Urząd Komunikacji Elektronicznej uruchomił Platformę Lokalizacyjno-Informacyjną z Centralną Bazą Danych (PLI CBD). Platforma wspiera ogólnokrajowy system informatyczny powiadamiania ratunkowego, który opracowuje MSWiA. Platforma umożliwia natychmiastowe zlokalizowanie osoby telefonującej na numer alarmowy 112 oraz inne numery ratunkowe i tym samym pozwala skrócić czas reakcji służb powołanych do niesienia pomocy.

PLI CBD została przygotowana do obsłużenia do 15 tys. wywołań alarmowych w ciągu 1 min oraz do 40 mln wywołań w ciągu miesiąca. Fizycznie obsługują ją dwa – zlokalizowane w Boruczy pod Warszawą i w Siemianowicach Śląskich – ośrodki przetwarzania danych, w których pracuje 24 pracowników przez siedem dni w tygodniu, 24 godziny na dobę.

Na początek do systemu przyłączyła się warszawska Straż Miejska, a niebawem zrobi to GOPR. Inne służby ratownicze podległe MSWiA być może dołączą już latem tego roku.

UKE zawarł też porozumienie z Urzędem Transportu Kolejowego (UTK) i platformę tę będzie testował na trasach kolejowych między miastami, gdzie będą rozgrywane piłkarskie mistrzostwa Europy Euro 2012. Chodzi tu o przeprowadzenie badania w zakresie szybkiego lokalizowania pasażerów telefonujących na numer 112, co oznacza zapewnienie im możliwości połączenia się z numerem ratunkowym na trasie przejazdu pociągu w czasie tej imprezy.

Do systemu są podłączeni wydzielonymi łączami wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni posiadający powyżej 1 mln abonentów, natomiast pozostali operatorzy podłączają się do PLI CBD za pośrednictwem sieci Internet, dbając o niezbędny poziom zabezpieczeń.

Platforma ta stanie się też techniczną bazą do realizacji procesów związanych z przenoszeniem numerów przez abonentów. Część operatorów wyraziła wstępne zainteresowanie wykorzystaniem tej platformy do tego celu, część jednak czeka na odpowiednie uregulowania prawne. – Aby operatorzy mogli ją wykorzystać do przenoszenia numerów, potrzebne są zmiany w ustawie prawo telekomunikacyjne. Złożyliśmy już odpowiedni projekt do ministerstwa infrastruktury i liczymy, że nowelizacja nastąpi jeszcze w czasie tej kadencji Sejmu – mówi Anna Streżyńska, prezes UKE. Liczy ona, że platforma PLI CDB znacznie usprawni przenoszenie numerów. Dziś teoretycznie operatorzy komórkowi powinni takiej operacji dokonać w ciągu 24 godzin, jednak w praktyce często ten proces się przeciąga.

Platforma jest w stanie obsłużyć do 200 tys. procesów przeniesienia w ciągu jednej doby i do 4,5 mln procesów przeniesienia w ciągu miesiąca.

– W przyszłości platformę chcemy wzbogacić w taką funkcjonalność, za pomocą której każdy mógłby zidentyfikować operatora numeru, z którym się kontaktuje – poinformowała Anna Streżyńska. To będzie znaczne ułatwienie dla klientów sieci komórkowych, jako że dziś sam numer już od dość dawna nie niesie informacji, z jakiej sieci ktoś dzwoni. A taka wiedza może być cenna, gdy na rynku obowiązuje ciągle asymetria stawek za połączenia komórkowe i np. połączenia do sieci PLAY są droższe.

Projekt budowy platformy PLC CBD trwał cztery lata. Jest to pierwszy zakończony projekt w e-administracji zrealizowany i współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w 7. osi Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Na jego realizację, zgodnie z podpisaną umową o dofinansowanie, przeznaczono 19 441 214 zł. Dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej wynosi 85% kwoty całkowitych wydatków kwalifikowanych.

– Co ważne, projekt ten został zrealizowany zgodnie z pierwotnym harmonogramem, co jest rzadkie w przypadku projektów informatycznych – powiedziała Iwona Wendel, wiceminister Rozwoju Regionalnego.

Wykonawcą PLI CBD jest konsorcjum firm T4B oraz Qumak-Sekom. Przedsięwzięcie, zgodnie z planem, zakończono w dniu 31 marca 2011 roku podpisaniem końcowego protokołu odbioru.

Z badań Ericsson Consumer Lab wynika, że polscy internauci są bardziej mobilni niż Anglicy czy Amerykanie. Jednak z mobilnego Internetu korzystają oni głównie w domu. Aż 62% użytkowników mobilnej sieci w Polsce twierdzi, że korzysta z mobilnego Internetu w domu, w „stałym miejscu”, nie ruszając laptopa z biurka.

Internet mobilny w Polsce ma coraz więcej użytkowników. Potwierdziły to niedawne badania Ericsson Consumer Lab. Analitycy z tej firmy odnotowali, że wśród polskich internautów widać szybki wzrost udziału korzystających z mobilnego Internetu – z 20% w 2009 roku do 55% w 2011 roku.  Wzrostowi popularności Internetu oferowanego przez sieci GSM/UMTS na pewno sprzyja rosnąca liczba laptopów i innych urządzeń przenośnych.

Jednak na tak dużą popularność mobilnego Internetu w Polsce wpływa to, że często staje się on realną alternatywą dla połączeń stacjonarnych. Operatorom komórkowym pomaga fakt, że stacjonarna infrastruktura telekomunikacyjna w Polsce nie jest najlepiej rozwinięta. W mniejszych miastach wielu użytkowników po prostu nie ma możliwości korzystania z Internetu stacjonarnego i dlatego decyduje się na usługi operatorów komórkowych.

Mobilność to wygoda

Z drugiej strony w wielkich aglomeracjach wiele osób ceni sobie mobilność i oprócz stałego łącza chce mieć możliwość korzystania z jego wersji bezprzewodowej. Potwierdzają to badania Ericssona. Ankietowani zapytani o powody korzystania z Internetu wskazują na pierwszych miejscach mobilność – nawet w domu czy w pracy – oraz zasięg mobilnego dostępu szerokopasmowego.

Co ciekawe, jednak respondenci ujawnili, że najczęstszym miejscem korzystania przez nich z mobilnego Internetu jest ich dom. W dodatku w swym mieszkaniu mają oni zazwyczaj jedno miejsce, gdzie surfują po sieci przez mobilne łącze.

Przy wyborze dostawy usług najważniejszym czynnikiem okazuje się zasięg, na co wskazało aż 86 respondentów. Mobilni internauci nie lubią też wszelkiego rodzaju ograniczeń (np. limit ściąganych danych). Dopiero na trzecim miejscu wśród powodów skorzystania z konkretnej oferty operatora znalazła się cena, choć jest to czynnik ważny aż dla 81% respondentów. Tylko dla co trzeciego abonenta mobilnego Internetu ważna była marka operatora.

Grupy mobilnych internautów

Analitycy Ericssona dokonali też segmentacji użytkowników mobilnego Internetu. Według nich najwcześniej z tej technologii zaczęli korzystać profesjonaliści, eksperymentatorzy i przebojowa młodzież. O wiele później dołączają zaś do nich miłośnicy modnych gadżetów, których zdystansowały na tym polu grupy określane jako typowa młodzież i działacze. Najpóźniej natomiast do mobilnego Internetu przekonują się tradycjonaliści.

Oczywiście jest to klasyfikacja umowna. W 2010 roku Polkomtel, który przedstawił raport o wpływie Internetu mobilnego na życie Polaków, wyodrębnił trzy wzorce użytkowników Internetu mobilnego w Polsce – miłośników, obytych i biernych. Miłośnicy to – według Polkomtelu – ludzie zafascynowani nowymi technologiami, czyli internauci, którzy najwcześniej testują nowinki technologiczne oraz są aktywni na blogach i forach. To zapewne wśród nich funkcjonuje pokolenie tubylców cyfrowych, ludzi, dla których świat bez Internetu nie istnieje.

Obyci to prawdziwi użytkownicy sieci, którzy traktują Internet jak narzędzie ułatwiające kontakty z bliskimi, zakupy czy zbieranie informacji. Autorzy badania podkreślają, że z punktu widzenia socjologicznego są oni najciekawszą grupą, ponieważ dysponują umiejętnością wdrożenia wszelkich nowości technologicznych do własnego życia. Bierni zaś to grupa użytkowników najbardziej konserwatywna, wykorzystująca technologie w swoim życiu w ściśle określony i ograniczony sposób (np. czytanie e-maili).

Według badania Ericssona najbardziej usatysfakcjonowani z możliwości korzystania z mobilnej sieci są profesjonaliści i przebojowa młodzież. Podczas gdy jednak ci drudzy korzystają z mobilnego Internetu głównie w celach osobistych, to profesjonaliści przyznają, że wykorzystują go równie chętnie w pracy, jak i w celach osobistych. To sprawia, że znika podział na przestrzeń prywatną i publiczną, ponieważ z tych samych serwisów korzysta się zarówno w pracy, jak i w domu.

– Osobiście sporo podróżuję, prowadząc firmę. Dlatego też mobilny Internet przede wszystkim wykorzystuję do szybkiej komunikacji e-mailowej i do ściągania danych z firmowego serwera. Ma to więc bezpośrednie przełożenie na efektywność działania firmy. Czynności, które bez mobilnego Internetu mogłyby być wykonywane praktycznie jedynie w biurze, teraz można wykonać wszędzie – mówi Ładysław Piasecki – współwłaściciel firmy Yeti, która jest jednym z największych producentów odzieży, ekwipunku i akcesoriów w branży puchowej w Polsce. Przyznaje on jednak, że smartfon czy iPad z dostępem do sieci to dla niego także narzędzie, przez które kontaktuje się ze znajomymi czy też wyzyskuje je do przeglądania portali informacyjnych w celach prywatnych.

Wiele korzyści

Ericsson w swym badaniu nie pytał o korzyści korzystania z mobilnego Internetu, jakie dostrzegają jego użytkownicy. Zrobił to w 2010 roku Polkomtel i warto przypomnieć te wyniki.

Prawie 40% respondentów jako korzyść korzystania z Internetu mobilnego wymieniło lepszy kontakt ze znajomymi i rodziną (wbrew obiegowej opinii o niszczeniu więzi społecznych przez Internet). Kolejną pozycję zajmowały: ułatwienia w pracy i podczas uczenia się (28%), poczucie mobilności (26%) i stały dostęp do informacji (21%). Badanie wykazało też, że technologia „bez kabla” daje swoim użytkownikom poczucie wolności (47%).

Podsumowując badania, można stwierdzić, że dziś dla wielu użytkowników mobilnego Internetu brak dostępu do sieci oznacza odcięcie od świata, niemożność uczestniczenia w normalnym życiu. A wiele wskazuje na to, że mobilny Internet ma jeszcze najlepsze lata przed sobą, co się wiąże m.in. z upowszechnianiem szybszych technologii, np. LTE zwiększającej transfer do 100 Mbit/s.

Szybko rosnąca popularność mobilnego Internetu nie oznacza, że będziemy masowo rezygnować z Internetu stacjonarnego. Jest to technologia stabilniejsza i ciągle lepiej się nadaje do korzystania z takich usług, jak wideo na żądanie czy telewizja internetowa.

Marek Jaślan

Za kilka lat prawdopodobnie więcej osób będzie korzystać z Internetu mobilnego niż stacjonarnego. To pociąga za sobą zmiany w stylu życia i pracy. Młodzi ludzie wkraczający na rynek pracy żądają coraz częściej od pracodawców możliwości pracy zdalnej. 

Firmy analityczne są zgodne w swych prognozach – w najbliższych latach będziemy świadkami szybkiego upowszechniania się mobilnego Internetu. Według raportu IDC, Worldwide New Media Market Model, na świecie będzie się zmniejszać liczba użytkowników Internetu stacjonarnego na korzyść Internetu mobilnego. Przyczyną jest szybki rozwój i rosnąca popularność wśród użytkowników urządzeń mobilnych z dostępem do sieci, np. smartfonów i tabletów. Jak przewidują eksperci IDC, w latach 2010–15 liczba użytkowników Internetu mobilnego będzie rosła średnio o 16,6% rocznie. Liczba użytkowników, którzy będą uzyskiwać dostęp do Internetu przez komputer PC pozostanie na tym samym poziomie, a potem zacznie stopniowo spadać. To zaś musi spowodować, że w efekcie za kilka lat więcej ludzi na świecie będzie korzystać z Internetu mobilnego niż ze stacjonarnego.

Według architekta rozwiązań sieciowych, Krzysztofa Zięciny, zrealizowanie się tej wizji jest jak najbardziej realne. – Z Internetu stacjonarnego korzystamy w określonych porach dnia. Z telefonu możemy korzystać i to robimy niemal przez całą dobę. Ta stała dostępność Internetu w komórce plus ogromne możliwości, które już wkrótce zaoferują sieci komórkowe (np. technologia LTE), działają na korzyść Internetu mobilnego – przekonuje Zięcina. Podkreśla on, że o ile korzystając z Internetu stacjonarnego, jesteśmy przywiązani do konkretnego miejsca: domu, biura czy lokalizacji objętej zasięgiem sieci Wi-Fi, to w przypadku Internetu mobilnego te ograniczenia znikają. Również możliwości urządzeń końcowych, jak smartfony czy tablety, zbliżają się do możliwości notebooków.

– Sposób korzystania z Internetu stacjonarnego i mobilnego jest i długo jeszcze pozostanie inny. O ile notebooki czy komputery stacjonarne są wyposażone w potężne dyski twarde z zainstalowanymi aplikacjami i wielką ilością danych, to w przypadku urządzeń mobilnych mamy do czynienia z coraz większą liczbą aplikacji i treści rezydującymi wyłącznie w sieci – mówi Krzysztof Zięcina.

Coraz więcej treści multimedialnych w smartfonach

Firma Ericsson szacuje, że w latach 2011–16 liczba danych przesyłanych za pomocą urządzeń mobilnych wzrośnie dziesięciokrotnie. Głównym powodem będzie coraz powszechniejsze oglądanie na takich urządzeniach filmów udostępnianych w Internecie.

Jak podaje Ericsson, w ciągu minionego roku liczba klientów korzystających z mobilnego szerokopasmowego dostępu do Internetu na świecie wzrosła o 60%. Do końca 2016 roku jest spodziewany wzrost tej liczby z dzisiejszych 900 mln do niemal 5 mld. We wszystkich klasach urządzeń mobilnych za generowanie ruchu w sieci będzie odpowiadać przede wszystkim dostęp do Internetu. Sam ruch ma rosnąć w latach 2011–16 o niemal 60% rocznie, głównie wskutek coraz większego zainteresowania filmami udostępnianymi w Internecie.

Podobne trendy dostrzega firma Cisco, według której w 2015 roku na świecie będzie w użytku ponad 5,6 mld urządzeń osobistych przyłączonych do sieci mobilnych, a także 1,5 mld węzłów M2M (ang. machine-to-machine), co odpowiada mniej więcej jednemu połączeniu mobilnemu przypadającemu na każdego mieszkańca Ziemi. W 2015 roku mobilne wideo będzie stanowić 66% całego ruchu w sieciach mobilnych, a to oznacza 35-krotny wzrost w latach 2010–15. Ruch wygenerowany przez urządzenia typu tablet wzrośnie 205-krotnie. Jest to najwyższy wskaźnik spośród wszystkich kategorii sprzętowych. Jak szacuje Cisco, obecnie standardowe mobilne połączenie szerokopasmowe generuje ruch sieciowy na poziomie 65 MB miesięcznie, co odpowiada ok. 15 muzycznym plikom MP3. Prognoza przewiduje, że w 2015 roku wartość ta wzrośnie ponad 17-krotnie. Mobilne połączenie szerokopasmowe będzie generować średnio 1118 GB ruchu sieciowego miesięcznie, co stanowi równowartość ok. 260 plików MP3.

Mobilność zmienia sposób korzystania z sieci

Upowszechnienie się smartfonów i tabletów całkowicie zmieniło sposób korzystania z Internetu. Klienci operatorów telekomunikacyjnych potrzebują dostępu do sieci 24 godziny na dobę przez siedem dni w tygodniu. Badanie przeprowadzone przez firmę Ericsson w 2010 roku w Stanach Zjednoczonych i w Szwecji pokazało, że w 2002 roku tylko 36% badanych deklarowało, że korzysta z Internetu codziennie. W 2010 roku – już 90% badanych. Najbardziej zaawansowanymi użytkownikami Internetu są właściciele iPhone’ów. Spośród nich aż 80% deklaruje, że łączy się z siecią każdego dnia. W przypadku użytkowników laptopów jest to 74%, a w przypadku smartfonów – 63%. W badaniu ConsumerLab Mobile Broadband Business Users Study 2011 aż 95% użytkowników smartfonów powiedziało, że chce mieć Internet wszędzie. Oznacza to, że dostęp do Internetu zaczyna być postrzegany jako rzecz tak oczywista jak dostęp do prądu.

Z raportu Ericssona ConsumerLab wynika, że rosnąca popularność smartfonów i tabletów powoduje zmianę stylu życia ludzi. Dotyczy to nie tylko życia prywatnego, ale także biznesu i relacji z administracją rządową. W badaniu ConsumerLab wyraźnie jest widoczny nowy trend. Ze smartfonów korzystają już nie tylko wielbiciele nowych technologii czy profesjonaliści, ale przedstawiciele wszystkich grup społecznych.

Potwierdzają to też obserwacje firmy Cisco. Z raportu tej firmy (Connected World Technology) wynika, że m.in. dla wielu pracowników i studentów swoboda korzystania w pracy z urządzeń mobilnych oraz Internetu jest tak ważna, że może w większym stopniu wpływać na wybór miejsca pracy niż wysokość zarobków. Ponad dwóch na pięciu studentów (40%) i młodych pracowników (45%) podało, że przyjęliby ofertę pracy z niższym wynagrodzeniem i większą elastycznością korzystania z urządzeń mobilnych, dostępem do mediów społecznościowych i mobilnością, rezygnując z oferty z większym wynagrodzeniem, ale bez takiej elastyczności.

Zdalna praca w cenie

Również w Polsce coraz bardziej uwidacznia się ten trend. Z badań Cisco i portalu Pracujflexi.pl wynika, że potrzeba mobilności i elastyczności w zakresie dostępu do informacji firmowych jest tak duża, że prawie połowa osób (41%) stwierdziła, że jest skłonna poszukać i w przyszłości zmienić pracę, jeżeli firma nie będzie chciała zdecydować się na opcję pracy zdalnej. Ponadto 26% badanych uważa, że nie zgodziłoby się pracować w firmie, która nie docenia korzyści wynikających z pracy zdalnej.

– Młodzi konsumenci korzystają na co dzień z rozwiązań mobilnych i najchętniej chcieliby przenieść ten typ komunikacji i współpracy na obszar pracy zawodowej. Również ewolucja naszego trybu życia i sposób prowadzenia współczesnego biznesu w dużym stopniu oddziałują na zmiany organizacyjne wewnątrz przedsiębiorstw. Obecnie praca to już dla nas nie synonim miejsca, a wykonywana czynność. Skuteczne wprowadzenie zdalnej pracy w przedsiębiorstwach wymaga od nich gruntownej zmiany organizacyjnej, wliczając zmiany m.in. w: ocenie pracowników (zarządzanie przez cele), sposobie zarządzania i kulturze danej organizacji – komentuje ten trend Paula Wąsowska z Cisco w Polsce.

Marek Jaślan

Najlepszym sposobem na zrzucenie zbędnych kilogramów jest ruch na świeżym powietrzu, a zatem wszelkiego rodzaju biegi, jogging, wspinaczki, spacery, jazda na rowerze, rolkach itp. Aktywność fizyczną mogą wspomóc: krokomierz, kompas, licznik kalorii, podręczny tracker, zapisujący ślad ścieżki, stoper, odtwarzacz muzyczny oraz porządny plecak, w którym pomieścimy wszystkie te urządzenia. Dużo prostszym rozwiązaniem, które zastąpi wszystkie te dodatki, jest telefon komórkowy wyposażony w GPS oraz odpowiednie aplikacje. Poniżej przedstawiam trzy tzw. javki treningowe.

Velox

Program ten, dzięki prostej konfiguracji oraz banalnej wręcz obsłudze, przypadnie do gustu osobom, które sporadycznie trenują i lubią mieć wgląd do swoich aktualnych danych dotyczących spalonych kalorii, aktualnej prędkości, położeniu na mapie czy przebytej odległości.

Velox w zupełności może zastąpić prosty licznik rowerowy (pod warunkiem, że znajdziemy sposób na zamontowanie telefonu na kierownicy roweru). Aplikacja pokazuje dane dotyczące odległości oraz prędkości. Współpracuje z wbudowanym modułem GPS, jak i z zewnętrznymi odbiornikami Bluetooth. Aplikację Velox można ściągnąć bezpłatnie ze strony projektu. Tam też, po wcześniejszym utworzeniu konta, będziecie mogli sprawdzić swoje wyniki (program łączy się z Internetem, na bieżąco przekazując dane) oraz obejrzeć przebyte trasy, dzięki integracji z Google Maps.

Strona: www.veloxgps.de
Cena: aplikacja bezpłatna.

Endmondo

Znany z innych platform Endmondo jest aplikacją o bardzo zbliżonych możliwościach do Veloxa. Ma jednak nieco przyjemniejszy, mniej ascetyczny interfejs oraz kilka świetnych dodatków. Do najważniejszych należy zaliczyć wybór dyscypliny, na jakiej będzie się opierał nasz trening. Do wyboru mamy aż 19 opcji. Dzięki takiej mnogości wyboru dane pokazywane przez aplikację będą jak najbardziej wiarygodne oraz dokładne. Przydatną oraz ciekawą opcją, jakiej zabrakło poprzednikowi, jest bardzo rozbudowany portal internetowy, na którym znajdziemy wiele programów treningowych oraz opcje rywalizacji z innymi użytkownikami (w serwisie można też ustalić własny harmonogram treningowy).

Świetnym dodatkiem jest również integracja z portalami społecznościowymi (m.in. Facebookiem). Dzięki temu jesteśmy na bieżąco z aktualnymi wyzwaniami czy konkursami, jak i również możemy się pochwalić naszymi osiągami przed znajomymi. Program ma wbudowane archiwum treningowe – w każdej chwili możemy sprawdzić poprzednie osiągi.
Strona: www.endomondo.com.
Cena: aplikacja bezpłatna.

Sportypal

Aplikacja Sportypal to kolejny tzw. wieloplatformowiec, który jest dostępny także dla Javy. Program posiada łatwe, czytelne oraz banalne w obsłudze, kolorowe, animowane menu. Aplikacja jest najbardziej zaawansowanym programem treningowym wśród wcześniej wymienionych.

Aby rozpocząć trening, należy wybrać jedną z pięciu opcji: Walking, Blading, Cycling, Running oraz Freestyle (czyli opcja optymalna w przypadku nieokreślonej dyscypliny). Podczas treningu na ekranie urządzenia widnieją informacje dotyczące czasu, prędkości (najwyższa, najniższa, średnia, aktualna), aplikacja podaje także przebyty dystans, położenie geograficzne, spalone kalorie oraz – co najciekawsze – konturowy zapis ścieżki (aktualnie widzimy zapis trasy, jaką się poruszamy).

Dodatkowo aplikacja została wyposażona w zaawansowane archiwum, dzięki któremu będziemy mogli przejrzeć wszystkie opcje, szczegółowy wykres dotyczący amplitudy prędkości/odległości oraz satelitarne zdjęcie przebytej trasy, dzięki integracji z Google Maps.

Sportypal, podobnie jak poprzednik, posiada świetne zaplecze techniczne w postaci serwisu internetowego oraz integracji z portalami społecznościowymi.

Jako że jest to jedna z bardziej zaawansowanych aplikacji tego typu, nie zabrakło specjalnych dodatków, m.in. współpracy z usługami oraz urządzeniem marki Sony Ericsson – LiveView. Dzięki temu rozwiązaniu nasz telefon może spokojnie spoczywać w kieszeni, a my wciąż będziemy mieli dostęp do danych związanych z treningiem.
Strona: www.sportypal.com.
Cena: aplikacja bezpłatna.

Co jeszcze na Javę?
Programy te – oprócz swojej podstawowej roli – mogą zostać wykorzystane do zapisu ścieżki GPS w turystyce pieszej i rowerowej, a także w grach terenowych z wykorzystaniem GPS. Oprócz opisanych powyżej programów treningowych w niektórych sytuacjach (zwłaszcza w przypadku biegów przełajowych) sprawdzą się zwykłe aplikacje mapowe, jak – znane wszystkim – Google Maps, TrekBuddy czy WeTravel.

Mogą się okazać przydatne również – instalowane przez producentów – programy czy dodatki, jak cyfrowy kompas, krokomierz czy barometr.

Wszystkie powyższe aplikacje były testowane na telefonie Samsung Monte S5620. Aplikacje współpracowały z telefonem bez większych przeszkód – szybko wyszukiwały satelity oraz utrzymywały połączenie. Jakość odbioru oraz rozbieżność danych dotyczących położenia jest związana nie tyle z samymi aplikacjami, co z – wbudowanym w urządzenie – odbiornikiem GPS.

Jak widać na powyższym przykładzie, wcale nie musimy posiadać drogiego smartfonu, aby wspomóc się w treningach, wystarczy zwykły telefon komórkowy wyposażony w odbiornik GPS (wewnętrzny lub Bluetooth) oraz połączenie z Internetem, co przy dość niskich cenach pakietów internetowych i wysokiej oszczędności aplikacji nie stanowi żadnego problemu.

Patryk Samerdak
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Galaxy Note i Galaxy Nexus to dwaj bohaterowie londyńskiej, a właściwie europejskiej, części imprezy „Samsung Galaxy Note World Tour”, która odbyła się 27 października 2011 r. Nazwa tego wydarzenia wskazuje na tylko jedno urządzenie, bo to właśnie Note jest przedmiotem wielkiej dumy koreańskiego producenta. Nexus pozostaje w jego cieniu, chociaż wrażenia użytkowników nie muszą się z tym pokrywać. Oto kilka moich wrażeń na gorąco.

Galaxy Note robi wrażenie… zbyt dużego Galaxy S II. Te 5,3 cala zapewnia oczywiście niesamowity komfort podczas korzystania z Internetu, i – jak przypuszczam – również w grach, podczas odtwarzania filmów i we wszelkich tego typu zastosowaniach. Jednak sprzęt trudno obsługuje się jedną ręką, w ogóle nie najlepiej leży w dłoni. Gdy oglądałem Note, zastanawiałem się, jak mógłbym przenosić taki sprzęt? Zazwyczaj dla Galaxy S II używam pokrowca przy pasku, który jednak jest trochę zbyt duży i niekiedy jest to mało wygodne. Galaxy Note tym bardziej sprawiałby taki problem. To samo dotyczy kieszeni – zmieści się do kurtki lub bojówek, ale to może być zbyt ryzykowne. No to pokrowiec i plecak? Chyba też nie… Trudno mi sobie wyobrazić, że używam na co dzień Galaxy Note jako telefonu. Te niekorzystne wrażenia związane z samym rozmiarem sprzętu potęgują kanciaste kształty obudowy. Z kolei jako typowy tablet Galaxy Note jest chyba za mały. Samsung w swoich reklamach Note’a zadaje pytanie: „Phone? Tablet?”. Ma to sugerować, że Galaxy Note łączy cechy dwóch typów urządzeń, że potrafi pełnić zadanie jednego i drugiego. Ale też można to odczytać inaczej – że sam producent nie wie, co stworzył i teraz dopiero zastanawia się, do której grupy to przyporządkować. Takie wątpliwości może mieć wielu potencjalnych nabywców.

Video streaming by Ustream

Oczywiście pomysł Samsunga na Note’a to nie tylko większy ekran i szybszy procesor – to zbyt mało, by odnieść sukces. Producent postawił na rysik i funkcje elektronicznego notesu. I tu już wątpliwości zaczynają się powoli rozwiewać. To nie smartfon, ani tablet tylko „smartnotes”. Gdy w taki sposób pomyślimy o urządzeniu Samsunga, zaczyna ono nabierać sensu. To zapomniany już palmtop z rysikiem w nowym wydaniu, bardziej „smart”. S Pen Samsunga to coś więcej niż rysik – to pióro, ołówek i pędzel malarski w jednym. Możemy nim robić notatki, zaznaczając fragment tekstu na stronie internetowej, dopisując własne uwagi pismem odręcznym, wiążąc to z innymi notatkami. Podczas prezentacji mogliśmy też podziwiać, jak ilustrator Liam Brazier na ekranie Note’a rysuje za pomocą S Pena kominy starej elektrowni Battersea, w której miała miejsce impreza. Zresztą to się już staje tradycją na eventach, gdzie pokazywany jest Note – artyści malują S Penem portrety gości, jak turystom na warszawskiej starówce.

S Pen służy też jako narzędzie do zastosowań mniej oczywistych. Można na przykład za jego pomocą wyciąć fragment zdjęcia i po skopiowaniu na drugie tworzyć fotomontaż, dopasowując nową warstwę do obrazu w tle. Podobnie jest z wideo – filmik nakręcony kamera Note’a można od razu ozdobić odręcznymi rysunkami i opisami. Takich zastosowań pojawi się więcej, bo Samsung obiecuje wypuszczenie wkrótce SDK dla S Pena, a więc zaczną powstawać nowe aplikacje.

Smartnotes to ciekawy pomysł na urządzenie, ale jednak dość specyficzny. Nie każdy będzie chciał z tego korzystać, tak jak dziś wielu z nas nie ma potrzeby używania papierowego notatnika i długopisu. Pozbawiony S Pena Galaxy Note znów staje się za dużym smartfonem czy też za małym tabletem. Na pewno ta cecha urządzenia wielu użytkowników jednak nie zrazi, bo już dziś zainteresowanie Galaxy Note jest bardzo duże. Niektórzy będą bez poczucia dyskomfortu używać go jako zwykłego telefonu, zapewne powstanie też CyanogenMod dla Note, pozbawiony całkowicie unikatowych aplikacji Samsunga. Innym Galaxy Note posłuży jako mały tablet – o ile poświęcą duży ekran na rzecz mobilności. Nieokreślenie urządzenia paradoksalnie świadczy też na jego korzyść. Mnie jednak to nie przekonuje – jako smartfon idealne rozmiary ma Galaxy S II, jako mały tablet wolałbym chyba jakąś zgrabną siedmiocalówkę. Obawiam się, że takich jak ja Samsung będzie przekonywał reklamami, żeby uwierzyli, że smarowanie piórkiem po ekranie jest tym, bez czego nie mogli dotąd żyć.

Pomijając te dywagacje dotyczące zaszeregowania Note’a muszę przyznać, że to udany sprzęt. Galaxy Note wykonany jest solidnie, chociaż jego design nie każdego zachwyca. Dla tych, którzy poszukują czegoś bardziej błyszczącego – dosłownie i w przenośni – producent przygotował białą wersję Note’a. Osobiście bardziej mi się ona spodobała niż czarna. Zamiast czarnej pokrywy “ze wzorkiem” jest biały lakier w stylu Galaxy Tab, co ma też negatywny skutki – już po kilku sekundach widać smugi i odciski palców. Czarna obudowa jest więc bardziej praktyczna.

Doskonałe wrażenie robi ekran Super AMOLED HD o rozdzielczości 1280 × 800 pikseli. Taka rozdzielczość i przekątna 5,3 cala daje gęstość pikseli 285 ppi. Po krótkiej zabawie Galaxy Note w warunkach mocnego, sztucznego oświetlenia nie jestem w stanie w pełni ocenić wad i zalet wyświetlacza, ale piksele są jednak dostrzegalne. Oczywiście obraz wciąż jest bardzo ostry i wyraźny, ale tropiciele dziury w całym mają już punkt zaczepienia.

Oprogramowanie w Galaxy Note jest niemal identyczne jak w Galaxy S II, to ten sam TouchWiz z dodatkowymi aplikacjami dla S Pena. O ile jednak w smartfonach można się pozbyć TouchWiz bez utraty funkcjonalności, np. instalując inny launcher, w Galaxy Note może to oznaczać brak pełnego wsparcia dla funkcji pisaka ekranowego.

A jak wygląda wydajność procesora w Galaxy Note – czyli dwurdzeniowego Exynosa 1,4 GHz? Przeprowadziłem dwa benchmarki. W Quadrancie wyszło 3822, więc jak widać ekran HD nie musi powodować spadku drastycznego wyników. W Smartbench wyszło: Productivity Index – 4200 i Games Index – 2355. Ten benchmark nie otwiera się jednak w pełnym oknie, tylko w mniejszym okienku w środku ekranu Note’a, więc nie jest wiarogodny. To z kolei pokazuje potencjalne problemy z aplikacjami dla Galaxy Note – 1280 × 800 jest rozdzielczością tabletową, więc może się zdarzyć, że czasami zobaczymy czarne paski na bokach.

A co z drugim bohaterem londyńskiej imprezy? Samsung Galaxy Nexus był przedstawiany przez producenta z równie wielkim rozmachem i zapałem, chociaż w kuluarach wystawione zostało tylko jedno stoisko z tym smartfonem (Galaxy Note miał trzy). Jakie wrażenia? Mieszane. Wykonanie i obudowa – bez zarzutu. Metalowy korpus, czarna pokrywa z materiału antypoślizgowego, profilowany ekran i cienka ramka wokół niego. Wbrew moim obawom, Nexus nie okazał się ani duży, ani ciężki, jego kształt też nie sprawia problemu. To jest smartfon, który widziałbym w swoich rękach i w swojej kieszeni. Myślę też, że brak przycisków w Galaxy Nexus nie sprawi żadnego problemu z obsługą – świetnie się to sprawdza. Ale tu już dochodzimy do tego, co mnie osobiście nie przypadło do gustu – Android 4.0 Ice Cream Sandwich. Nowy system Google’a wygląda tak, jakby ktoś na siłę wcisnął do smartfonu Honeycomba. Ergonomia ICS budzi moje wątpliwości, zwłaszcza niefunkcjonalny wydaje się menedżer otwartych okien. IU jest ciemny, za mało czytelny, nic nie wnosi funkcjonalnie w porównaniu do Androida 2.x. To wrażenia po 5 minutach oglądania Galaxy Nexus. mam nadzieję, że to się zmieni, gdy przyjdzie mi już dłużej używać ICS w swoim smartfonie, po aktualizacji.

Kiedy w Polsce?
Galaxy Note jest już praktycznie dostępny na polskim rynku, zarówno w wolnej sprzedaży, jak i już wkrótce w ofercie sieci Plus. Galaxy Nexus wejdzie na polski rynek w połowie listopada, dostępny będzie w wolnej sprzedaży.

Mieszko Zagańczyk z Londynu

Aplikacja Zumi miała być w założeniu połączeniem programów: Google Maps, PKT.pl i Layar. Jak programistom udało się to połączenie? Trzeba przyznać, że całkiem nieźle.

W górze okna programu znajdują się zakładki, za których pomocą uzyskujemy dostęp do najważniejszych funkcji programu. Pierwsza z nich to „Koło mnie” – tu do dyspozycji mamy różne kategorie, m.in.: Gastronomia, Noclegi, Zwiedzanie oraz Kultura i rozrywka. To właśnie tu można szybko wyszukać różne obiekty znajdujące się blisko nas. Niestety programiści potraktowali to zbyt dosłownie – nie ma możliwości edycji odległości. To znaczy, że nie można zobaczyć od razu wszystkich wyników. W pierwszej kolejności są pokazywane te najbliżej nas, a jeżeli chcemy uzyskać więcej wyników, to trzeba wielokrotnie klikać na strzałkę w dolnej części ekranu. Za każdym razem wyświetlanych jest jedynie 10 wyników. Jeżeli aplikacja pobierze naszą dokładną lokalizację, to wyniki wyszukiwania będzie można zobaczyć przez kamerę w taki sam sposób jak w aplikacjach Layar czy Wikitude. Mamy więc tu do czynienia z rozszerzoną rzeczywistością.

W sekcji „Trasa” można wyszukać trasę pieszą lub samochodową z punktu A do punktu B. Lokalizacja użytkownika może zostać określona automatycznie lub wpisana ręcznie. Można też zdecydować, czy na mapie powinny się pojawić utrudnienia, czarne punkty i radary.

Jeżeli często korzystamy z danych wyników wyszukiwania, to możemy je zapisać w sekcji „Ulubione”, aby później jednym kliknięciem je wyświetlić. Wyniki zostały podzielone na: Firmy, KRS, Listy i Trasy.
Niejeden z nas korzystał z serwisu Zumi.pl w celu odnalezienia określonych obiektów. Serwis dysponuje prawdopodobnie największą ich bazą. Mobilna aplikacja Zumi umożliwia szybki i wygodny dostęp do najważniejszych funkcji serwisu.

Ogólna ocena: 7/10.

Jacek Wolan
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Niezły tytuł z ciekawą fabułą i dobrej jakości konsola czy komputer to podstawa udanej zabawy. Nie można jednak zapominać o akcesoriach, gdyż dopiero dzięki nim każdy gracz może w pełni wykorzystać możliwości swojego sprzętu i totalnie zatopić się w wirtualnym świecie.

Dobre, dopracowane technicznie gadżety to warunek zarówno wydajnej i bezpiecznej eksploatacji sprzętu, jak i satysfakcji z grania. Akcesoria umożliwiające sprawne poruszanie się, niezawodne i zaprojektowane specjalnie z myślą o fanach elektronicznej rozrywki gwarantują, że pobyt w wirtualnym świecie będzie prawdziwą frajdą oraz dostarczy wielu emocji i radości.

Na rynku możemy z powodzeniem odszukać akcesoria dedykowane takim popularnym urządzeniom, jak PlayStation, Xbox, Nintendo DS, PSP, Wii czy tradycyjny pecet. „Nasza firma stara się wyjść naprzeciw potrzebom coraz liczniejszego grona pasjonatów wszelkiego rodzaju gier elektronicznych – Wiemy, że wydajne, dobrze pomyślane akcesoria pozwalają w pełni wykorzystać możliwości sprzętu i dostępnych gier, dlatego zajmujemy się produkcją gadżetów kompatybilnych z większością obecnych na rynku konsol – mówi Izabela Idzikowska reprezentująca markę Canyon. Korzystając z takich klasyków na rynku technologicznym, jak PlayStation czy PC, warto zaopatrzyć się w wygodnego i niezawodnego pada lub joysticka. Zwłaszcza dla użytkowników tradycyjnych komputerów stacjonarnych, takie rozwiązanie może okazać się wręcz zbawienne i pozwoli na nowo odkryć możliwości posiadanych tytułów. Niestety nie ma co ukrywać, że jeśli chodzi o granie, klawiatura i standardowa myszka z padem równać się nie mogą i nigdy nie zapewnią takiego komfortu i praktyczności. Wyjątkiem są tu myszki zaprojektowane z przeznaczeniem dla graczy. Urządzenie takie jest wyposażone w soczewki laserowe, które gwarantują niezwykłą czułość, a w związku z tym dużą szybkość i precyzję ruchów. Miłośnikom wyścigów warto także polecić specjalne kierownice, które wirtualnym zmaganiom nadadzą smak prawdziwej przejażdżki. Dzięki temu wielbiciele takich tytułów, jak Gran Turismo czy Need for Speed będą mieli zapewnioną naprawdę sporą dawkę adrenaliny.

- Rynek akcesoriów dla graczy nie jest już niszą, a poważnym segmentem, który domaga się zaawansowanych technologicznie i urozmaiconych produktów – mówi Zygmunt Łasiewicz, związany z marką akcesoriów Global Technology.

Graczom dzielącym swoje lokum z innymi mieszkańcami, którzy niekoniecznie mają ochotę wysłuchiwać wszystkich jęków, pisków i łomotów informujących na bieżąco, co tam słychać u wirtualnych bohaterów, warto zaproponować dobrej jakości słuchawki. Sprzęt pozwoli odizolować się od szarej rzeczywistości i całkowicie oddać zmaganiom w wyimaginowanym świecie. Z kolei dla fanów gier, ceniących mobilność, czyli pasjonatów PSP czy Nintendo DS dostępny jest szereg akcesoriów dedykowanych specjalnie do tych urządzeń. Ochronny pokrowiec, zapasowa bateria czy ładowarka samochodowa pozwolą chronić i zadbać o sprzęt, a jednocześnie bez przeszkód wykorzystać gamę jego możliwości. Dobre gadżety to też podstawa udanej zabawy na konsoli Wii. Wygodne i lekkie akcesoria są niezbędne, aby w pełni cieszyć się z atrakcyjnych funkcji oferowanych przez konsolę i gry do niej stworzone. Wśród takich sprzętów dostępne są m.in. wymienne końcówki do tenisa, golfa i baseballu, zapasowy kontroler czy kierownice do wyścigów.

Tak jak Ezio Auditore, Lara Croft czy inni bohaterowie gier zdobywają intrygujące artefakty, aby podnieść swoje umiejętności, zwyciężyć wrogów i wypełnić misję w wirtualnym świecie, tak każdy gracz kompletuje gadżety, które pozwalają doskonalić refleks i zręczność, lepiej wykorzystać możliwości elektronicznej rzeczywistości i naprawdę dobrze się bawić.

Anna Dzierżek

Office Rush
„Run Forest, ruuuuun!” – to właśnie słynne zdanie będziesz wykrzykiwać stosunkowo często podczas zabawy w Office Rush. Szaleńcze tempo w wyścigu po biurowcu nie daje chwili wytchnienia.

Produkcja studia Ximad to bez wątpienia jedna z najbardziej przesyconych dynamiką gier, jakie ukazały się na system Android. Cel, który jest stawiany przed graczem, to delikatne nabijanie się z drabinki korporacyjnej, gdyż zadaniem jest dotarcie na sam szczyt biura i zostanie CEO. Oczywiście dokonujesz tego rękami i nogami, a nie umysłem.

Po starcie z pozycji ochroniarza czekają na Ciebie zróżnicowane plansze, składające się z kilku–kilkunastu bloków, między którymi się przemieszczasz. Gonisz po nich ninja napadających biurowiec i unikasz przeszkód, następnie awansujesz na sekretarkę i biegasz po kawę, później kolejny awans i zmiana kompetencji i tak aż do samego końca. Dzięki takiemu rozwiązaniu ciągle dostajesz coś nowego, dzięki czemu nie można w Office Rush narzekać na nudę.

Sterowanie, w postaci pojawiających się po prawej i lewej stronie ekranu strzałek, jest proste i intuicyjne. Grafika nie robi szczególnego wrażenia, chociaż jest zachowana w specyficznym, uroczym stylu. Muzyki w Office Rush raczej nie uświadczysz, ale przy tak niskiej cenie można to twórcom wybaczyć.

Cena: 2,88 zł

MiniSquadron
Samoloty to od zawsze dobry materiał na grę, co potwierdza MiniSquadron. W produkcji sterujemy jednym z kilkudziesięciu modeli samolotów zróżnicowanym pod względem statystyk wpływających na rozgrywkę.

Oczywiście głównym celem zabawy nie jest nudna podróż z jednego lotniska na drugie, ale wzięcie pod ostrzał pojawiających się na planszy przeciwników. Wywijamy więc beczki, unikamy wrogich pocisków, jednocześnie faszerując ołowiem metalowe części samolotów oponenta. Pozornie wygląda to na bardzo trudne zadanie, ale do sterowania można się szybko przyzwyczaić i z powodzeniem posyłać wraki maszyn na dno oceanu.

MiniSquadron jest kolorowy i pozytywny. Grafika została odpowiednio dopieszczona, a szczególną uwagę zwraca design poszczególnych poziomów. Natomiast muzyka – chociaż ładna, bo w końcu klasyczna – jakoś nie pasuje mi do klimatu. Wolałbym coś w stylu motywu z Battlefield Heroes, czyli typowo kreskówkowy styl.

Warto dodać, że ukazała się też druga część, czyli MiniSquadron: Special Edition. W porównaniu do pierwszej wersji oferuje między innymi 56 nowych samolocików, sporo nowych poziomów, a także zupełnie niespotykane wcześniej helikoptery, którymi sterowanie jest czymś różnym od tradycyjnych samolotów. Podsumowując: nad MiniSquadron spokojnie można spędzić długie godziny, które upłyną pod znakiem radości.

Cena: 8,62 zł

City Jump
Jeśli ktoś kwestionuje ogromną moc prostoty, zwykle się myli. Wnioskując z tego zdania – czy twórcy City Jump są nieomylni? Cóż, w kwestii tej produkcji z pewnością można odpowiedzieć twierdząco na postawione pytanie.

City Jump to jedna z tych gier, gdzie nieskomplikowane zasady decydują o świetnej zabawie. Rozgrywka opiera się na szaleńczym wyścigu w górę. Kierowana postać biegnie w kierunku nieba, czasem odbija się raz od lewego, raz od prawego boku ekranu, gdzie są umieszczone ściany budynków. Na rozwieszonych między nimi sznurach z praniem przechadzają się robociki, które należy zniszczyć, lub ich unikać (irytujące kupy złomu potrafią też fruwać na spadochronach). Oczywiście lepiej zdecydować się na pierwszą opcję, gdyż zwiększa końcowy wynik o sporą liczbę punktów.

Sposób sterowania uproszczono do granic możliwości – postać biegnie samoczynnie, a uderzenie palcem w ekran powoduje jej przeskok na drugi brzeg. Produkcja jest dynamiczna, a poszczególne sesje niezbyt długie, dzięki czemu City Jump nadaje się na nawet kilkuminutową rozrywkę. Graficznie gra nie zachwyca i zdecydowanie w tej części dało się ją zrobić lepiej. W oczy rzuca się przygnębiająca monotonia oraz dość archaiczny poziom animacji. Po części zaważyło to na pozycji produkcji w rankingu.

Pomimo wizualnych potknięć mogę z czystym sumieniem polecić City Jump. Świetnie spełnia funkcję mało wymagającej, szybkiej i satysfakcjonującej gierki. No i jest za darmo.

Cena: bezpłatna

Overkill
Za 8 zł można przy obecnych cenach kupić nieco ponad kilogram cukru, który jest niezdrowy i psuje szkliwo zębów. Ostatnie trendy w gospodarce skłaniają więc zdecydowanie bardziej do nabycia Overkill.

Miejsce zaraz po Spider-Manie jest jak najbardziej usprawiedliwione, gdyż opisywana tutaj gra to kwintesencja space shootera. Dowodzisz masywnym statkiem kosmicznym podróżującym na tle różnokolorowych elementów wszechświata poprzez ocean asteroid i wrogo nastawionych, uzbrojonych maszyn.

Każdy z 20 etapów to coś więcej niż tylko strzelanie z dział. Poziomy mają określone cele główne i poboczne. Na końcu każdego z nich na pokonanie czeka również boss, który często stanowi spore wyzwanie. Overkill oferuje cztery poziomy trudności, przy czym dwa ostatnie wymagają prawdziwie małpiej zręczności. Za zebrane z kosmosu różnokolorowe klejnoty można kupić ulepszenia do statku, pozwalające skuteczniej walczyć z przeciwnościami losu. Samo uzbrojenie jest dość zróżnicowane, co skutkuje brakiem monotonii w rozgrywce.

Ukłonem w stronę posiadaczy telefonów ze słabszymi podzespołami jest opcja obniżenia jakości grafiki, co pozwala na uzyskanie płynności w grze. Sama oprawa wizualna robi wrażenie. Jest szczegółowa, ma świetnie dobraną kolorystykę, jak i niezłe efekty towarzyszące strzelaniu i wybuchom. Położono też nacisk na szczegółowość, co zaowocowało m.in. zgrabnie obracającymi się asteroidami. Overkill to gra, której nie możesz ominąć, jeśli posiadasz telefon z systemem Android.

Cena: 8 zł

Ultimate Spider-Man: Total Mayhem
Produkcja oparta o znany i lubiany na całym świecie komiks firmy Marvel to zdecydowany zwycięzca tego rankingu. Powodem takiego stanu rzeczy jest nie tylko odpowiednie wyważenie poszczególnych typów akcji w grze, ale także ich wykonanie.

Ultimate Spider-Man wciąga niebagatelnie. Głównym punktem programu jest oczywiście walka z przeciwnikami. Pojedynki są dynamiczne i pełne akcji – nie brakuje w nich ani ciosów wręcz, ani różnorakich technik ofensywnych, bazujących na przygotowanej przez Petera Parkera pajęczynie, która jest jednym z symboli serii. Podczas gry tłuczemy naturalnie nie tylko mało znaczących frajerów, ale co jakiś czas także bossów, czyli taką plejadę gwiazd, jak: Venom, Doctor Octopus czy Rhino. Zdecydowanie ucieszy to młodszych odbiorców, a nieco starszym przypomni dzieciństwo. Podobnie zresztą, jak świetnie zrealizowane intro w komiksowym stylu

Małym minusem gry są sekcje przemieszczania się po mieście – niestety, ekran dotykowy średnio nadaje się do sterowania postacią w świecie 3D podczas akrobatycznych wygibasów. Na szczęście takich sekwencji jest w Ultimate Spider-Man niewiele, dlatego nie psując one ogólnego, świetnego wizerunku gry.

Jak na standardy telefonów komórkowych Total Mayhem zachwyca pod względem grafiki i płynności animacji. Gra oferuje oprawę wizualną w 3D. Na ekranie dzieje się dużo, kamera pracuje poprawnie, nie utrudniając sterowania postacią, jest efekt slow-motion – generalnie akcja w dobrym stylu. To zdecydowanie najlepsza gra z tego gatunku, jaką zobaczysz na ekranie telefonu z Androidem.

Cena: ok. 15 zł

Damian Rams
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Allegro
Nowa aplikacja Allegro, zaprojektowana specjalnie dla polskich użytkowników BlackBerry, jest pierwszą na polskim rynku aplikacją dostosowaną do nowego systemu operacyjnego – BlackBerry 7. Umożliwia ona mobilny dostęp do największego polskiego serwisu aukcyjnego. Dzięki niej można wyszukiwać, licytować, obserwować, kupować i sprzedawać produkty z każdego miejsca, o każdej porze. Aplikacja jest ściśle zintegrowana z oprogramowaniem BlackBerry, dzięki czemu można w łatwy sposób wysyłać wiadomości, odpowiadać na zapytania kupujących czy też wykonywać połączenia bezpośrednio z aplikacji, poprzez sms, e-mail, jak również aplikację BlackBerry Messenger. Ponadto, Allegro zapewnia dynamiczne powiadamianie o aktywności na danej aukcji za pomocą komunikatów na ekranie głównym smartfona.

Aplikacja Allegro jest dostępna do pobrania bezpłatnie z BlackBerry App World.

Listonic
Naukowcy udowodnili, że robiąc zakupy z listą, wydajemy mniej pieniędzy. Papierowe karteczki przechodzą już do historii, dziś najwygodniej jest skorzystać z aplikacji Listonic. Dzięki dostępnej w polskiej wersji językowej aplikacji można w łatwy sposób tworzyć mobilne listy zakupów. Produkty są automatycznie sortowane według kategorii, co ułatwia poruszanie się po alejkach sklepowych i skraca czas spędzony w sklepie. Każdą listę można współdzielić z rodziną lub znajomymi, a także edytować na poziomie telefonu lub na stronie www.listonic.com. Ponad 200 blogów i serwisów kulinarnych posiada przyciski Listonic, na które wystarczy kliknąć, aby pobrać składniki potrzebne do przygotowania wybranej potrawy i zapisaćje w aplikacji.

Aplikacja Listonic jest dostępna do pobrania bezpłatnie z BlackBerry App World.

UM Meteo
Aplikacja UM Meteo oferuje użytkownikom BlackBerry dostęp do bardzo szczegółowej prognozy pogody. Podaje ona zarówno temperaturę, jak i przewidywane opady, siłę i kierunek wiatru, czy zachmurzenie. Profesjonalnie przygotowana prognoza pogody korzysta z meteogramów ICM (Interdisciplinary Centre for Mathematical and Computational Modelling) dla danej lokalizacji.

Aplikacja UM Meteo jest dostępna do pobrania bezpłatnie z BlackBerry App World.

Oto dzisiaj stoimy przed pewnym paradoksem. Z jednej strony mamy do czynienia z analogowym, czyli ciągłym – w zakresie wartości i czasu – źródłem sygnałów audiowizualnych, a z drugiej strony mamy świat cyfrowy, w którym następuje pewne uśrednienie płynnie zmieniających się wartości do jednej, konkretnej, opisanej ciągiem binarnym. Tak nasz nieskończenie dokładnie opisany świat musi zostać zamieniony i zapisany w postaci przysłowiowych zer i jedynek po to, aby można było go zachować na płycie czy też w pamięci urządzenia przenośnego. Zamiana postaci ciągłej sygnału na skokową, typową dla urządzeń cyfrowych, prowadzi do powstania tzw. szumu kwantyzacji objawiającego się m.in. pikselizacją i chropowatością obrazu czy dziwnym przydźwiękiem podczas słuchania nagrań audio.

Czym jest kodek?
Kodekiem nazywamy specjalny algorytm, którego celem jest zamiana sygnałów analogowych (akustycznych bądź wizyjnych) do postaci cyfrowej. Określenie kodeku (KOder-DEKoder) niewiele nam może powiedzieć o istocie jego działania, jednak rolą współczesnych kodeków jest zamiana sygnału do takiej postaci, w której ten sam sygnał zajmuje nawet kilkadziesiąt razy mniejszą objętość w stosunku do pierwotnie spróbkowanej wartości, i to przy zachowaniu cech oryginału.

Próby odpowiedzi na pytanie, jak to się stało, że dokonano tak drastycznej redukcji wielkości danych, na pewno warto szukać w zaawansowanej matematyce, ale istotniejsze jest to, że należy także szukać w atlasach anatomii ludzkiego ciała.

Nasze ucho i oko są zbudowane z tkanek organicznych i mają pewne własności, które sprawiają, że słyszymy to, co słyszymy, i widzimy to, co widzimy. Poznanie tych własności i opisanie ich wzorami matematycznymi umożliwiło opracowanie algorytmów, które sprawiają, że nasze zmysły nie zauważają utraty jakości sygnału. Tak powstały całe generacje kodeków, które w coraz bardziej zawiły sposób zamieniają dźwięk i obraz, sprawiając złudzenie idealnego, choć w rzeczywistości mocno zubożałego względem oryginału.

Dziś kodeki dzielimy zasadniczo na dwie grupy: stratne i bezstratne. Te pierwsze pozwalają na dużą redukcję strumienia danych, jednak kosztem bezpowrotnej utraty części pierwotnej informacji. W kodekach bezstratnych również występuje utrata informacji, jednak wynika ona tylko z zamiany ciągłego sygnału analogowego na postać cyfrową opisaną twierdzeniem o próbkowaniu.

Pierwszy był PCM
Pierwsze zastosowanie twierdzenia o próbkowaniu wykorzystano w telekomunikacji. Zastosowanie to wynikało z potrzeb eliminacji szumów w torze akustycznym i zwielokrotnienia łączy telefonicznych w sieci central. Tak powstał pierwszy kodek głosowy PCM, który – bez znacznej utraty jakości sygnału – pozwalał transmitować 30 kanałów telefonicznych przy użyciu jednej pary przewodów. PCM wykorzystywał modulację impulsowo-kodową i bazował na tym, że odpowiednio często pobierane próbki sygnału akustycznego – pomimo że były pobierane i odtwarzane co pewien czas (125 mikrosekund) – tworzyły dla ucha jedną, ciągłą melodię. Idea jego działania została przedstawiona na rysunku obok.

Następna generacja kodeków była rozwinięciem pierwotnej koncepcji PCM, z tą jednak różnicą, że pierwsza uwzględniała charakterystykę odbioru dźwięków przez ludzkie ucho. Charakterystyka ta jest zbliżona do logarytmicznej, dlatego też zastosowanie skali nieliniowej dało lepsze odwzorowanie dynamiki sygnału, a w rezultacie lepsze wrażenia odsłuchowe niż w przypadku tradycyjnego liniowego formatu PCM. Dziś występują dwie wersje tego odwzorowania: europejska (μ-law PCM) lub amerykańska (A-law PCM). W naszych domach ze standardem PCM spotkamy się m.in. w płytach Audio CD i kinie domowym.

WAV
W świecie odtwarzaczy mobilnych za pierwotny format kodowania przyjmuje się WAV. Opracowany przez Microsoft i IBM kodek istnieje już całe 20 lat. Dziś z reguły jest stosowany jako bezstratny format zapisu dźwięku, choć istnieje możliwość jego kompresji. Kodek bazuje na podstawowej modulacji PCM (Linear-PCM) i dlatego pliki nim kodowane są wyjątkowo duże. Dla przykładu nagranie jednej sekundy muzyki z płyty CD zajmuje 172 kB, co – w przeliczeniu na przeciętny czterominutowy utwór muzyczny – oznacza 51,6 MB. Powodami, dla których jeszcze korzystamy z tego kodeku, są brak utraty informacji w czasie kodowania i znikoma moc procesora potrzebna do przetwarzania dźwięku w tym standardzie.

MP3
Prawdziwy przełom w kodekach audio miał miejsce na początku lat 90. ubiegłego stulecia, kiedy światło dzienne ujrzał kodek MP3. W tamtym okresie nikt nie przewidywał, jak wielką zrobi on karierę, jednak już dziś wiadomo, że jego powstanie było „gwoździem do trumny” kaset magnetofonowych i płyt CD. Kodek MP3 wykorzystuje tzw. model psychoakustyczny, czyli matematycznie opisane ucho ludzkie. Określono w nim, które informacje o dźwięku są przez ucho rozpoznawane, a które nie. Kodowanie w standardzie MP3 polegało na umiejętnym wykorzystaniu informacji na temat maskowania jednych dźwięków przez inne, ludzkiej percepcji wysokich tonów oraz dyskryminacji modulacji amplitudy sygnału. Dziś właściwie każde urządzenie do odtwarzania cyfrowych multimediów obsługuje ten standard.

AAC
Następcą standardu MP3 stał się AAC, który pozwalał na częstsze próbkowanie dźwięku (z 48 kHz w MP3 do 96 kHz w AAC), kodowanie w strumieniu większej liczby kanałów (z 6 w MPEG-2 do 48 w AAC), lepsze kodowanie wysokich częstotliwości sygnału, większą wydajność kompresji i ogólnie skuteczność kodowania. Kodek AAC stał się niepisanym standardem wielu urządzeń multimedialnych i mobilnych. Oferuje cztery profile kodowania: LC – najprostszy i zarazem najpopularniejszy, MAIN – wyższy standard kodowania, który przez wielu jest uznawany za podstawowy, SRS lub AAC-SSR – jakość sygnału tak zakodowanego jest nieco niższa, ale kompresja większa, LTP – rozszerzona wersja MAIN, jednak o mniejszym stopniu kompresji. Do tych profili można by dodać, że AAC doczekał się swojej drugiej wersji oferującej wyższy standard kompresji stratnej, która jest kombinacją trzech technologii kodowania: AAC, SBR i PS. W urządzeniach mobilnych AAC po raz pierwszy pojawił się w Nokii 5510 w 2002 roku, jednak prawdziwą popularność zyskał po roku 2005, kiedy przyjęto go za standard w wielu urządzeniach różnych producentów, m.in. w telefonach komórkowych, smartfonach i odtwarzaczach MP4. Sony Ericsson zaczął stosować standard AAC począwszy od modelu K700, a w najnowszych modelach zapewnia kodowanie zgodne z HE-AAC v.2. Nokia XpressMusic i wszystkie następne generacje telefonów tego producenta (seria N i E) również oferują obsługę tego standardu kodowania. Producent smartfonów BlackBerry zaimplementował kodek AAC w seriach modeli: 8100, 9500, 8800 i nowszych. Podobnie postąpili: Motorola, HTC i Apple w swoim iPhonie. Lista producentów urządzeń jest długa i stale się poszerza.

WMA
Do konkurencji ze standardem MP3 stanął standard WMA firmowany i opatentowany przez Microsoft. Czas powstania tych kodeków był podobny, dlatego też w tamtym okresie krążyły pogłoski, że MP3 jest wykradzionym i udoskonalonym WMA. Czy to jest prawdą, trudno powiedzieć, ale gdyby tak było, gigant z Redmond na pewno przejąłby prawa patentowe do MP3, a tak się nie stało. WMA oferuje – przy dużych częstotliwościach próbkowania – znacznie gorsze parametry odsłuchowe. Pomimo udoskonalenia standardu nie znalazł zbyt wielu odbiorców wśród producentów sprzętu mobilnego, a jego kolejne wersje nie są kompatybilne wstecz. Ten stan rzeczy zniechęca potencjalnych użytkowników i zmusza do poszukiwania innych, lepszych kodeków.

ogg-Vorbis
Zarówno kodek MP3, jak i WMA zostały opatentowane i wymagają licencji do zastosowań komercyjnych. W następstwie tego ograniczenia pojawiły się nowe kodeki, które tego ograniczenia nie posiadają. Jednym z bardziej znanych jest ogg-Vorbis. Jest to zaawansowany kodek stratny służący do tworzenia plików o dużym stopniu kompresji. Jakość dźwięku zakodowanego na przeciętnym poziomie tym kodekiem jest porównywalna z ACC, a przewyższa MP3. W procesie kodowania autorzy kodeku wykorzystali zmodyfikowaną dyskretną transformację kosinusową (MDCT), która sygnał akustyczny dzieli na grupy, a następnie dokonuje ich transformacji metodą zakładkową (bloki nachodzą na siebie). Pozwala to na eliminację efektu blokowego występującego w standardzie MP3. Z naszego punktu widzenia warto zapisywać pliki w tym standardzie (rozszerzenie plików .ogg), gdyż – przy tym samym bitrate – otrzymujemy mniejsze pliki o lepszej dynamice sygnału. Wadą tego standardu jest stosunkowo wysoki pobór mocy procesora.

FLAC
Innym popularnym kodekiem bezpłatnym jest FLAC, który nie powoduje utraty pierwotnej informacji ze strumienia audio. FLAC wykorzystuje predykcję liniową polegającą na przewidywaniu wartości próbki na podstawie poprzednich. Pomimo takiej zamiany istnieje możliwość pełnego odwzorowania pierwotnej informacji zakodowanej tym kodekiem. Kodowanie we FLAC zmniejsza realnie wielkość plików o 40–70%, co oznacza, że płyt CD o długości nagrania 80 min (700 MB) po kompresji będzie mieścić się w przedziale 420–210 MB. Jest to dużo, dlatego nasze urządzenia powinny zostać wyposażone w dodatkowe karty pamięci, aby pomieścić satysfakcjonującą liczbę utworów.

RealAudio
Na koniec wspomnijmy krótko o – popularnym w telefonach firmy Nokia – standardzie kodowania RealAudio. Kodek (a właściwie seria kodeków) został stworzony w celach transmisji internetowej na żywo. Dziś jest wykorzystywany również do przechowywania dźwięków. W zależności od wersji RealAudio możemy mieć do czynienia z kodekami G.728, Dolby AC3, a ostatnie wersje wykorzystują LC i HE-AAC. Zatem zanim zaczniemy słuchać plików z rozszerzeniem .ra, .ram, powinniśmy się upewnić, że nasz mobilny odtwarzacz jest skłonny do obsługi posiadanych plików audio.

Kodeki telefonii mobilnych
Opisane powyżej standardy kompresji sygnałów akustycznych w dużej mierze dotyczą urządzeń multimedialnych, a tylko w niewielkim stopniu służą do kodowania sygnałów transmitowanych w sieciach mobilnych. Wysoki stopień kompresji – wymagany w standardzie GSM – zmobilizował matematyków i inżynierów do opracowania zupełnie nowej generacji kodowania sygnałów.

Przyjęto założenie, że w sieciach komórkowych najistotniejsza jest transmisja głosu, gdyż stanowi ona ok. 90% przekazywanych treści. To założenie pozwoliło na skupienie się podczas kodowania, nie tylko na tym, co słyszymy, ale również na tym, co dźwięk wytwarza. Głos ludzki jest generowany przez struny głosowe w połączeniu z układem języka, nosa i zębów. Badania dowiodły, że w czasie ok. 20–30 ms układ tych elementów zmienia się na tyle mało, że nie jest on wykrywany przez ludzkie ucho. Układ wspomnianych elementów wpływających na to, jak mówimy, został opisany serią parametrów, które wystarczy znać, aby odtworzyć sygnał ludzkiej mowy trwający 20 ms. Tak przyjęte kodowanie obniżyło strumień danych koniecznych do przekazania mowy w sieci GSM, jednak równocześnie znacznie ograniczyło wykorzystanie kodeku do kodowania wszystkiego, co nie jest głosem człowieka. Stąd słaba jakość wszelkich odtwarzanych w sieci GSM utworów audio (np. „muzyka na czekanie”).

AMR
Modyfikacją kodeku GSM stał się AMR wykorzystujący metodę predykcji liniowej algebraicznego kodowania wysokości próbki dźwięku (ACELP). Kodek jest pewną modyfikacją kodeku AAC i jest licencjonowany m.in. przez Nokię i Ericssona. Dziś jest szeroko wykorzystywany w urządzeniach pracujących w sieci GSM i UMTS. Ze względu na wysoką wydajność i ograniczone pasmo (8 kHz) jest spotykany również w dyktafonach cyfrowych.

3GP
Wraz z upowszechnieniem telefonii komórkowej trzeciej generacji do kodowania dźwięków zaczęto wykorzystywać uproszczoną wersję kodeku MPEG-4 (AAC) posiadającego rozszerzenie .3gp lub .3g2 (stąd określenie kodeku jako 3GP). Standard ten umożliwia wysoką kompresję sygnału przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokiej jakości sygnałów, które nie są wyłącznie głosem.

Co dalej?
W tym miejscu można by się zastanowić, jaki będzie następny krok w dziedzinie kodowania i kompresji dźwięku. Obecnie wyraźnie widać, że UMTS powoli ewoluuje w kierunku sieci LTE oferującej o wiele większe możliwości w dziedzinie transmisji danych. Należy zatem sądzić, że kodek GSM zostanie zastąpiony jakąś wersją kodeku AAC prawdopodobnie połączonego z kodekiem wideo (MPEG-4 lub H.264), zapewniając w standardzie łączność wideokonferencyjną.

Podsumowanie
Mam nadzieję, że lektura tego artykułu pozwoli Czytelnikom inaczej spojrzeć na to, czym jest MP3 czy AAC. Interesująca jest zarówno technika kompresji wykorzystująca ułomność ludzkiego ciała, jak i pomysłowość w jej oszukiwaniu. Dla części istotna będzie informacja o mocy potrzebnej do przetwarzania dźwięku w danym standardzie kodowania. Im więcej tej mocy potrzeba, tym szybciej energia zgromadzona w akumulatorach urządzenia będzie pożytkowana, a to wprost oznacza krótszy czas pracy urządzenia. Opisane przez mnie standardy kodowania należy traktować jako charakterystyczne dla danej generacji kodowania lub popularne w urządzeniach mobilnych. Tylko ze względu na ograniczone rozmiary tego artykułu nie opisałem wielu innych znanych i równie ciekawych standardów kodowania dźwięku.

Marek Sumiła
tekst ukazał się w magazynie Mobility