Najlepszym sposobem na zrzucenie zbędnych kilogramów jest ruch na świeżym powietrzu, a zatem wszelkiego rodzaju biegi, jogging, wspinaczki, spacery, jazda na rowerze, rolkach itp. Aktywność fizyczną mogą wspomóc: krokomierz, kompas, licznik kalorii, podręczny tracker, zapisujący ślad ścieżki, stoper, odtwarzacz muzyczny oraz porządny plecak, w którym pomieścimy wszystkie te urządzenia. Dużo prostszym rozwiązaniem, które zastąpi wszystkie te dodatki, jest telefon komórkowy wyposażony w GPS oraz odpowiednie aplikacje. Poniżej przedstawiam trzy tzw. javki treningowe.

Velox

Program ten, dzięki prostej konfiguracji oraz banalnej wręcz obsłudze, przypadnie do gustu osobom, które sporadycznie trenują i lubią mieć wgląd do swoich aktualnych danych dotyczących spalonych kalorii, aktualnej prędkości, położeniu na mapie czy przebytej odległości.

Velox w zupełności może zastąpić prosty licznik rowerowy (pod warunkiem, że znajdziemy sposób na zamontowanie telefonu na kierownicy roweru). Aplikacja pokazuje dane dotyczące odległości oraz prędkości. Współpracuje z wbudowanym modułem GPS, jak i z zewnętrznymi odbiornikami Bluetooth. Aplikację Velox można ściągnąć bezpłatnie ze strony projektu. Tam też, po wcześniejszym utworzeniu konta, będziecie mogli sprawdzić swoje wyniki (program łączy się z Internetem, na bieżąco przekazując dane) oraz obejrzeć przebyte trasy, dzięki integracji z Google Maps.

Strona: www.veloxgps.de
Cena: aplikacja bezpłatna.

Endmondo

Znany z innych platform Endmondo jest aplikacją o bardzo zbliżonych możliwościach do Veloxa. Ma jednak nieco przyjemniejszy, mniej ascetyczny interfejs oraz kilka świetnych dodatków. Do najważniejszych należy zaliczyć wybór dyscypliny, na jakiej będzie się opierał nasz trening. Do wyboru mamy aż 19 opcji. Dzięki takiej mnogości wyboru dane pokazywane przez aplikację będą jak najbardziej wiarygodne oraz dokładne. Przydatną oraz ciekawą opcją, jakiej zabrakło poprzednikowi, jest bardzo rozbudowany portal internetowy, na którym znajdziemy wiele programów treningowych oraz opcje rywalizacji z innymi użytkownikami (w serwisie można też ustalić własny harmonogram treningowy).

Świetnym dodatkiem jest również integracja z portalami społecznościowymi (m.in. Facebookiem). Dzięki temu jesteśmy na bieżąco z aktualnymi wyzwaniami czy konkursami, jak i również możemy się pochwalić naszymi osiągami przed znajomymi. Program ma wbudowane archiwum treningowe – w każdej chwili możemy sprawdzić poprzednie osiągi.
Strona: www.endomondo.com.
Cena: aplikacja bezpłatna.

Sportypal

Aplikacja Sportypal to kolejny tzw. wieloplatformowiec, który jest dostępny także dla Javy. Program posiada łatwe, czytelne oraz banalne w obsłudze, kolorowe, animowane menu. Aplikacja jest najbardziej zaawansowanym programem treningowym wśród wcześniej wymienionych.

Aby rozpocząć trening, należy wybrać jedną z pięciu opcji: Walking, Blading, Cycling, Running oraz Freestyle (czyli opcja optymalna w przypadku nieokreślonej dyscypliny). Podczas treningu na ekranie urządzenia widnieją informacje dotyczące czasu, prędkości (najwyższa, najniższa, średnia, aktualna), aplikacja podaje także przebyty dystans, położenie geograficzne, spalone kalorie oraz – co najciekawsze – konturowy zapis ścieżki (aktualnie widzimy zapis trasy, jaką się poruszamy).

Dodatkowo aplikacja została wyposażona w zaawansowane archiwum, dzięki któremu będziemy mogli przejrzeć wszystkie opcje, szczegółowy wykres dotyczący amplitudy prędkości/odległości oraz satelitarne zdjęcie przebytej trasy, dzięki integracji z Google Maps.

Sportypal, podobnie jak poprzednik, posiada świetne zaplecze techniczne w postaci serwisu internetowego oraz integracji z portalami społecznościowymi.

Jako że jest to jedna z bardziej zaawansowanych aplikacji tego typu, nie zabrakło specjalnych dodatków, m.in. współpracy z usługami oraz urządzeniem marki Sony Ericsson – LiveView. Dzięki temu rozwiązaniu nasz telefon może spokojnie spoczywać w kieszeni, a my wciąż będziemy mieli dostęp do danych związanych z treningiem.
Strona: www.sportypal.com.
Cena: aplikacja bezpłatna.

Co jeszcze na Javę?
Programy te – oprócz swojej podstawowej roli – mogą zostać wykorzystane do zapisu ścieżki GPS w turystyce pieszej i rowerowej, a także w grach terenowych z wykorzystaniem GPS. Oprócz opisanych powyżej programów treningowych w niektórych sytuacjach (zwłaszcza w przypadku biegów przełajowych) sprawdzą się zwykłe aplikacje mapowe, jak – znane wszystkim – Google Maps, TrekBuddy czy WeTravel.

Mogą się okazać przydatne również – instalowane przez producentów – programy czy dodatki, jak cyfrowy kompas, krokomierz czy barometr.

Wszystkie powyższe aplikacje były testowane na telefonie Samsung Monte S5620. Aplikacje współpracowały z telefonem bez większych przeszkód – szybko wyszukiwały satelity oraz utrzymywały połączenie. Jakość odbioru oraz rozbieżność danych dotyczących położenia jest związana nie tyle z samymi aplikacjami, co z – wbudowanym w urządzenie – odbiornikiem GPS.

Jak widać na powyższym przykładzie, wcale nie musimy posiadać drogiego smartfonu, aby wspomóc się w treningach, wystarczy zwykły telefon komórkowy wyposażony w odbiornik GPS (wewnętrzny lub Bluetooth) oraz połączenie z Internetem, co przy dość niskich cenach pakietów internetowych i wysokiej oszczędności aplikacji nie stanowi żadnego problemu.

Patryk Samerdak
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Galaxy Note i Galaxy Nexus to dwaj bohaterowie londyńskiej, a właściwie europejskiej, części imprezy „Samsung Galaxy Note World Tour”, która odbyła się 27 października 2011 r. Nazwa tego wydarzenia wskazuje na tylko jedno urządzenie, bo to właśnie Note jest przedmiotem wielkiej dumy koreańskiego producenta. Nexus pozostaje w jego cieniu, chociaż wrażenia użytkowników nie muszą się z tym pokrywać. Oto kilka moich wrażeń na gorąco.

Galaxy Note robi wrażenie… zbyt dużego Galaxy S II. Te 5,3 cala zapewnia oczywiście niesamowity komfort podczas korzystania z Internetu, i – jak przypuszczam – również w grach, podczas odtwarzania filmów i we wszelkich tego typu zastosowaniach. Jednak sprzęt trudno obsługuje się jedną ręką, w ogóle nie najlepiej leży w dłoni. Gdy oglądałem Note, zastanawiałem się, jak mógłbym przenosić taki sprzęt? Zazwyczaj dla Galaxy S II używam pokrowca przy pasku, który jednak jest trochę zbyt duży i niekiedy jest to mało wygodne. Galaxy Note tym bardziej sprawiałby taki problem. To samo dotyczy kieszeni – zmieści się do kurtki lub bojówek, ale to może być zbyt ryzykowne. No to pokrowiec i plecak? Chyba też nie… Trudno mi sobie wyobrazić, że używam na co dzień Galaxy Note jako telefonu. Te niekorzystne wrażenia związane z samym rozmiarem sprzętu potęgują kanciaste kształty obudowy. Z kolei jako typowy tablet Galaxy Note jest chyba za mały. Samsung w swoich reklamach Note’a zadaje pytanie: „Phone? Tablet?”. Ma to sugerować, że Galaxy Note łączy cechy dwóch typów urządzeń, że potrafi pełnić zadanie jednego i drugiego. Ale też można to odczytać inaczej – że sam producent nie wie, co stworzył i teraz dopiero zastanawia się, do której grupy to przyporządkować. Takie wątpliwości może mieć wielu potencjalnych nabywców.

Video streaming by Ustream

Oczywiście pomysł Samsunga na Note’a to nie tylko większy ekran i szybszy procesor – to zbyt mało, by odnieść sukces. Producent postawił na rysik i funkcje elektronicznego notesu. I tu już wątpliwości zaczynają się powoli rozwiewać. To nie smartfon, ani tablet tylko „smartnotes”. Gdy w taki sposób pomyślimy o urządzeniu Samsunga, zaczyna ono nabierać sensu. To zapomniany już palmtop z rysikiem w nowym wydaniu, bardziej „smart”. S Pen Samsunga to coś więcej niż rysik – to pióro, ołówek i pędzel malarski w jednym. Możemy nim robić notatki, zaznaczając fragment tekstu na stronie internetowej, dopisując własne uwagi pismem odręcznym, wiążąc to z innymi notatkami. Podczas prezentacji mogliśmy też podziwiać, jak ilustrator Liam Brazier na ekranie Note’a rysuje za pomocą S Pena kominy starej elektrowni Battersea, w której miała miejsce impreza. Zresztą to się już staje tradycją na eventach, gdzie pokazywany jest Note – artyści malują S Penem portrety gości, jak turystom na warszawskiej starówce.

S Pen służy też jako narzędzie do zastosowań mniej oczywistych. Można na przykład za jego pomocą wyciąć fragment zdjęcia i po skopiowaniu na drugie tworzyć fotomontaż, dopasowując nową warstwę do obrazu w tle. Podobnie jest z wideo – filmik nakręcony kamera Note’a można od razu ozdobić odręcznymi rysunkami i opisami. Takich zastosowań pojawi się więcej, bo Samsung obiecuje wypuszczenie wkrótce SDK dla S Pena, a więc zaczną powstawać nowe aplikacje.

Smartnotes to ciekawy pomysł na urządzenie, ale jednak dość specyficzny. Nie każdy będzie chciał z tego korzystać, tak jak dziś wielu z nas nie ma potrzeby używania papierowego notatnika i długopisu. Pozbawiony S Pena Galaxy Note znów staje się za dużym smartfonem czy też za małym tabletem. Na pewno ta cecha urządzenia wielu użytkowników jednak nie zrazi, bo już dziś zainteresowanie Galaxy Note jest bardzo duże. Niektórzy będą bez poczucia dyskomfortu używać go jako zwykłego telefonu, zapewne powstanie też CyanogenMod dla Note, pozbawiony całkowicie unikatowych aplikacji Samsunga. Innym Galaxy Note posłuży jako mały tablet – o ile poświęcą duży ekran na rzecz mobilności. Nieokreślenie urządzenia paradoksalnie świadczy też na jego korzyść. Mnie jednak to nie przekonuje – jako smartfon idealne rozmiary ma Galaxy S II, jako mały tablet wolałbym chyba jakąś zgrabną siedmiocalówkę. Obawiam się, że takich jak ja Samsung będzie przekonywał reklamami, żeby uwierzyli, że smarowanie piórkiem po ekranie jest tym, bez czego nie mogli dotąd żyć.

Pomijając te dywagacje dotyczące zaszeregowania Note’a muszę przyznać, że to udany sprzęt. Galaxy Note wykonany jest solidnie, chociaż jego design nie każdego zachwyca. Dla tych, którzy poszukują czegoś bardziej błyszczącego – dosłownie i w przenośni – producent przygotował białą wersję Note’a. Osobiście bardziej mi się ona spodobała niż czarna. Zamiast czarnej pokrywy “ze wzorkiem” jest biały lakier w stylu Galaxy Tab, co ma też negatywny skutki – już po kilku sekundach widać smugi i odciski palców. Czarna obudowa jest więc bardziej praktyczna.

Doskonałe wrażenie robi ekran Super AMOLED HD o rozdzielczości 1280 × 800 pikseli. Taka rozdzielczość i przekątna 5,3 cala daje gęstość pikseli 285 ppi. Po krótkiej zabawie Galaxy Note w warunkach mocnego, sztucznego oświetlenia nie jestem w stanie w pełni ocenić wad i zalet wyświetlacza, ale piksele są jednak dostrzegalne. Oczywiście obraz wciąż jest bardzo ostry i wyraźny, ale tropiciele dziury w całym mają już punkt zaczepienia.

Oprogramowanie w Galaxy Note jest niemal identyczne jak w Galaxy S II, to ten sam TouchWiz z dodatkowymi aplikacjami dla S Pena. O ile jednak w smartfonach można się pozbyć TouchWiz bez utraty funkcjonalności, np. instalując inny launcher, w Galaxy Note może to oznaczać brak pełnego wsparcia dla funkcji pisaka ekranowego.

A jak wygląda wydajność procesora w Galaxy Note – czyli dwurdzeniowego Exynosa 1,4 GHz? Przeprowadziłem dwa benchmarki. W Quadrancie wyszło 3822, więc jak widać ekran HD nie musi powodować spadku drastycznego wyników. W Smartbench wyszło: Productivity Index – 4200 i Games Index – 2355. Ten benchmark nie otwiera się jednak w pełnym oknie, tylko w mniejszym okienku w środku ekranu Note’a, więc nie jest wiarogodny. To z kolei pokazuje potencjalne problemy z aplikacjami dla Galaxy Note – 1280 × 800 jest rozdzielczością tabletową, więc może się zdarzyć, że czasami zobaczymy czarne paski na bokach.

A co z drugim bohaterem londyńskiej imprezy? Samsung Galaxy Nexus był przedstawiany przez producenta z równie wielkim rozmachem i zapałem, chociaż w kuluarach wystawione zostało tylko jedno stoisko z tym smartfonem (Galaxy Note miał trzy). Jakie wrażenia? Mieszane. Wykonanie i obudowa – bez zarzutu. Metalowy korpus, czarna pokrywa z materiału antypoślizgowego, profilowany ekran i cienka ramka wokół niego. Wbrew moim obawom, Nexus nie okazał się ani duży, ani ciężki, jego kształt też nie sprawia problemu. To jest smartfon, który widziałbym w swoich rękach i w swojej kieszeni. Myślę też, że brak przycisków w Galaxy Nexus nie sprawi żadnego problemu z obsługą – świetnie się to sprawdza. Ale tu już dochodzimy do tego, co mnie osobiście nie przypadło do gustu – Android 4.0 Ice Cream Sandwich. Nowy system Google’a wygląda tak, jakby ktoś na siłę wcisnął do smartfonu Honeycomba. Ergonomia ICS budzi moje wątpliwości, zwłaszcza niefunkcjonalny wydaje się menedżer otwartych okien. IU jest ciemny, za mało czytelny, nic nie wnosi funkcjonalnie w porównaniu do Androida 2.x. To wrażenia po 5 minutach oglądania Galaxy Nexus. mam nadzieję, że to się zmieni, gdy przyjdzie mi już dłużej używać ICS w swoim smartfonie, po aktualizacji.

Kiedy w Polsce?
Galaxy Note jest już praktycznie dostępny na polskim rynku, zarówno w wolnej sprzedaży, jak i już wkrótce w ofercie sieci Plus. Galaxy Nexus wejdzie na polski rynek w połowie listopada, dostępny będzie w wolnej sprzedaży.

Mieszko Zagańczyk z Londynu

Aplikacja Zumi miała być w założeniu połączeniem programów: Google Maps, PKT.pl i Layar. Jak programistom udało się to połączenie? Trzeba przyznać, że całkiem nieźle.

W górze okna programu znajdują się zakładki, za których pomocą uzyskujemy dostęp do najważniejszych funkcji programu. Pierwsza z nich to „Koło mnie” – tu do dyspozycji mamy różne kategorie, m.in.: Gastronomia, Noclegi, Zwiedzanie oraz Kultura i rozrywka. To właśnie tu można szybko wyszukać różne obiekty znajdujące się blisko nas. Niestety programiści potraktowali to zbyt dosłownie – nie ma możliwości edycji odległości. To znaczy, że nie można zobaczyć od razu wszystkich wyników. W pierwszej kolejności są pokazywane te najbliżej nas, a jeżeli chcemy uzyskać więcej wyników, to trzeba wielokrotnie klikać na strzałkę w dolnej części ekranu. Za każdym razem wyświetlanych jest jedynie 10 wyników. Jeżeli aplikacja pobierze naszą dokładną lokalizację, to wyniki wyszukiwania będzie można zobaczyć przez kamerę w taki sam sposób jak w aplikacjach Layar czy Wikitude. Mamy więc tu do czynienia z rozszerzoną rzeczywistością.

W sekcji „Trasa” można wyszukać trasę pieszą lub samochodową z punktu A do punktu B. Lokalizacja użytkownika może zostać określona automatycznie lub wpisana ręcznie. Można też zdecydować, czy na mapie powinny się pojawić utrudnienia, czarne punkty i radary.

Jeżeli często korzystamy z danych wyników wyszukiwania, to możemy je zapisać w sekcji „Ulubione”, aby później jednym kliknięciem je wyświetlić. Wyniki zostały podzielone na: Firmy, KRS, Listy i Trasy.
Niejeden z nas korzystał z serwisu Zumi.pl w celu odnalezienia określonych obiektów. Serwis dysponuje prawdopodobnie największą ich bazą. Mobilna aplikacja Zumi umożliwia szybki i wygodny dostęp do najważniejszych funkcji serwisu.

Ogólna ocena: 7/10.

Jacek Wolan
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Niezły tytuł z ciekawą fabułą i dobrej jakości konsola czy komputer to podstawa udanej zabawy. Nie można jednak zapominać o akcesoriach, gdyż dopiero dzięki nim każdy gracz może w pełni wykorzystać możliwości swojego sprzętu i totalnie zatopić się w wirtualnym świecie.

Dobre, dopracowane technicznie gadżety to warunek zarówno wydajnej i bezpiecznej eksploatacji sprzętu, jak i satysfakcji z grania. Akcesoria umożliwiające sprawne poruszanie się, niezawodne i zaprojektowane specjalnie z myślą o fanach elektronicznej rozrywki gwarantują, że pobyt w wirtualnym świecie będzie prawdziwą frajdą oraz dostarczy wielu emocji i radości.

Na rynku możemy z powodzeniem odszukać akcesoria dedykowane takim popularnym urządzeniom, jak PlayStation, Xbox, Nintendo DS, PSP, Wii czy tradycyjny pecet. „Nasza firma stara się wyjść naprzeciw potrzebom coraz liczniejszego grona pasjonatów wszelkiego rodzaju gier elektronicznych – Wiemy, że wydajne, dobrze pomyślane akcesoria pozwalają w pełni wykorzystać możliwości sprzętu i dostępnych gier, dlatego zajmujemy się produkcją gadżetów kompatybilnych z większością obecnych na rynku konsol – mówi Izabela Idzikowska reprezentująca markę Canyon. Korzystając z takich klasyków na rynku technologicznym, jak PlayStation czy PC, warto zaopatrzyć się w wygodnego i niezawodnego pada lub joysticka. Zwłaszcza dla użytkowników tradycyjnych komputerów stacjonarnych, takie rozwiązanie może okazać się wręcz zbawienne i pozwoli na nowo odkryć możliwości posiadanych tytułów. Niestety nie ma co ukrywać, że jeśli chodzi o granie, klawiatura i standardowa myszka z padem równać się nie mogą i nigdy nie zapewnią takiego komfortu i praktyczności. Wyjątkiem są tu myszki zaprojektowane z przeznaczeniem dla graczy. Urządzenie takie jest wyposażone w soczewki laserowe, które gwarantują niezwykłą czułość, a w związku z tym dużą szybkość i precyzję ruchów. Miłośnikom wyścigów warto także polecić specjalne kierownice, które wirtualnym zmaganiom nadadzą smak prawdziwej przejażdżki. Dzięki temu wielbiciele takich tytułów, jak Gran Turismo czy Need for Speed będą mieli zapewnioną naprawdę sporą dawkę adrenaliny.

- Rynek akcesoriów dla graczy nie jest już niszą, a poważnym segmentem, który domaga się zaawansowanych technologicznie i urozmaiconych produktów – mówi Zygmunt Łasiewicz, związany z marką akcesoriów Global Technology.

Graczom dzielącym swoje lokum z innymi mieszkańcami, którzy niekoniecznie mają ochotę wysłuchiwać wszystkich jęków, pisków i łomotów informujących na bieżąco, co tam słychać u wirtualnych bohaterów, warto zaproponować dobrej jakości słuchawki. Sprzęt pozwoli odizolować się od szarej rzeczywistości i całkowicie oddać zmaganiom w wyimaginowanym świecie. Z kolei dla fanów gier, ceniących mobilność, czyli pasjonatów PSP czy Nintendo DS dostępny jest szereg akcesoriów dedykowanych specjalnie do tych urządzeń. Ochronny pokrowiec, zapasowa bateria czy ładowarka samochodowa pozwolą chronić i zadbać o sprzęt, a jednocześnie bez przeszkód wykorzystać gamę jego możliwości. Dobre gadżety to też podstawa udanej zabawy na konsoli Wii. Wygodne i lekkie akcesoria są niezbędne, aby w pełni cieszyć się z atrakcyjnych funkcji oferowanych przez konsolę i gry do niej stworzone. Wśród takich sprzętów dostępne są m.in. wymienne końcówki do tenisa, golfa i baseballu, zapasowy kontroler czy kierownice do wyścigów.

Tak jak Ezio Auditore, Lara Croft czy inni bohaterowie gier zdobywają intrygujące artefakty, aby podnieść swoje umiejętności, zwyciężyć wrogów i wypełnić misję w wirtualnym świecie, tak każdy gracz kompletuje gadżety, które pozwalają doskonalić refleks i zręczność, lepiej wykorzystać możliwości elektronicznej rzeczywistości i naprawdę dobrze się bawić.

Anna Dzierżek

Office Rush
„Run Forest, ruuuuun!” – to właśnie słynne zdanie będziesz wykrzykiwać stosunkowo często podczas zabawy w Office Rush. Szaleńcze tempo w wyścigu po biurowcu nie daje chwili wytchnienia.

Produkcja studia Ximad to bez wątpienia jedna z najbardziej przesyconych dynamiką gier, jakie ukazały się na system Android. Cel, który jest stawiany przed graczem, to delikatne nabijanie się z drabinki korporacyjnej, gdyż zadaniem jest dotarcie na sam szczyt biura i zostanie CEO. Oczywiście dokonujesz tego rękami i nogami, a nie umysłem.

Po starcie z pozycji ochroniarza czekają na Ciebie zróżnicowane plansze, składające się z kilku–kilkunastu bloków, między którymi się przemieszczasz. Gonisz po nich ninja napadających biurowiec i unikasz przeszkód, następnie awansujesz na sekretarkę i biegasz po kawę, później kolejny awans i zmiana kompetencji i tak aż do samego końca. Dzięki takiemu rozwiązaniu ciągle dostajesz coś nowego, dzięki czemu nie można w Office Rush narzekać na nudę.

Sterowanie, w postaci pojawiających się po prawej i lewej stronie ekranu strzałek, jest proste i intuicyjne. Grafika nie robi szczególnego wrażenia, chociaż jest zachowana w specyficznym, uroczym stylu. Muzyki w Office Rush raczej nie uświadczysz, ale przy tak niskiej cenie można to twórcom wybaczyć.

Cena: 2,88 zł

MiniSquadron
Samoloty to od zawsze dobry materiał na grę, co potwierdza MiniSquadron. W produkcji sterujemy jednym z kilkudziesięciu modeli samolotów zróżnicowanym pod względem statystyk wpływających na rozgrywkę.

Oczywiście głównym celem zabawy nie jest nudna podróż z jednego lotniska na drugie, ale wzięcie pod ostrzał pojawiających się na planszy przeciwników. Wywijamy więc beczki, unikamy wrogich pocisków, jednocześnie faszerując ołowiem metalowe części samolotów oponenta. Pozornie wygląda to na bardzo trudne zadanie, ale do sterowania można się szybko przyzwyczaić i z powodzeniem posyłać wraki maszyn na dno oceanu.

MiniSquadron jest kolorowy i pozytywny. Grafika została odpowiednio dopieszczona, a szczególną uwagę zwraca design poszczególnych poziomów. Natomiast muzyka – chociaż ładna, bo w końcu klasyczna – jakoś nie pasuje mi do klimatu. Wolałbym coś w stylu motywu z Battlefield Heroes, czyli typowo kreskówkowy styl.

Warto dodać, że ukazała się też druga część, czyli MiniSquadron: Special Edition. W porównaniu do pierwszej wersji oferuje między innymi 56 nowych samolocików, sporo nowych poziomów, a także zupełnie niespotykane wcześniej helikoptery, którymi sterowanie jest czymś różnym od tradycyjnych samolotów. Podsumowując: nad MiniSquadron spokojnie można spędzić długie godziny, które upłyną pod znakiem radości.

Cena: 8,62 zł

City Jump
Jeśli ktoś kwestionuje ogromną moc prostoty, zwykle się myli. Wnioskując z tego zdania – czy twórcy City Jump są nieomylni? Cóż, w kwestii tej produkcji z pewnością można odpowiedzieć twierdząco na postawione pytanie.

City Jump to jedna z tych gier, gdzie nieskomplikowane zasady decydują o świetnej zabawie. Rozgrywka opiera się na szaleńczym wyścigu w górę. Kierowana postać biegnie w kierunku nieba, czasem odbija się raz od lewego, raz od prawego boku ekranu, gdzie są umieszczone ściany budynków. Na rozwieszonych między nimi sznurach z praniem przechadzają się robociki, które należy zniszczyć, lub ich unikać (irytujące kupy złomu potrafią też fruwać na spadochronach). Oczywiście lepiej zdecydować się na pierwszą opcję, gdyż zwiększa końcowy wynik o sporą liczbę punktów.

Sposób sterowania uproszczono do granic możliwości – postać biegnie samoczynnie, a uderzenie palcem w ekran powoduje jej przeskok na drugi brzeg. Produkcja jest dynamiczna, a poszczególne sesje niezbyt długie, dzięki czemu City Jump nadaje się na nawet kilkuminutową rozrywkę. Graficznie gra nie zachwyca i zdecydowanie w tej części dało się ją zrobić lepiej. W oczy rzuca się przygnębiająca monotonia oraz dość archaiczny poziom animacji. Po części zaważyło to na pozycji produkcji w rankingu.

Pomimo wizualnych potknięć mogę z czystym sumieniem polecić City Jump. Świetnie spełnia funkcję mało wymagającej, szybkiej i satysfakcjonującej gierki. No i jest za darmo.

Cena: bezpłatna

Overkill
Za 8 zł można przy obecnych cenach kupić nieco ponad kilogram cukru, który jest niezdrowy i psuje szkliwo zębów. Ostatnie trendy w gospodarce skłaniają więc zdecydowanie bardziej do nabycia Overkill.

Miejsce zaraz po Spider-Manie jest jak najbardziej usprawiedliwione, gdyż opisywana tutaj gra to kwintesencja space shootera. Dowodzisz masywnym statkiem kosmicznym podróżującym na tle różnokolorowych elementów wszechświata poprzez ocean asteroid i wrogo nastawionych, uzbrojonych maszyn.

Każdy z 20 etapów to coś więcej niż tylko strzelanie z dział. Poziomy mają określone cele główne i poboczne. Na końcu każdego z nich na pokonanie czeka również boss, który często stanowi spore wyzwanie. Overkill oferuje cztery poziomy trudności, przy czym dwa ostatnie wymagają prawdziwie małpiej zręczności. Za zebrane z kosmosu różnokolorowe klejnoty można kupić ulepszenia do statku, pozwalające skuteczniej walczyć z przeciwnościami losu. Samo uzbrojenie jest dość zróżnicowane, co skutkuje brakiem monotonii w rozgrywce.

Ukłonem w stronę posiadaczy telefonów ze słabszymi podzespołami jest opcja obniżenia jakości grafiki, co pozwala na uzyskanie płynności w grze. Sama oprawa wizualna robi wrażenie. Jest szczegółowa, ma świetnie dobraną kolorystykę, jak i niezłe efekty towarzyszące strzelaniu i wybuchom. Położono też nacisk na szczegółowość, co zaowocowało m.in. zgrabnie obracającymi się asteroidami. Overkill to gra, której nie możesz ominąć, jeśli posiadasz telefon z systemem Android.

Cena: 8 zł

Ultimate Spider-Man: Total Mayhem
Produkcja oparta o znany i lubiany na całym świecie komiks firmy Marvel to zdecydowany zwycięzca tego rankingu. Powodem takiego stanu rzeczy jest nie tylko odpowiednie wyważenie poszczególnych typów akcji w grze, ale także ich wykonanie.

Ultimate Spider-Man wciąga niebagatelnie. Głównym punktem programu jest oczywiście walka z przeciwnikami. Pojedynki są dynamiczne i pełne akcji – nie brakuje w nich ani ciosów wręcz, ani różnorakich technik ofensywnych, bazujących na przygotowanej przez Petera Parkera pajęczynie, która jest jednym z symboli serii. Podczas gry tłuczemy naturalnie nie tylko mało znaczących frajerów, ale co jakiś czas także bossów, czyli taką plejadę gwiazd, jak: Venom, Doctor Octopus czy Rhino. Zdecydowanie ucieszy to młodszych odbiorców, a nieco starszym przypomni dzieciństwo. Podobnie zresztą, jak świetnie zrealizowane intro w komiksowym stylu

Małym minusem gry są sekcje przemieszczania się po mieście – niestety, ekran dotykowy średnio nadaje się do sterowania postacią w świecie 3D podczas akrobatycznych wygibasów. Na szczęście takich sekwencji jest w Ultimate Spider-Man niewiele, dlatego nie psując one ogólnego, świetnego wizerunku gry.

Jak na standardy telefonów komórkowych Total Mayhem zachwyca pod względem grafiki i płynności animacji. Gra oferuje oprawę wizualną w 3D. Na ekranie dzieje się dużo, kamera pracuje poprawnie, nie utrudniając sterowania postacią, jest efekt slow-motion – generalnie akcja w dobrym stylu. To zdecydowanie najlepsza gra z tego gatunku, jaką zobaczysz na ekranie telefonu z Androidem.

Cena: ok. 15 zł

Damian Rams
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Allegro
Nowa aplikacja Allegro, zaprojektowana specjalnie dla polskich użytkowników BlackBerry, jest pierwszą na polskim rynku aplikacją dostosowaną do nowego systemu operacyjnego – BlackBerry 7. Umożliwia ona mobilny dostęp do największego polskiego serwisu aukcyjnego. Dzięki niej można wyszukiwać, licytować, obserwować, kupować i sprzedawać produkty z każdego miejsca, o każdej porze. Aplikacja jest ściśle zintegrowana z oprogramowaniem BlackBerry, dzięki czemu można w łatwy sposób wysyłać wiadomości, odpowiadać na zapytania kupujących czy też wykonywać połączenia bezpośrednio z aplikacji, poprzez sms, e-mail, jak również aplikację BlackBerry Messenger. Ponadto, Allegro zapewnia dynamiczne powiadamianie o aktywności na danej aukcji za pomocą komunikatów na ekranie głównym smartfona.

Aplikacja Allegro jest dostępna do pobrania bezpłatnie z BlackBerry App World.

Listonic
Naukowcy udowodnili, że robiąc zakupy z listą, wydajemy mniej pieniędzy. Papierowe karteczki przechodzą już do historii, dziś najwygodniej jest skorzystać z aplikacji Listonic. Dzięki dostępnej w polskiej wersji językowej aplikacji można w łatwy sposób tworzyć mobilne listy zakupów. Produkty są automatycznie sortowane według kategorii, co ułatwia poruszanie się po alejkach sklepowych i skraca czas spędzony w sklepie. Każdą listę można współdzielić z rodziną lub znajomymi, a także edytować na poziomie telefonu lub na stronie www.listonic.com. Ponad 200 blogów i serwisów kulinarnych posiada przyciski Listonic, na które wystarczy kliknąć, aby pobrać składniki potrzebne do przygotowania wybranej potrawy i zapisaćje w aplikacji.

Aplikacja Listonic jest dostępna do pobrania bezpłatnie z BlackBerry App World.

UM Meteo
Aplikacja UM Meteo oferuje użytkownikom BlackBerry dostęp do bardzo szczegółowej prognozy pogody. Podaje ona zarówno temperaturę, jak i przewidywane opady, siłę i kierunek wiatru, czy zachmurzenie. Profesjonalnie przygotowana prognoza pogody korzysta z meteogramów ICM (Interdisciplinary Centre for Mathematical and Computational Modelling) dla danej lokalizacji.

Aplikacja UM Meteo jest dostępna do pobrania bezpłatnie z BlackBerry App World.

Oto dzisiaj stoimy przed pewnym paradoksem. Z jednej strony mamy do czynienia z analogowym, czyli ciągłym – w zakresie wartości i czasu – źródłem sygnałów audiowizualnych, a z drugiej strony mamy świat cyfrowy, w którym następuje pewne uśrednienie płynnie zmieniających się wartości do jednej, konkretnej, opisanej ciągiem binarnym. Tak nasz nieskończenie dokładnie opisany świat musi zostać zamieniony i zapisany w postaci przysłowiowych zer i jedynek po to, aby można było go zachować na płycie czy też w pamięci urządzenia przenośnego. Zamiana postaci ciągłej sygnału na skokową, typową dla urządzeń cyfrowych, prowadzi do powstania tzw. szumu kwantyzacji objawiającego się m.in. pikselizacją i chropowatością obrazu czy dziwnym przydźwiękiem podczas słuchania nagrań audio.

Czym jest kodek?
Kodekiem nazywamy specjalny algorytm, którego celem jest zamiana sygnałów analogowych (akustycznych bądź wizyjnych) do postaci cyfrowej. Określenie kodeku (KOder-DEKoder) niewiele nam może powiedzieć o istocie jego działania, jednak rolą współczesnych kodeków jest zamiana sygnału do takiej postaci, w której ten sam sygnał zajmuje nawet kilkadziesiąt razy mniejszą objętość w stosunku do pierwotnie spróbkowanej wartości, i to przy zachowaniu cech oryginału.

Próby odpowiedzi na pytanie, jak to się stało, że dokonano tak drastycznej redukcji wielkości danych, na pewno warto szukać w zaawansowanej matematyce, ale istotniejsze jest to, że należy także szukać w atlasach anatomii ludzkiego ciała.

Nasze ucho i oko są zbudowane z tkanek organicznych i mają pewne własności, które sprawiają, że słyszymy to, co słyszymy, i widzimy to, co widzimy. Poznanie tych własności i opisanie ich wzorami matematycznymi umożliwiło opracowanie algorytmów, które sprawiają, że nasze zmysły nie zauważają utraty jakości sygnału. Tak powstały całe generacje kodeków, które w coraz bardziej zawiły sposób zamieniają dźwięk i obraz, sprawiając złudzenie idealnego, choć w rzeczywistości mocno zubożałego względem oryginału.

Dziś kodeki dzielimy zasadniczo na dwie grupy: stratne i bezstratne. Te pierwsze pozwalają na dużą redukcję strumienia danych, jednak kosztem bezpowrotnej utraty części pierwotnej informacji. W kodekach bezstratnych również występuje utrata informacji, jednak wynika ona tylko z zamiany ciągłego sygnału analogowego na postać cyfrową opisaną twierdzeniem o próbkowaniu.

Pierwszy był PCM
Pierwsze zastosowanie twierdzenia o próbkowaniu wykorzystano w telekomunikacji. Zastosowanie to wynikało z potrzeb eliminacji szumów w torze akustycznym i zwielokrotnienia łączy telefonicznych w sieci central. Tak powstał pierwszy kodek głosowy PCM, który – bez znacznej utraty jakości sygnału – pozwalał transmitować 30 kanałów telefonicznych przy użyciu jednej pary przewodów. PCM wykorzystywał modulację impulsowo-kodową i bazował na tym, że odpowiednio często pobierane próbki sygnału akustycznego – pomimo że były pobierane i odtwarzane co pewien czas (125 mikrosekund) – tworzyły dla ucha jedną, ciągłą melodię. Idea jego działania została przedstawiona na rysunku obok.

Następna generacja kodeków była rozwinięciem pierwotnej koncepcji PCM, z tą jednak różnicą, że pierwsza uwzględniała charakterystykę odbioru dźwięków przez ludzkie ucho. Charakterystyka ta jest zbliżona do logarytmicznej, dlatego też zastosowanie skali nieliniowej dało lepsze odwzorowanie dynamiki sygnału, a w rezultacie lepsze wrażenia odsłuchowe niż w przypadku tradycyjnego liniowego formatu PCM. Dziś występują dwie wersje tego odwzorowania: europejska (μ-law PCM) lub amerykańska (A-law PCM). W naszych domach ze standardem PCM spotkamy się m.in. w płytach Audio CD i kinie domowym.

WAV
W świecie odtwarzaczy mobilnych za pierwotny format kodowania przyjmuje się WAV. Opracowany przez Microsoft i IBM kodek istnieje już całe 20 lat. Dziś z reguły jest stosowany jako bezstratny format zapisu dźwięku, choć istnieje możliwość jego kompresji. Kodek bazuje na podstawowej modulacji PCM (Linear-PCM) i dlatego pliki nim kodowane są wyjątkowo duże. Dla przykładu nagranie jednej sekundy muzyki z płyty CD zajmuje 172 kB, co – w przeliczeniu na przeciętny czterominutowy utwór muzyczny – oznacza 51,6 MB. Powodami, dla których jeszcze korzystamy z tego kodeku, są brak utraty informacji w czasie kodowania i znikoma moc procesora potrzebna do przetwarzania dźwięku w tym standardzie.

MP3
Prawdziwy przełom w kodekach audio miał miejsce na początku lat 90. ubiegłego stulecia, kiedy światło dzienne ujrzał kodek MP3. W tamtym okresie nikt nie przewidywał, jak wielką zrobi on karierę, jednak już dziś wiadomo, że jego powstanie było „gwoździem do trumny” kaset magnetofonowych i płyt CD. Kodek MP3 wykorzystuje tzw. model psychoakustyczny, czyli matematycznie opisane ucho ludzkie. Określono w nim, które informacje o dźwięku są przez ucho rozpoznawane, a które nie. Kodowanie w standardzie MP3 polegało na umiejętnym wykorzystaniu informacji na temat maskowania jednych dźwięków przez inne, ludzkiej percepcji wysokich tonów oraz dyskryminacji modulacji amplitudy sygnału. Dziś właściwie każde urządzenie do odtwarzania cyfrowych multimediów obsługuje ten standard.

AAC
Następcą standardu MP3 stał się AAC, który pozwalał na częstsze próbkowanie dźwięku (z 48 kHz w MP3 do 96 kHz w AAC), kodowanie w strumieniu większej liczby kanałów (z 6 w MPEG-2 do 48 w AAC), lepsze kodowanie wysokich częstotliwości sygnału, większą wydajność kompresji i ogólnie skuteczność kodowania. Kodek AAC stał się niepisanym standardem wielu urządzeń multimedialnych i mobilnych. Oferuje cztery profile kodowania: LC – najprostszy i zarazem najpopularniejszy, MAIN – wyższy standard kodowania, który przez wielu jest uznawany za podstawowy, SRS lub AAC-SSR – jakość sygnału tak zakodowanego jest nieco niższa, ale kompresja większa, LTP – rozszerzona wersja MAIN, jednak o mniejszym stopniu kompresji. Do tych profili można by dodać, że AAC doczekał się swojej drugiej wersji oferującej wyższy standard kompresji stratnej, która jest kombinacją trzech technologii kodowania: AAC, SBR i PS. W urządzeniach mobilnych AAC po raz pierwszy pojawił się w Nokii 5510 w 2002 roku, jednak prawdziwą popularność zyskał po roku 2005, kiedy przyjęto go za standard w wielu urządzeniach różnych producentów, m.in. w telefonach komórkowych, smartfonach i odtwarzaczach MP4. Sony Ericsson zaczął stosować standard AAC począwszy od modelu K700, a w najnowszych modelach zapewnia kodowanie zgodne z HE-AAC v.2. Nokia XpressMusic i wszystkie następne generacje telefonów tego producenta (seria N i E) również oferują obsługę tego standardu kodowania. Producent smartfonów BlackBerry zaimplementował kodek AAC w seriach modeli: 8100, 9500, 8800 i nowszych. Podobnie postąpili: Motorola, HTC i Apple w swoim iPhonie. Lista producentów urządzeń jest długa i stale się poszerza.

WMA
Do konkurencji ze standardem MP3 stanął standard WMA firmowany i opatentowany przez Microsoft. Czas powstania tych kodeków był podobny, dlatego też w tamtym okresie krążyły pogłoski, że MP3 jest wykradzionym i udoskonalonym WMA. Czy to jest prawdą, trudno powiedzieć, ale gdyby tak było, gigant z Redmond na pewno przejąłby prawa patentowe do MP3, a tak się nie stało. WMA oferuje – przy dużych częstotliwościach próbkowania – znacznie gorsze parametry odsłuchowe. Pomimo udoskonalenia standardu nie znalazł zbyt wielu odbiorców wśród producentów sprzętu mobilnego, a jego kolejne wersje nie są kompatybilne wstecz. Ten stan rzeczy zniechęca potencjalnych użytkowników i zmusza do poszukiwania innych, lepszych kodeków.

ogg-Vorbis
Zarówno kodek MP3, jak i WMA zostały opatentowane i wymagają licencji do zastosowań komercyjnych. W następstwie tego ograniczenia pojawiły się nowe kodeki, które tego ograniczenia nie posiadają. Jednym z bardziej znanych jest ogg-Vorbis. Jest to zaawansowany kodek stratny służący do tworzenia plików o dużym stopniu kompresji. Jakość dźwięku zakodowanego na przeciętnym poziomie tym kodekiem jest porównywalna z ACC, a przewyższa MP3. W procesie kodowania autorzy kodeku wykorzystali zmodyfikowaną dyskretną transformację kosinusową (MDCT), która sygnał akustyczny dzieli na grupy, a następnie dokonuje ich transformacji metodą zakładkową (bloki nachodzą na siebie). Pozwala to na eliminację efektu blokowego występującego w standardzie MP3. Z naszego punktu widzenia warto zapisywać pliki w tym standardzie (rozszerzenie plików .ogg), gdyż – przy tym samym bitrate – otrzymujemy mniejsze pliki o lepszej dynamice sygnału. Wadą tego standardu jest stosunkowo wysoki pobór mocy procesora.

FLAC
Innym popularnym kodekiem bezpłatnym jest FLAC, który nie powoduje utraty pierwotnej informacji ze strumienia audio. FLAC wykorzystuje predykcję liniową polegającą na przewidywaniu wartości próbki na podstawie poprzednich. Pomimo takiej zamiany istnieje możliwość pełnego odwzorowania pierwotnej informacji zakodowanej tym kodekiem. Kodowanie we FLAC zmniejsza realnie wielkość plików o 40–70%, co oznacza, że płyt CD o długości nagrania 80 min (700 MB) po kompresji będzie mieścić się w przedziale 420–210 MB. Jest to dużo, dlatego nasze urządzenia powinny zostać wyposażone w dodatkowe karty pamięci, aby pomieścić satysfakcjonującą liczbę utworów.

RealAudio
Na koniec wspomnijmy krótko o – popularnym w telefonach firmy Nokia – standardzie kodowania RealAudio. Kodek (a właściwie seria kodeków) został stworzony w celach transmisji internetowej na żywo. Dziś jest wykorzystywany również do przechowywania dźwięków. W zależności od wersji RealAudio możemy mieć do czynienia z kodekami G.728, Dolby AC3, a ostatnie wersje wykorzystują LC i HE-AAC. Zatem zanim zaczniemy słuchać plików z rozszerzeniem .ra, .ram, powinniśmy się upewnić, że nasz mobilny odtwarzacz jest skłonny do obsługi posiadanych plików audio.

Kodeki telefonii mobilnych
Opisane powyżej standardy kompresji sygnałów akustycznych w dużej mierze dotyczą urządzeń multimedialnych, a tylko w niewielkim stopniu służą do kodowania sygnałów transmitowanych w sieciach mobilnych. Wysoki stopień kompresji – wymagany w standardzie GSM – zmobilizował matematyków i inżynierów do opracowania zupełnie nowej generacji kodowania sygnałów.

Przyjęto założenie, że w sieciach komórkowych najistotniejsza jest transmisja głosu, gdyż stanowi ona ok. 90% przekazywanych treści. To założenie pozwoliło na skupienie się podczas kodowania, nie tylko na tym, co słyszymy, ale również na tym, co dźwięk wytwarza. Głos ludzki jest generowany przez struny głosowe w połączeniu z układem języka, nosa i zębów. Badania dowiodły, że w czasie ok. 20–30 ms układ tych elementów zmienia się na tyle mało, że nie jest on wykrywany przez ludzkie ucho. Układ wspomnianych elementów wpływających na to, jak mówimy, został opisany serią parametrów, które wystarczy znać, aby odtworzyć sygnał ludzkiej mowy trwający 20 ms. Tak przyjęte kodowanie obniżyło strumień danych koniecznych do przekazania mowy w sieci GSM, jednak równocześnie znacznie ograniczyło wykorzystanie kodeku do kodowania wszystkiego, co nie jest głosem człowieka. Stąd słaba jakość wszelkich odtwarzanych w sieci GSM utworów audio (np. „muzyka na czekanie”).

AMR
Modyfikacją kodeku GSM stał się AMR wykorzystujący metodę predykcji liniowej algebraicznego kodowania wysokości próbki dźwięku (ACELP). Kodek jest pewną modyfikacją kodeku AAC i jest licencjonowany m.in. przez Nokię i Ericssona. Dziś jest szeroko wykorzystywany w urządzeniach pracujących w sieci GSM i UMTS. Ze względu na wysoką wydajność i ograniczone pasmo (8 kHz) jest spotykany również w dyktafonach cyfrowych.

3GP
Wraz z upowszechnieniem telefonii komórkowej trzeciej generacji do kodowania dźwięków zaczęto wykorzystywać uproszczoną wersję kodeku MPEG-4 (AAC) posiadającego rozszerzenie .3gp lub .3g2 (stąd określenie kodeku jako 3GP). Standard ten umożliwia wysoką kompresję sygnału przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokiej jakości sygnałów, które nie są wyłącznie głosem.

Co dalej?
W tym miejscu można by się zastanowić, jaki będzie następny krok w dziedzinie kodowania i kompresji dźwięku. Obecnie wyraźnie widać, że UMTS powoli ewoluuje w kierunku sieci LTE oferującej o wiele większe możliwości w dziedzinie transmisji danych. Należy zatem sądzić, że kodek GSM zostanie zastąpiony jakąś wersją kodeku AAC prawdopodobnie połączonego z kodekiem wideo (MPEG-4 lub H.264), zapewniając w standardzie łączność wideokonferencyjną.

Podsumowanie
Mam nadzieję, że lektura tego artykułu pozwoli Czytelnikom inaczej spojrzeć na to, czym jest MP3 czy AAC. Interesująca jest zarówno technika kompresji wykorzystująca ułomność ludzkiego ciała, jak i pomysłowość w jej oszukiwaniu. Dla części istotna będzie informacja o mocy potrzebnej do przetwarzania dźwięku w danym standardzie kodowania. Im więcej tej mocy potrzeba, tym szybciej energia zgromadzona w akumulatorach urządzenia będzie pożytkowana, a to wprost oznacza krótszy czas pracy urządzenia. Opisane przez mnie standardy kodowania należy traktować jako charakterystyczne dla danej generacji kodowania lub popularne w urządzeniach mobilnych. Tylko ze względu na ograniczone rozmiary tego artykułu nie opisałem wielu innych znanych i równie ciekawych standardów kodowania dźwięku.

Marek Sumiła
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Jak to działa? Cały mechanizm funkcjonuje w identyczny sposób jak przesyłanie plików pomiędzy telefonami. Wystarczy, że masz włączony Bluetooth w komórce i znajdujesz się w polu zasięgu nadajnika, a reklamodawca może Ci przesłać komunikat. Z reklamą tego typu można się spotkać wyłącznie w miejscach o znacznym przepływie ludzi, czyli generalnie w centrach handlowych lub na dworcach kolejowych dużych polskich miast. Jak deklaruje największa w naszym kraju agencja reklamowa ProxyAd, zajmująca się rynkiem Bluetooth, jej nadajniki są rozmieszczone w ponad 100 lokalizacjach, z czego najwięcej znajduje się w Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Gdańsku i Wrocławiu. W samej stolicy przepływowość miesięczna wynosi ok. 1,5 mln konsumentów, co daje możliwość rozesłania 320 tys. komunikatów.

I tutaj pojawia się pytanie: dlaczego tylko co piąta osoba ma być odbiorcą reklamy? Warto pamiętać o tym, że nie każdy ma na stałe włączony Bluetooth. Z badań przeprowadzonych przez ProxyAd wynika, że współczynnik ten utrzymuje się na poziomie 20–25%. To i tak całkiem sporo, gdyż wielu posiadaczy telefonów pewnie nawet nie ma pojęcia o istnieniu takiej technologii.

Treść to klucz
Ważnym założeniem reklamy Bluetooth jest brak przesadnej inwazyjności i nastawienie na przydatną dla konsumenta treść zamiast akwizytorskiego naciągania go na zakup określonego produktu. Warte zaznaczenia są tutaj dwa fakty. Po pierwsze, przebywając w zasięgu nadajnika, odbiorca otrzymuje maksymalnie jeden komunikat tygodniowo, czyli nie więcej niż cztery miesięcznie. W porównaniu do liczby reklam oglądanych w Internecie, gazetach, na billboardach czy w telewizji jest to naprawdę marginalna liczba. Po drugie, zamiast perswazyjnych haseł i pięknych obrazków, komunikat Bluetooth zawiera konkrety – np. kupon zniżkowy do pobliskiego sklepu odzieżowego, grę czy link m-commerce. Działanie tego ostatniego jest wyjątkowo ciekawe – np. przechodząc w pobliżu banku, otrzymujesz zaproszenie do założenia konta ze specjalnym bonusem.

Brzmi zachęcająco, ale z drugiej strony słowo „reklama” nadal kojarzy się z czymś niepożądanym, więc minie jeszcze trochę czasu, zanim konsumenci zaczną w pełni akceptować tę formę komunikacji między sprzedawcą a konsumentem. W każdym razie perspektywy na przyszłość są dla reklamy Bluetooth bardzo obiecujące. „Najważniejsze jest pytanie, czy reklama może być targetowana w zależności od lokalizacji. Przyszłość reklamy to reklama kierowana bardzo precyzyjnie do użytkownika – oferująca mu jedynie produkty i usługi, którymi może być zainteresowany. Takie możliwości daje tylko medium osobiste, a właśnie takim medium jest telefon komórkowy. Zwiększają się także możliwości komórek i dlatego formy reklamowe będą przybierać różną postać. Najważniejsze będzie to, czy daną formę reklamy będzie można właśnie dopasować do tego, kto ją właśnie ogląda” – podkreśla Piotr Surmacki z ProxyAd.

Przeglądając Internet, można się jednak natknąć na wiele negatywnych komentarzy na temat reklamy Bluetooth. Najczęstszym zarzutem jest porównanie do SPAM-u, które na pierwszy rzut oka wygląda na prawidłowe. Przeciwnicy tego rozwiązania zapominają jednak, że aby telefon nawiązał z innym urządzeniem połączenie, potrzebna jest do tego zgoda użytkownika. Niektóre komórki nie posiadają nawet opcji wyłączenia konieczności autoryzacji przychodzącego komunikatu czy pliku. Tak więc jeśli nie chcesz, to reklamy nie otrzymasz.

Dotychczas wskaźniki dotyczące skuteczności reklamy Bluetooth są obiecujące. Z danych dotyczących konkretnych kampanii, jakie przeprowadziła agencja ProxyAd, wynika, że taka forma informowania klientów się sprawdza. Komunikat dotyczący producenta kosmetyków JOKO oraz sieci komórkowej Play otwierało odpowiednio 5,6% oraz 5,7% osób, które go otrzymały. Rekordzistą są sklepy obuwnicze HeavyDuty, których kampania w okresie przed dniem dziecka osiągnęła CTR na poziomie 14,8%. Należy zaznaczyć, że podobny CTR przy bannerach umieszczonych w Internecie prawdopodobnie spowodowałby mniejszy wzrost sprzedaży, gdyż odbiorca reklamy w momencie jej oglądania miałby przed oczami komputer, a nie punkt sprzedaży butów. I to jest największa zaleta technologii Bluetooth – łapie klienta podczas zakupów.

Damian Rams
tekst ukazał się w magazynie Mobility

Rozmowa z Piotrem Surmackim (ProxyAd)

Jak przeciętny polski użytkownik komórki reaguje na reklamę Bluetooth? Nie jest to dla niego czymś niespotykanym, albo natarczywym?

Ponieważ ProxyAd nie ma konkurencji na polskim rynku, staramy się w tym zakresie wytyczać pewne standardy. Tak więc zawsze to, co wysyłamy do użytkownika, będzie stanowić dla niego wartość – mogą to być kupony rabatowe, ekskluzywne zaproszenia, przypomnienia o ważnych wydarzeniach czy gry i aplikacje. Przykładowo dla operatora sieci Plus w wakacje wysyłaliśmy aplikację JAVA „Bezpiecznie nad wodą”, która była rozbudowaną instrukcją, jak zachowywać się nad wodą, udzielać pierwszej pomocy itp. Kolejną rzeczą, której się trzymamy, jest to, aby dany użytkownik nie otrzymał od nas jednej reklamy więcej niż raz – zakładamy, że jak raz już ją dostał, to nie potrzeba wysyłać mu tego samego po raz kolejny. Trafne jest tutaj porównanie do rozdawania ulotek – to tak jakby pani rozdająca ulotki pamiętała, że już nam raz jedną dała i więcej by nam nie proponowała – oczywiście takie rzeczy są możliwe tylko w wypadku elektronicznych ulotek Bluetooth. Ostatnią i chyba najważniejszą rzeczą jest, że w naszej całej ogólnopolskiej sieci, która już w tym momencie działa w 38 miastach w Polsce, jeżeli ktoś dostanie jakąkolwiek reklamę, przez siedem dni dajemy mu spokój i nawet jakby w naszej sieci chodziło 30 innych kampanii, w takim tygodniu użytkownik nie dostanie od nas już żadnego komunikatu. Wynika to z analizy, która wykazała, że konsumenci akceptują do czterech tego typu komunikatów w miesiącu i wtedy nie traktują tego jako czegoś natarczywego. Ponieważ budujemy ten rynek w Polsce, zależy nam na tym, żeby ludzie chętnie włączali Bluetooth, spodziewając się, że dostaną od nas jakąś fajną rzecz i nie zostaną zasypani komunikatami.

Świadomość społeczna przekazu reklamowego za pośrednictwem Bluetooth w miejscach typu centra handlowe jest wśród ludzi niska. W jaki sposób staracie się promować to rozwiązanie?

Staramy się informować jak najbardziej – w sieci kin Multikino czy w wypożyczalniach Beverly Hills Video jest na stałe komunikacja zachęcająca konsumentów do włączenia Bluetooth w swoim telefonie. Prowadzimy także kampanię PR promującą Bluetooth jako kanał, w którym można otrzymać ciekawe kupony promocyjne, zaproszenia, gry czy aplikacje. Jakkolwiek to z tą świadomością nie jest wcale tak źle, ponieważ już teraz ok. 20% użytkowników telefonów ma włączony Bluetooth na stałe.

- Cieszymy się, że idea integracji branży telekomunikacyjnej spotkała się z uznaniem, czego dowodem była frekwencja na naszej imprezie. Nagrody Złoty BELL są kategorią nową, lecz rozpoznawalną. Ufam, że wydarzenie Mobility Trends nabierze charakteru cyklicznego, wpisując się trwale w kalendarz imprez branżowych – powiedział Tomasz Cieślak, prezes wydawnictwa MIT MEDIA Group.

Laureatów w siedmiu kategoriach wyłoniło jury złożone z redaktorów magazynu „Mobility”, „Mobile Reseller”, „Katalog Testów Mobility” oraz osób reprezentujących patronów honorowych Gali – UKE, PAN oraz Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej. Zwycięzcy w dziewięciu pozostałych kategoriach zostali wybrani przez konsumentów – czytelników magazynu Mobility oraz mediów patronackich, które zamieściły informacje o ankiecie znajdującej się na stronach: www.zlotybell.pl oraz www.mobility.com.pl

Jury zadecydowało o przyznaniu statuetki w kategorii „Producent Roku 2010” firmie Samsung Polska Sp. z o. o. Człowiekiem Roku 2010 został Zygmunt Solorz – Żak doceniony za konsekwentne budowanie grupy telekomunikacyjnej poprzez inwestycje zakupowe. Wydarzeniem Roku 2010 był strategiczny alians Polskiej Telefonii Cyfrowej z grupą T-Mobile, dlatego laur zwycięstwa w tej kategorii przyznano operatorowi PTC Era. Najlepszą „Biznesową Usługę Roku 2010” zaoferowała Netia SA odbierając nagrodę Złoty BELL za Pakiet One Office”. W kategorii „Usługa On-line Roku 2010” zwyciężyła firma PTK Centertel Sp. z o. o. za pakiet Orange Free na kartę. Statuetka za „Ofertę MVNO Roku 2010” trafiła do Telefonii Dialog S.A. za ofertę Diallo. Jury doceniło również system Bada, dlatego w kategorii „Debiut Roku 2010” Złoty BELL otrzymała firma Samsung Polska Sp. z o. o.

Konsumenci głosowali na telefony, gadżety oraz usługi dostępne w sprzedaży w 2010 roku.
Najlepszym telefonem minionego roku został HTC Desire HD, zaś najpopularniejszym laptopem – Sony VAIO E 14’’. W kategorii „Netbook Roku” wygrał Booklet 3G firmy Nokia, zaś „Nawigacją Roku” okrzyknięto TomTom Start IQ Routes. Gadżetem roku okazał się iPad, a najlepszym muzycznym gadżetem ogłoszono czwartą generację iPoda Touch.

Konsumenci mogli głosować nie tylko na produkty, ale również usługi. „Operatorem Roku 2010” został Play, który zwyciężył również w kategorii „Usługa Pre-Paid Roku 2010” za propozycję Play Fresh. Najlepszą Usługą Post-Paid w 2010 roku wybrano „Bezlik Rozmów”, oferowaną przez firmę Polkomtel SA.

Sponsorami głównymi Gali byli: Polska Telefonia Cyfrowa oraz HTC, zaś sponsorami: Samsung Polska, LG, ZTE, Nokia Ponad, Huawei, Sox.

Partnerami Gali byli: myPhone, Jabra, Cyfrowy Polsat, 4 Publicity, Lexus, Raphael, NaviExpert, Microsoft.

Patroni medialni: Mobility, Mobile Reseller, TV Biznes, Wirtualna Polska, KMAG, Laptop, BRIEF, Mediarun, Medialink, VideoBoard, Manager MBA, Clear Channel, Gsm Online.

———————————————————————————————————————-
Organizatorem Gali Mobility Trends było MIT MEDIA Group, wydawca wiodącego magazynu mobilnych technologii „Mobility” www.mobility.com.pl. MIT MEDIA działa na rynku wydawniczym od lutego 2001 roku. W maju 2001 ukazał się pierwszy numer pisma Mobility. Obecnie pismo ma ponad 80 stron, na których znajdują się nowości z rynku nowych technologii, głównie telefonii komórkowej. Ponadto MIT MEDIA wyspecjalizowało się w wydawaniu tytułów z branży nowych technologii, posiadając w swoim portfolio: magazyn Laptop opisujący rynek komputerów przenośnych, Mobile Reseller – poradnik dedykowany do kanału dystrybucji oraz jedyny w Polsce Katalog Testów Mobility. MIT MEDIA to również kilka branżowych portali internetowych.

Producenci nawigacji nie zapominają o prawdziwych turystach – tych, którzy chcą oglądać świat nie tylko zza szyb samochodów. Ręczne odbiorniki GPS, przydatne na szlaku w górach, na kierownicy roweru i na spływie kajakowym, stają się przyjaźniejsze w obsłudze, a przy tym zyskują nowe funkcje. Różni je zakres zastosowań oraz poziom cen. Wybraliśmy 10 najciekawszych modeli, które mogą się przydać podczas letnich wędrówek.

Garmin Oregon 550
Popularna seria „ogórków” rozrosła się, przybyło kilka modeli, w tym topowy 550. Rewolucyjnych zmian, w porównaniu do – testowanego przez nas w zeszłym roku – Oregona 300, nie ma – to ta sama, bardzo wytrzymała, wodoodporna (IPX7) konstrukcja o opływowych kształtach z ekranem dotykowym o przekątnej 3 cale i rozdzielczości 240 x 400 pikseli. I to ekranu dotyczy jedno z ważniejszych usprawnień – dzięki nowej warstwie ochronnej wyświetlacza i lepszemu podświetleniu, mapy są bardziej widoczne niż w „trzysetce” i nie trzeba już chować się w cień, by cokolwiek zobaczyć. Słaba widoczność w słońcu była dotąd jedną z najpoważniejszych wad odbiorników z serii Oregon. Teraz ten problem już nie jest tak dotkliwy, chociaż w skrajnych warunkach klasyczne modele Garmina, jak 60 CSx lub eTrex Vista, wciąż zapewniają lepszą widoczność.

Co nowego poza tym? Garmin Oregon 550 został wyposażony w aparat fotograficzny 3,2 Mpix, z autofocusem. Po co cyfrówka w nawigacji turystycznej? Zdjęcia są zapisywane wraz z geotagami, które pozwalają szybko dotrzeć do sfotografowanego wcześniej miejsca. Wbrew pozorom taka funkcja może być bardzo przydatna. Zamiast zapisywać waypointy z nic niemówiącymi nazwami, można po prostu zrobić zdjęcie, które powie więcej niż sto słów. To propozycja dla wzrokowców. Co ważne, takimi fotkami można się wymieniać z innymi użytkownikami lub korzystać z geotagowanych zdjęć znalezionych w Internecie.

Tradycjonaliści też znajdą w Garminie Oregon 550 coś dla siebie. Odbiornik spisze się zarówno na szlaku, na łodzi, jak i na kierownicy roweru. Obsługuje zarówno wektorowe mapy Garmina, z cieniowaniem 3D, ale również mapy rastrowe Garmin Custom Maps, które można przygotować samemu na komputerze. Ta funkcja, którą znajdziemy także w innych nowych odbiornikach Garmina, pozwala na wykorzystanie zeskanowanych map papierowych oraz zdjęć lotniczych.

Dotykowy ekran umożliwia bardzo prostą obsługę map oraz nawigowanie po menu. Oregon 550 korzysta ze sprawdzonego chipsetu Cartesio, który dzięki funkcji HotFix oraz wspomaganiu EGNOS, pozwala szybko wyznaczyć pozycję niemal w każdych warunkach. Kolejna nowość – trójosiowy kompas z kompensacją pochylenia nie wymaga trzymania nawigacji poziomo, co się może przydać podczas poszukiwań skarbów geocache.

Jedynym mankamentem pozostaje czas pracy odbiornika. Producent podaje uśrednioną wartość 16 godzin, jednak częste przeglądanie map, używanie aparatu i kompasu przyczynia się do tego, że w trybie aktywnej nawigacji Oregon 550 nierzadko „pada” po ośmiu godzinach. Można temu zapobiec na dwa sposoby: zmniejszając podświetlenie (co jednak źle wpływa na czytelność), albo… nosząc zapasowy zestaw baterii. Cena: ok. 1 400 złotych.

Garmin Dakota 20
Dakota to kolejna seria Garmina z oznaczeniami pochodzącymi od nazw stanów USA – pomniejszona wersja Orega. Te same obłe kształty, obudowa z twardego, szarego plastiku i nieco mniejszy ekran dotykowy o przekątnej 2,6 cala i rozdzielczości 160 x 240 pikseli. Taka jakość wyświetlacza oznacza gorszy wygląd map, zwłaszcza rastrów Custom Maps, z drugiej strony – gwarantuje nieco dłuższy czas pracy. Według producenta jest to do 20 godzin. Modele z serii Dakota ważą o około 44 g mniej niż Oregony, a rozmiarami bardziej przypominają poręczną serię eTrex. Mimo tych różnic bardziej zaawansowany odbiornik z serii Dakota – 20 – niewiele ustępuje możliwościami Oregonowi 550, przede wszystkim nie ma aparatu. Dakota to dobra propozycja dla tych, którzy szukają sporych funkcji w niewielkiej obudowie. Cena: ok. 800 złotych.

Garmin GPSMAP 62
Kontynuator serii odbiorników Garmina dla najbardziej wymagających, czyli kultowych „sześćdziesiątek”. GPSMAP 62 jest wyposażony w 2,6-calowy i odbiornik GPS o dużej czułości oraz charakterystyczną, zewnętrzną antenę typu quad helix i obsługę HotFix, co zapewnia szybkie wyznaczanie pozycji i jej utrzymanie w każdych warunkach. Trójosiowy kompas, wysokościomierz baryczny (GPSMAP 62s), preinstalowane mapy, nawigacja do zdjęć, obsługa Custom Maps – w GPSMAP 62 chyba nic nie brakuje, szkoda jednak, że ten odbiornik jeszcze nie jest dostępny w sprzedaży – ma się pojawić w sklepach pod koniec wakacji. Zapowiadana cena: ok. 350 USD.

Holux GPSport 245
Marka Holux jeszcze nie jest w Polsce zbyt dobrze znana, ale warto zwrócić na nią uwagę, chociażby ze względu na urządzenie GPSport 245. To logger GPS dla rowerzystów, biegaczy i turystów pieszych, umieszczony w wytrzymałej obudowie o klasie odporności IPX6. Wszystkie odczyty – pozycja GPS, prędkość, wysokość, czas, dystans i spalane kalorie – są widoczne na ekranie 1,8 cala o rozdzielczości 128 x 128, dzięki czemu gadżet świetnie się sprawdzi jako zaawansowany licznik na kierownicy roweru. Pamięć 512 MB pozwala na zapis do 200 tys. punktów śladu, a dołączone do zestawu oprogramowanie umożliwia oznaczenie zdjęć geotagami lub eksport trasy do Google Earth. Wbudowana bateria 1050 mAh powinna zapewnić nawet do 28 godzin pracy (bez podświetlenia) lub przynajmniej 18 (z podświetleniem). W zestawie znajduje się zestaw do montażu na rowerze. GPSport 245 to dobry wybór dla tych, którzy uprawiają aktywnie sport, a także lubią analizować swoje trasy. Ten model firmy Holux można upolować na aukcjach internetowych poniżej 300 złotych.

Holux M-241
Charakterystyczny, żółty logger GPS, umożliwiający zapis do 130 tys. punktów. Wyposażono go w wyświetlacz LED, który pozwala na bieżąco odczytywać informacje o m.in. położeniu geograficznym, prędkości, wysokości czy dostępnej pamięci. Urządzenie posiada także wbudowany moduł Bluetooth, który umożliwia bezprzewodowe połączenie z komputerem lub telefonem komórkowym. Cena: ok. 290 złotych.

Holux FunTrek 130
Wygląda dziwnie znajomo, prawda? Napisać, że FunTrek 130 jest inspirowany Garminem Oregon, to zbyt mało. To po prostu jego azjatycka kopia, o podobnej obudowie (odporność IPX6), ekranie (3 cale, 240 x 400) i menu z dużymi, kolorowymi ikonami. Urządzenie działa jako terenowa nawigacja, datalogger, pozwala na zabawę w geocaching i ułatwia treningi sportowcom. Na pokładzie nie zabrakło kompasu i barometru. Interesujące jest to, że całością zarządza system operacyjny Windows CE 5.0. Urządzenia raczej nie uda nam się kupić w Polsce i dlatego wspominamy o nim jako o wakacyjnej ciekawostce. Cena: ok. 290 USD.

NAVIGON 2510 Explorer
Ten model to nawigacja hybrydowa: jest dobry do samochodu oraz na pieszą wycieczkę. NAVIGON 2510 Explorer, po wyjęciu z uchwytu i zaczepieniu smyczki, może stać się naszym towarzyszem podczas wędrówek – raczej miejskich niż terenowych. Po zmianie orientacji ekranu (przekątna 3,5 cala) na pionową, Explorer uruchamia nawigację w trybie pieszym. Turystyczne mapy całej Europy poprowadzą nie po jezdniach, lecz po chodnikach i placach, wskazując interesujące miejsca. Strzałka elektronicznego kompasu pozwala na łatwą orientację nawet w wąskich i gęstych uliczkach nieznanych miast. NAVIGON 2510 Explorer wyposażono w zaawansowane funkcje oszczędzania energii, które pozwalają na wędrówki do czterech godzin. Jednocześnie użytkownicy mogą przeglądać cele specjalne, m.in. atrakcje turystyczne, czytając ich opisy i oglądając zdjęcia. Urządzenie jest wyposażone w przewodniki, które zostały przygotowane przez ViaMichelin i Merian. Cena: ok. 600 złotych.

NavRoad NR320BM MOTO
NavRoad to marka dość dobrze znana na naszym rynku, z nawigacji do samochodu. Tym razem producent pokazał urządzenie trochę bardziej uniwersalne. Model NR320BM MOTO to wielofunkcyjna nawigacja, która jest przystosowana do pracy zarówno z mapami drogowymi, jak i topograficznymi. Poza AutoMapą lub mapą NavRoad, MOTO jest wyposażone w pełną wersję mapy topograficznej KaMap – Podhale Tatry Orawa. Urządzenie pozwala także na zapis śladu w formacie GPX, ma kompas magnetyczny i wysokościomierz. Zasilane jest wymienną  baterią, co pozwala na wędrówki dłuższe niż cztery godziny. MOTO został także wyposażony w aplikację SPORTSNAVI, która zapewnia zestaw informacji niezbędnych np. podczas treningu sportowego. Uzupełnieniem całości jest zestaw akcesoriów, wśród których można znaleźć m.in. uchwyt na rower lub motocykl. Cena: ok. 800 złotych.

TwoNav Sportiva
Za tym trochę tajemniczym urządzeniem kryją się dwaj producenci: tajwański Holux oraz hiszpańska firma CompeGPS, która jest znana m.in. z turystycznych aplikacji mapowych dla palmtopow. I tu można stwierdzić wyraźne inspiracje garminowską serią Oregon. Sportiva jest umieszczona w „ogórkowej” obudowie (kształt i kolor) z certyfikatem IPX6, ma kolorowy, dotykowy ekran 3 cale, wewnątrz znajdziemy 2 GB pamięci i slot kart microSD. Za odbiór sygnału GPS odpowiada układ SiRF Star III, nie zabrakło też kompasu elektronicznego i barometru. TwoNav Sportiva to nawigacja stworzona dla pieszych turystów, rowerzystów, poszukiwaczy geocache i biegaczy. Dużą zaletą tego urządzenia jest możliwość wykorzystania własnych map rastrowych i fotograficznych, są też dostępne mapy wektorowe z cieniowaniem 3D dla różnych państwa i regionów. Dołączony do zestawu program CompeGPS Land pozwala łatwo konwertować i edytować mapy, trasy, szlaki oraz inne dane GPS w ponad 60 formatach. Urządzenie dystrybuowane w Polsce zostało również wyposażone w darmową topograficzną mapę naszego kraju. Standardowa bateria Li-Ion 1050 mAh pozwala na 10 godzin pracy. Cena ok. 1 550 złotych.

TwoNav Aventura
Kolejny model firmy CompeGPS, opisywany przez producenta jako wszechstronne urządzenie do nawigacji turystycznej, rowerowej, samochodowej i off-roadowej. Obudowa jest odporna na zachlapania wodą. Pod dotykowym ekranem 3,5 cala znajduje się osiem sprzętowych przycisków i dżojstik, co pozwala na obsługę w każdy sposób i w każdych warunkach. Za wyznaczanie pozycji GPS odpowiada układ SiRF Star III, jest też kompas, barometr i termometr. Serce urządzenia stanowi procesor 530 MHz, z akceleratorem grafiki 3D. Standardowa bateria 3000 mAh pozwala na do 20 godzin pracy. W razie problemu można ją wymienić na trzy „paluszki”, a w samochodzie podłączyć do gniazdka zapalniczki. Urządzenie obsługuje te same formaty map, co Sportiva, można je tworzyć i edytować przy pomocy oprogramowania CompeGPS Land. Bardzo ciekawa nawigacja, ale zniechęca wysoka cena – ok. 2 500 złotych.

Autor: Mieszko Zagańczyk. Artykuł pochodzi z numeru Mobility 08/2010