i otrzymywała, były także przekazywane pod jeden konkretny numer. Owszem, dzisiejsze ceny wiadomości tekstowych są śmiesznie niskie, szczególnie jeżeli korzystamy z pakietów, które pozwalają esemesować nawet za 1 gr. Problem w tym, że ofiara zazdrośnika wyjechała za granicę, a wiadomości w roamingu już niestety takie tanie nie są. Sprawa trafiła na policję, zakochany w dziewczynie mężczyzna może za swój wybryk spędzić za kratkami nawet dwa lata.

Ta krótka historia, która miała miejsce w listopadzie ubiegłego roku, pokazuje, co grozi szpiegowi. Bohaterowi tej opowieści zostały przedstawione zarzuty za to, że bez uprawnienia uzyskiwał informacje, które nie były dla niego przeznaczone. 35-latek przyznał się, że zainstalował w tym telefonie program szpiegowski, gdyż był bardzo zazdrosny o swoją dziewczynę. Dlatego korzystajcie z naszych porad bardzo ostrożnie, a kontrolę innej osoby przeprowadzajcie tylko w bardzo uzasadnionych przypadkach, gdy martwicie się o własne dzieci, a nie gdy macie podejrzenia niewierności Waszej drugiej połowy.